Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2081450

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 26 kwietnia 2016 r.
II OZ 401/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 277/15 odrzucające wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi R. M. na decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 277/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R.M. na decyzję (...) Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia (...) lutego 2015 r. nr.(...), wydaną w przedmiocie choroby zawodowej.

W dniu 30 czerwca 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 22 lipca 2015 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata, podnosząc jednocześnie, że skarżący jest zwolniony z mocy ustawy z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a.

Pełnomocnik ustanowiony z urzędu - adwokat Z.M. K., po zapoznaniu się z aktami sprawy dnia 4 września 2015 r., w dniu 10 września 2015 r. złożył do WSA w Białymstoku opinię o braku podstaw prawnych do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Następnie ww. pełnomocnik na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze został w dniu 25 września 2015 r. zwolniony z obowiązku prowadzenia przedmiotowej sprawy, do której prowadzenia został wyznaczony nowy pełnomocnik-adwokat k.k.

Nowo wyznaczony z urzędu pełnomocnik w dniu 9 października 2015 r. zapoznała się z aktami sprawy, zaś w dniu 29 października 2015 r. złożyła w tutejszym Sądzie skargę kasacyjną od ww. wyroku. W skardze kasacyjnej nie został zawarty wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. WSA w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi w dniu 16 listopada 2015 r.

W dniu 20 listopada 2015 r. pełnomocnik złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2015 r. wraz ze skargą kasacyjną.

Z kolei pismem z dnia 27 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego (matka) S.M. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w którym podniosła, że adwokat przed złożeniem skargi z powodu kłopotów ze zdrowiem i chorobą dziecka przeoczyła złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2015 r. ww. pismo zostało potraktowane jako uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu złożonego przez adwokat w dniu 20 listopada 2015 r.

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. WSA w Białymstoku odrzucił wniosek profesjonalnego pełnomocnika o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. S.M. zwróciła się do WSA w Białymstoku z prośbą o podanie informacji dotyczącej rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2016 r. poinformowano S.M., że postanowieniem z dnia 16 grudnia 2016 r. WSA w Białymstoku odrzucił wniosek (adwokat k.k.) o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz, że ww. postanowienie jest nieprawomocne i zostało doręczone adwokat k.k. w dniu 4 stycznia 2016 r.

W dniu 18 stycznia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S. M. złożyła "odrębny" wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W obszernym uzasadnieniu wniosku opisała swoje niezadowolenie z wyroku WSA w Białymstoku z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 277/15 oraz wskazała m.in., że adwokat k.k. wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką złożyła skargę kasacyjną, ale z powodów obiektywnych przeoczyła termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu na złożenie skargi kasacyjnej. S.M. zwróciła się również z prośbą o przesłanie jej postanowień dotyczących przedmiotowej sprawy, tj. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zarówno złożonego przez mecenas k.k. jak też jej odrębnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej oraz o podanie informacji dotyczącej jej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej z dnia 27 listopada 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r., na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej, bieg terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a. zaczął biec z dniem 9 października 2015 r. W dniu tym bowiem pełnomocnik Skarżącego, wyznaczona 25 września 2015 r. przez Okręgową Izbę Adwokatów do prowadzenia przedmiotowej sprawy, zapoznała się z aktami sprawy. Miała więc rzeczywistą możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Zatem jeżeli wziąć pod uwagę, że termin z art. 87 § 1 p.p.s.a. w przypadku ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu nie może przypadać później, niż trzydzieści dni od dnia, w którym pełnomocnik Skarżącego miał realną możliwość zapoznania się z aktami sprawy stwierdzić należy, iż termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 9 listopada 2015 r. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, który S.M. złożyła w dniu 18 stycznia 2016 r. należało uznać za spóźniony i w konsekwencji podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a.

Pismem z dnia 23 lutego 2016 r. pełnomocnik R.M. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., art. 8 i 10 k.p.a. oraz art. 87 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie pismem z dnia 25 lutego 2016 r. S.M. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Sądu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pozytywne rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z wystąpieniem czterech przesłanek łącznie, takich jak: złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia tego rodzaju wniosku, uprawdopodobnienie braku winy w niedokonaniu czynności procesowej w przewidzianym terminie oraz jednoczesne dokonanie wraz ze składanym wnioskiem o przywrócenie terminu czynności procesowej.

Jednakże, zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony albo niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Spóźniony jest ten wniosek, który został wniesiony po upływie 7-dniowego terminu liczonego od chwili ustania przyczyny uchybienia terminowi. Natomiast o niedopuszczalności wniosku można mówić, gdy nie spełnia on ustawowych warunków jego dopuszczalności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz pod red. Prof. Romana Hausera, Prof. Marka Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2013, s. 458). WSA w Warszawie przed przystąpieniem do merytorycznej oceny złożonego wniosku zbadał, czy wniosek został wniesiony w terminie oraz czy nie wystąpiła przesłanka jego niedopuszczalności.

W rozpoznawanej sprawie słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony po terminie. W istocie bowiem za datę uzyskania informacji o uchybieniu uznać należało, jak przyjęto w zaskarżonym postanowieniu datę 9 października 2015 r. (datę zapoznania się pełnomocnika wyznaczonego z urzędu z aktami sprawy). Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 9 listopada 2015 r. Oznacza to, że zarówno wniosek nadany w dniu 19 listopada 2015 r., jak i przedmiotowy wniosek z dnia 18 stycznia 2016 r. podlegał odrzuceniu jako spóźniony.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego należy podnieść iż procedura administracyjna określona w kodeksie postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do postępowania przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.