II OZ 175/17 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241794

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r. II OZ 175/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 375/16 w przedmiocie odrzucenia skargi J. J. na decyzję Wojewody P. z dnia 15 lutego 2016 r. nr... w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 375/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. J. na decyzję Wojewody P. z dnia 15 lutego 2016 r., nr... w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji wskazał, że J. J., zw. dalej skarżącym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody P. 15 lutego 2016 r., nr... w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2016 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 375/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2016 r., którym odmówiono J. J. przyznania prawa pomocy.

W toku postępowania skarżący wielokrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały uwzględnione. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 375/16 referendarz sądowy, w związku z kolejnym wnioskiem skarżącego, odmówił przyznania prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W tej sytuacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2016 r., doręczonym w dniu 23 grudnia 2016 r., wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 1 lipca 2016 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 grudnia 2016 r.

Odpowiadając na to wezwanie pismem z dnia 23 grudnia 2016 r., przekazanym administracji Aresztu Śledczego w G. w dniu 26 grudnia 2016 r. i nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29 grudnia 2016 r. skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem właściwego reprezentowania jego interesu.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie wpisu od skargi.

Uzasadniając odrzucenie skargi J. J. Sąd I instancji wskazał, że skarżący, pomimo wezwania z dnia 16 grudnia 2016 r. doręczonego skarżącemu w dniu 23 grudnia 2016 r., w wyznaczonym terminie nie uiścił wpisu od skargi. Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy. W piśmie z dnia 23 grudnia 2016 r. skarżący ponownie wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Sąd podzielił wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych złożony po prawomocnym oddaleniu uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie. Wniosek taki nie uchyla bowiem skutków prawomocnego rozstrzygnięcia w stosunku do toczącego się postępowania i obowiązku uiszczenia przez stronę wymaganego wpisu. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni zatem strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania (por.m.in. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2010 r. sygn. II OSK 831/10; postanowienie z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 536/13; postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r. sygn. II GZ 95/12).

Sąd I instancji stwierdził również, że w piśmie z dnia 23 grudnia 2016 r. skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności świadczących o tym, że jego sytuacja materialna uległa zmianie. Zatem, w ocenie Sądu I instancji kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie przerwał biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezskutecznego upływu zakreślonego w ponownym wezwaniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 13 stycznia 2017 r. wniósł J J.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania go do ich usunięcia. Chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Do tego rodzaju braków należy nieuiszczenie należnego wpisu. Kwestię dotyczącą wpisu od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym reguluje art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem od tego typu pism w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Przepis ten definiuje jednocześnie, jakie pisma należą do katalogu pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym. Są to: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Opłacenie skargi stanowi niezbędny warunek do podjęcia dalszych czynności z nią związanych. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Kategoryczna treść przepisu praktycznie uniemożliwia w takim przypadku podejmowanie jakichkolwiek działań, poza możliwością wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Nieuiszczenie należnego wpisu od skargi skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do odrzucenia takiej skargi.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest to, czy J. J. był zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego przed rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Z okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy wynika, że do Sądu I instancji wpłynęła skarga wniesiona przez J. J., w skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 375/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2016 r., którym odmówiono J. J. przyznania prawa pomocy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lipca 2016 r. zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł.

Wezwanie do uiszczenie wpisu sądowego zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 19 sierpnia 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego mijał zatem 26 sierpnia 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażany tak w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, Nr 11, poz. 196; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, Nr 9, poz. 153), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 8 maja 2007 r. sygn. akt II FSK 649/06, LEX nr 927112; z dnia 3 lutego 2009 r. sygn. akt I OZ 53/09, LEX nr 544984; z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 252/09, LEX nr 552218 i z dnia 7 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 2274/10, LEX nr 742349), zgodnie z którym ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy.

W takiej sytuacji kolejne wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zawieszały biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego, zatem J. J., zobligowany był do dotrzymania terminu i uiszczenia należnej kwoty.

Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołane powyżej okoliczności obligowały Sąd I instancji do uznania, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu sadowego w wyznaczonym terminie.

Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.

--4

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.