Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1138235

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 marca 2012 r.
II OZ 165/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Sędzia NSA: Marzenna Linska – Wawrzon.

Sentencja

Dnia 13 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz (...) S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1900/11, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G.-G. i J. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 16 września 2011 r., nr BP-6ko-772-185-2672/10/11 w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia:

1.

uchylić zaskarżone postanowienie,

2.

odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1900/11, po rozpoznaniu wniosku B. G.-G. i J. G., wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2011 r. oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) listopada 2010 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że decyzją z 3 listopada 2010 r. Wojewoda Dolnośląski ustalił lokalizację linii kolejowej E-59 Wrocław-Poznań na odcinku granica miasta Wrocławia - stacja Skokowa (k.m. 15,120-38,200), zatwierdził podział nieruchomości oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Decyzją z dnia (...) września 2011 r. nr (...) Minister Infrastruktury uchylił, znajdującą się na stronie 1 i 2 decyzji organu I instancji, tabelę przedstawiającą działki gruntu lub ich części, na których zlokalizowana będzie inwestycja i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt I), uchylił w całości rysunek (projekt zagospodarowania terenu - Szlak Wrocław Osobowice-Pęgów) do załącznika nr 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (pkt II), a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję z 3 listopada 2010 r. (pkt III).

B. G.-G. i J. G. w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 16 września 2011 r. podali, że ponieśli olbrzymie koszty związane z zagospodarowaniem terenu podlegającemu podziałowi, w tym stawu przywracając mu funkcję hodowlanego, oczyszczając jego środowisko oraz rekonstruując urządzenia piętrzące wodę i odwadniające teren, co w przypadku dokonanego podziału bez uwzględnienia faktu istnienia stawu stanowi zagrożenia dla jego dalszego prawidłowego funkcjonowania, w tym dla egzystencji fauny i flory wpisując się w pojęcie ponadnormatywnego zanieczyszczenia wody i gleby, stanowiąc zagrożenie, co powinno być uwzględnione w warunkach technicznych dotyczących wymagań związanych z ochroną interesu osób trzecich i to zapewne nie w zakresie potrzeb oczek wodnych usytuowanych w pobliżu nasypu kolejowego. Nadto na działce skarżących została zakończona inwestycja budowlana polegająca na wzniesieniu budynku mieszkalnego, w którą to skarżący już zainwestowali ponad sześć milionów złotych, a fakt istnienia tego obiektu wraz z infrastrukturą nie został uwzględniony na mapie inwestycji, jako istniejące uzbrojenie terenu zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), co przy reorganizacji istniejącej infrastruktury i podziale nieruchomości może stanowić zagrożenie, objawiające się w ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem w przypadku wycinki istniejącego drzewostanu i przesunięcia linii w kierunku istniejącej zabudowy.

Sąd I instancji w dalszej części uzasadnienia podniósł, że w myśl art. 9w ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, Wojewoda nadaje decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek (...) S.A., uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Powołany przepis był podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji o nadaniu decyzji z 3 listopada 2010 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie art. 9w ust. 3 powołanej ustawy wprowadza uregulowanie, w myśl którego decyzja, o której mowa w ust. 1:

1)

przyznaje (...) S.A. prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

2)

zobowiązuje do niezwłocznego wydania nieruchomości, opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

3)

uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez PLK S.A.

Zdaniem Sądu I instancji powyższe przepisy ustawy o transporcie kolejowym jednoznacznie wskazują, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a."), co zostało wykazane we wniosku B. G.-G. i J. G. o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Minister Transportu, Budownictwa I Gospodarki Morskiej oraz (...) S.A. z siedzibą w W.

Minister w swoim zażaleniu wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości, względnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie ww. postanowienia w części tj. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji jedynie w stosunku do nieruchomości Państwa B. G. - G. i J. G. tj. działki nr ewid. (...) położonej w obrębie gminy Zajączków, objętej zakresem inwestycji.

Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

- art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym wstrzymaniu wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia (...) września 2011 r., oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) listopada 2010 r.;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania;

- art. 163 § 1 i § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 w zw. z art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w tym, na dokonaniu błędnej wykładni art. 9w ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o transporcie kolejowym".

W ocenie Ministra Sąd I instancji nie poczynił żadnych rozważań w przedmiocie zaistnienia w omawianym przypadku przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania ww. decyzji, jednocześnie uniemożliwiając polemikę ze swoim stanowiskiem. Sąd ograniczył się bowiem do zacytowania art. 9w ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym i stwierdzenia, iż wskazana we wniosku Skarżących argumentacja przemawia za wstrzymaniem wykonania przedmiotowych orzeczeń.

Zdaniem Ministra skarżący w żaden sposób nie wykazali zaistnienia w analizowanym przypadku przesłanek wstrzymania decyzji lokalizacyjnych. Skarżący nie powołali się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji byłoby zasadne ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Wskazywany we wniosku skarżących budynek mieszkalny został usytuowany na działce nr (...), która w ogóle nie została objęta zakresem inwestycji, a więc podnoszenie w stosunku do tej nieruchomości jakichkolwiek negatywnych skutków wydanej przez Ministra decyzji, może świadczyć wyłącznie o posiadanym przez skarżących interesie faktycznym, ale nie prawnym.

Za chybiony należało uznać argument skarżących, że inwestor w dokumentacji mapowej, załączonej do wniosku o wydanie ww. decyzji lokalizacyjnej, nie uwzględnił "urządzeń związanych z istniejącym od końca lat 90-tych stawem, sytuowanym w znacznej bliskości w stosunku do położenia obecnej linii kolejowej". Minister podniósł, że to na skarżących ciążył obowiązek zgłoszenia i przedłożenia do właściwej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz przeprowadzonych prac budowlanych. Organy orzekające w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej nie są uprawnione do kwestionowania dokumentacji geodezyjno - kartograficznej opatrzonej klauzulami powiatowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Podnoszona przez Skarżących kwestia ewentualnego zagrożenia "ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem w przypadku wycinki istniejącego drzewostanu i przesunięcia linii w kierunku istniejącej zabudowy", była przedmiotem oceny w przeprowadzonym postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) października 2006 r. oraz decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) lutego 2010 r., znak: (...), zmieniająca w części ww. decyzję), które to rozstrzygnięcie stanowiło niezbędny element skarżonej decyzji. Skarżący byli stroną ww. postępowania, nie wnosząc wówczas swoich wniosków i zastrzeżeń. Ponadto podniesiono, że inwestycja zostanie objęta analizą porealizacyjną w zakresie ochrony akustycznej przyległych terenów.

Zaznaczono też, że decyzje, których wykonanie zostało wstrzymane, ustalają lokalizację inwestycji kolejowej, do której realizacji wymagane jest, zgodnie z art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym, uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, co następuje w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Zatem skutków wywołanych rozstrzygnięciem lokalizacyjnym nie można zakwalifikować jako mogących grozić skarżącym wyrządzeniem znacznej szkody. Zastosowanie bowiem, w celu realizacji ww. przedsięwzięcia konkretnych rozwiązań technicznych i konstrukcyjnych, możliwe będzie dopiero po zbadaniu przez właściwy organ prawidłowości przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Samo zaś usytuowanie obiektu budowlanego skarżących w pobliżu projektowanej linii kolejowej, niezależnie od jego wartości i poniesionych w związku z jego wzniesieniem kosztów, nie może przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji ustalającej lokalizację wielomilionowej inwestycji, o bardzo istotnym znaczeniu, jeśli chodzi o zaspokojenie szeroko pojętego interesu publicznego.

Minister za nietrafne uznał powoływanie się przez Sąd I instancji na dyspozycję art. 9w ustawy o transporcie kolejowym, jako że samo opatrzenie decyzji lokalizacyjnej rygorem natychmiastowej wykonalności nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Nadanie decyzji ustalającej lokalizację linii kolejowej, zgodnie z art. 9w ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, pozwala inwestorowi jedynie wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezbędne do późniejszego uzyskania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), wydawanego przez właściwy organ w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

W przedmiotowej sprawie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, może naruszyć interes inwestora, powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie, spowodować dla niego straty finansowe. Również może zostać naruszony interes publiczny w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby dużej liczby mieszkańców. Linia kolejowa E 59 jest linią o znaczeniu państwowym zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (Dz. U. Nr 61, poz. 412) i stanowi jedną z podstawowych inwestycji realizowanych w ramach poprawy infrastruktury kolejowej w Polsce. Za szybką realizacją przedmiotowego przedsięwzięciu przemawia ważny interes społeczny i gospodarczy, wyrażający się w konieczności poprawy warunków bezpieczeństwa ruchu kolejowego, zwiększaniu przepustowości linii kolejowej i układu drogowego poprzez wyeliminowanie zjawiska kongestii, poprawy standardu podróży poprzez skrócenie czasu przejazdu, ograniczaniu wpływu linii kolejowej na środowisko naturalne oraz poprawieniu funkcjonalności komunikacji w powiązaniu z innymi systemami transportu zbiorowego. Ponadto, budowa ww. linii jest konieczna do rozpoczęcia dalszych przedsięwzięć, związanych z mającymi się odbywać w 2012 r. mistrzostwami Europy w piłce nożnej, co zapewni m.in. sprawniejszą komunikację podczas tych rozgrywek. Wskazać należy, iż istotą przedsięwzięć realizowanych w oparciu o decyzje wydane na podstawie tzw. specustaw jest ich szybkość, co oznacza, że wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

(...) S.A. w swoim zażaleniu podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z nową lokalizacją linii kolejowej. Linia kolejowa została wybudowana w tym miejscu w roku 1856 i istnieje tam nieprzerwanie od tego czasu. Przedmiotowa inwestycja ma na celu jedynie modernizację istniejącej już linii i podniesienie jej parametrów eksploatacyjnych. Roboty budowlane, które planuje się wykonać na wysokości stawów polegać będą na odbudowie (oczyszczeniu) istniejącego rowu odwodnieniowego i ułożeniu w nim korytek betonowych (aby nie zarastał roślinnością).

Na mocy decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej na rzecz Skarbu Państwa przeszedł biegnący wzdłuż linii kolejowej pas gruntu o szerokości ok. 6 metrów (przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej będący częścią działki nr 150 należącej do B. G.-G. oraz J. G.). Ten sześciometrowy pas gruntu (o powierzchni 592 m2), przeznaczony jest do ułożenia kabli teletechnicznych oraz wypełnienia dyspozycji paragrafu 7.1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. W pobliżu stawów nie będzie przeprowadzana przebudowa układów odwadniających i kanalizacyjnych, która mogłaby w jakikolwiek negatywny sposób wpłynąć na wody należącego do skarżących stawu. Odległość stawu od istniejącej obecnie linii kolejowej wynosi ok. 32 m.

Mapy do celów projektowych dla przedmiotowej inwestycji zostały przygotowane na podstawie informacji znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Trzebnicy i nie ma na nich naniesionych stawów. Zostały one sporządzone zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograflcznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, czyli w pasach 30 metrów od terenu inwestycji. Stawy zaś leżą ok. 32 od linii kolejowej. W tej sytuacji nawet gdyby właściciele zgłosili stawy do ewidencji, to te, zgodnie z dyspozycją ww. § 5, nie znajdowałyby się na mapach do celów projektowych.

Odnosząc się do argumentacji dot. oddziaływania modernizowanej linii kolejowej na powstały budynek mieszkalny, podniesiono, że budynek ten znajduje się na działce nr 151/1, która leży poza strefą oddziaływania prowadzonej inwestycji. Odległość linii kolejowej od budynku mieszkalnego wynosi 242 m. Biorąc pod uwagę dyspozycję § 5 ww. rozporządzenia inwestor miał obowiązek sporządzić mapy do celów projektowych obejmujące obszar 30 metrów od terenu inwestycji, dlatego przedmiotowy budynek mieszkalny nie znajduje się na mapach do celów projektowych. Ponadto przeprowadzona w sprawie analiza nie wykazała konieczności jakichkolwiek działań związanych z ochroną akustyczną dla przedmiotowego budynku.

Spółka podniosła, że jest beneficjentem środków unijnych. Przedmiotową modernizację linii kolejowej przeprowadza w ramach projektu Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko nr 7.1-4. "Modernizacja linii kolejowej E59 na odcinku Wrocław - Poznań, Etap II - odcinek Wrocław - granica województwa dolnośląskiego", na podstawie podpisanej ze Skarbem Państwa - Centrum Unijnych Projektów Transportowych umowy o dofinansowanie projektu. Oznacza to, że roboty budowlane, wykonywane w ramach przedmiotowej modernizacji, finansowane są ze środków unijnych.

Na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej Nr (...), wydanej przez Wojewodę Dolnośląskiego w dniu (...) listopada 2010 r. (znak: (...)), skarżący uzyskał, w dniu (...) lipca 2011 r., pozwolenie na budowę nr (...). Na podstawie ww. pozwolenia na budowę, po podpisaniu w dniu 24 maja 2011 r. dwóch umów na roboty budowlano-montażowe, od sierpnia 2011 r. na przedmiotowym odcinku objętym ww. decyzją Wojewody Dolnośląskiego o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej (oraz ww. pozwoleniem na budowę) prowadzone są już roboty budowlano-montażowe.

Wstrzymanie wykonania ww. decyzji lokalizacyjnej wiąże się ze wstrzymaniem robót budowlanych na całym 23-kilometrowym odcinku, z następującymi konsekwencjami:

1)

brak możliwości zapewnienia dobrej przejezdności na przedmiotowej linii kolejowej w okresie trwania rozgrywek EURO 2012.

2)

skierowanie do (...) S.A. roszczeń wykonawców o wydłużenie czasu na ukończenie całości robót, oraz roszczeń o odszkodowanie z tytułu braku dostępu do placu budowy i braku możliwości wykonywania robót, a tym samym z tytułu utraty dochodu w sytuacji mobilizacji zespołu budowy.

3)

konieczność pilnego wykonania tzw. robót zabezpieczających, na czas wstrzymania robót, które byłyby robotami straconymi.

Biorąc pod uwagę, że oba realizowane kontrakty maja wartość ok. 800 mln zł. (z terminem wykonania do 30 czerwca 2014 r. - cykl realizacji wynosi 37 miesięcy), to każdy dzień opóźnienia wyraża się dla inwestora kwotą 720.000 zł. Szacując, że zysk wykonawców stanowi tylko 10% wartości robót oraz, że wstrzymane zostanie 40% frontu robót, możliwe są roszczenia wykonawców rzędu 30.000 zł za każdy dzień wstrzymanych robót (tj. utraty zysku) oraz roszczenia z tytułu kosztów postoju maszyn i zespołów produkcyjnych, których wysokość będzie znacznie wyższa.

Z powyższego wynika, że szkoda jaką poniesie skarżący (jako inwestor) na skutek wydanego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest o wiele większa niż hipotetyczne szkody przedstawione przez Państwa Grabowskich w ich skardze z dnia 27 października 2011 r. Także następstwa zaskarżonego postanowienia będą trudne do odwrócenia. Nie będzie bowiem możliwe zapewnienie dobrej przejezdności linii na rozgrywki EURO 2012.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenia zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.

Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. (postanowienie NSA z dnia z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10).

W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazali okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd Wojewódzki nie umożliwił pozostałym stronom zajęcie stanowiska co do wniosku skarżących, co w konsekwencji sprawiło, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez uwzględnienia stanu faktycznego sprawy, ujawnionego dopiero w złożonych zażaleniach.

Uzasadnienie postanowienia o wstrzymaniu wykonania oznaczonych decyzji nie zawiera argumentacji pozwalającej na uznanie, że ocena wniosku odbyła się na podstawie całości materiału zgromadzonego w aktach sprawy.

W orzecznictwie i piśmiennictwie akcentuje się, że sąd administracyjny, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powinien uwzględnić interesy prawne i stanowiska wszystkich uczestników postępowania, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zachodzić nie tylko po stronie wnioskodawcy, ale również po stronie innych uczestników postępowania (Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. prof. R. Hausera, prof. M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011, str. 338-339 i powołane tam orzecznictwo sądów administracyjnych).

W przedmiotowej sprawie zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na kierunek rozstrzygnięcia są kwestie oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., w stosunku do każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, skali ewentualnego niebezpieczeństwa o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz rodzaju inwestycji objętej decyzją oraz charakteru zaskarżonego w sprawie aktu administracyjnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji powinien był zbadać interesy każdej ze stron i określić stopień niebezpieczeństwa w stosunku do interesów tych stron. Należało ocenić, jaki skutek wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnieść w stosunku do inwestora - będącego adresatem zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej. Ocena ta winna uwzględniać ewentualność - czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - może wstrzymać lub skomplikować płatności (nawet późniejsze), dokonywane przez instytucje odpowiedzialne za ich dokonywanie na rzecz beneficjentów w ramach realizacji inwestycji. Ponadto Sąd Wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu nie ocenił skali zagrożenia, które może być wywołane na skutek wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji.

Istotne jest również to, że rozpoznając konkretny wniosek, nie należało pomijać rodzaju inwestycji, której dotyczy dany akt administracyjny. Realizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej oraz zwiększa bezpieczeństwo ruchu kolejowego.

Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji było niezasadne, a wydane w tym zakresie postanowienie naruszało art. 61 § 3 p.p.s.a. co powodowało konieczność jego uchylenia.

Odnosząc się natomiast do wniosku skarżących to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem strona nie wykazała w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Podniesiona okoliczność zagrożenia ponadnormatywnymi uciążliwościami powodowanymi hałasem nie może być kwalifikowana jako "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Jak trafnie wskazano w zażaleniach wzniesiony przez skarżących budynek znajduje się na działce nr 151/1, która leży poza strefą oddziaływania prowadzonej inwestycji. Ponadto ewentualne zwiększenie uciążliwości związanych z hałasem może być skutkiem wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej linii kolejowej, a nie decyzji lokalizacyjnej.

Z kolei wskazywane we wniosku zagrożenie związane z prowadzoną inwestycją, a sprowadzające się do stwierdzenia, że dokonany zaskarżoną decyzją podział nieruchomości bez uwzględnienia faktu istnienia stawu stanowi zagrożenia dla jego dalszego prawidłowego funkcjonowania, nie zostało w żaden sposób przez skarżących uprawdopodobnione. Skarżący wskazują tu jedynie hipotetyczne sytuacje, które powstać mogą po ewentualnym wykonaniu zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i art. 188 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.