Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1989395

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 15 grudnia 2015 r.
II OZ 1281/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1396/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) kwietnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) kwietnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 14 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uzasadnił wniosku w sposób dostateczny, co nie pozwala na zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rolą Sądu nie jest bowiem samodzielne domyślanie się, jakie przyczyny przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podkreślił, że wiata umożliwia mu prowadzenie działalności gospodarczej, więc rozbiórka wiaty wyrządzi skarżącemu istotną szkodę w interesach gospodarczych skarżącego. Działalność gospodarcza polega na składowaniu opon, a skarżący nie ma możliwości składować opon gdzie indziej. Ponadto, skarżący podkreślił, że nie jest jego zamiarem trwałe utrzymywanie konstrukcji, a została ona postawiona tymczasowo i wyłącznie w związku z nieuregulowanym stanem własności gruntu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.

W rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został wystarczająco uzasadniony. Skarżący nie podał okoliczności, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub wywoływałoby trudne do odwrócenia skutki.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ten brak wniosku miał charakter braku usuwalnego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie.

Sąd pierwszej instancji nie skorzystał z możliwości, jaką stwarza przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. i nie wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie jego uzasadnienia.

Na obecnym etapie postępowania wezwanie skarżącego do uzupełnienia i sprecyzowania wniosku nie będzie już konieczne, ponieważ z zażalenia jasno wynika, jakie jest uzasadnienie wniosku.

Zażalenie nie jest zasadne. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący nie wyjaśnił w sposób przekonujący, dlaczego nie może przenieść wykonywania działalności składowej w inne miejsce. Ewentualne poniesienie kosztów przeniesienia stanowi ryzyko, z którym skarżący - jako przedsiębiorca - powinien się liczyć. Skarżący nie wykazał zaś w wystarczająco szczegółowy sposób, że poniesienie tych kosztów wywoła takie skutki, które doprowadzą do spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

To, że skarżący deklaruje, że pragnie w przyszłości dokonać rozbiórki wiaty, nie ma wpływu na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.