Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1443389

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 26 listopada 2013 r.
II OZ 1064/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 649/13 o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Fundacji Salwator z siedzibą w Krakowie w sprawie ze skarg B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., Dz. U. , J.S. oraz Fundacji A. z siedzibą w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) stycznia 2013 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie. 2 3

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 9 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Fundacji A. w K. (dalej jako "skarżąca") przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 marca 2013 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Wezwanie zostało doręczone skarżącej 11 kwietnia 2013 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie podpisała skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 czerwca 2013 r. odrzucił skargę skarżącej.

Pismem z 24 lipca 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, ze bez swojej winy nie wykonała zarządzenia Sądu, bowiem wezwanie do jego wykonania zostało doręczone na adres pod jakim skarżąca aktywnie działała jedynie do końca marca 2013 r. W kwietniu 2013 r. faktyczne wykonywanie działalności przez stronę skarżącą miało miejsce już przy ul. A. Tam zostało przeniesione biuro Fundacji. Fakt ten nie został jednak zgłoszony do Sądu z uwagi na konieczność podjęcia przez Fundację stosownej uchwały, poprzedzającej ujawnienie nowego adresu siedziby Fundacji. Ponadto zamieszanie organizacyjne spowodowało, że część dokumentacji pozostała dłużej w dotychczasowej siedzibie skarżącej, a samo wezwanie do usunięcia braków zostało jej doręczone w późniejszym terminie. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, że informację o wezwaniu do usunięcia braków, otrzymała dopiero 17 lipca 2013 r. tj. w dacie doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi.

Odmawiając przywrócenia terminu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Podnoszone przez skarżącą okoliczności nie świadczą o zachowaniu należytej staranności. Obowiązkiem skarżącej było wskazanie jej adresu. Taki adres został w skardze wskazany (ul. B.). Na ten adres była wysyłana korespondencja sądowa. Pod tym też adresem korespondencja była odbierana. Skarżąca odebrała w dniu 11 kwietnia 2013 r. wezwanie do podpisania skargi z pouczeniem o skutkach prawnych niewykonania zarządzenia oraz z pouczeniem o obowiązku powiadomienia Sądu o każdorazowej zmianie adresu. Pod tym samym adresem zostało odebrane wezwanie dotyczące uzupełnienia braków wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, a także postanowienie Sądu dotyczące rozstrzygnięcia tego wniosku. W ocenie Sądu I instancji, wskazywana zmiana adresu nie była przeszkodą dla odbioru korespondencji. Ponadto nie mogła być usprawiedliwioną przeszkodą, ponieważ podczas przeprowadzki nic nie stało na przeszkodzie do wskazania nowego adresu jako korespondencyjnego, bez potrzeby podejmowania w tej kwestii stosownej uchwały. Zdaniem Sądu I instancji, dezorganizacja czynności transportowych i przyjęta kolejność przewożonej dokumentacji nie jest okolicznością, której przy zachowaniu należytej staranności nie można byłoby usunąć.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący ponosi winę w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez uwzględnienie w całości wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Ewentualnie skarżąca wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Dla takiej oceny konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę, lecz również całości okoliczności sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał rzetelnej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjną powyższą ocenę aprobuje.

Wbrew twierdzeniom zażalenia, Sąd I instancji nie naruszył art. 86 p.p.s.a. (błędnie powołanego bez wskazania odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu). Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżąca po wniesieniu skargi nie zapewniła prawidłowego odbioru korespondencji, choć powinna liczyć się z faktem, że będzie otrzymywać przesyłki z Sądu I instancji. Wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się zarówno pieczątka sekretariatu skarżącej jak również data i podpis. Wbrew więc twierdzeniom skarżącej, odbiór korespondencji następował w dotychczasowej siedzibie, natomiast uchybienie terminu było efektem zaniedbań ze strony skarżącej. Nie można bowiem uznać "zamieszania organizacyjnego" za przyczynę uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu. Przeciwnie, argument ten świadczy o niedbałości skarżącej, która świadoma zmiany siedziby i problemów z tym związanych nie zadbała jednocześnie o prawidłowy odbiór korespondencji. W związku z tym wniosek o przywrócenie terminu nie mógł zostać uwzględniony, a zażalenie na postanowienie Sądu I instancji w tym przedmiocie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

- -----------

2

3

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.