II OW 72/16 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2241847

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2017 r. II OW 72/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.).

Sędziowie NSA: Barbara Adamiak, del. Jerzy Solarski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty C. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą C. a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w C. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy samowoli budowlanej dotyczącej betonowego zbiornika wodnego oraz ziemnego stawu rybnego usytuowanych na działce nr (...), obręb R., gmina R. postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta C. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w C. w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej betonowego zbiornika wodnego oraz ziemnego stawu rybnego usytuowanych na działce nr (...), obręb R., gmina R. należącej do B. i H. G. poprzez wskazanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. jako organu właściwego w sprawie samowoli budowlanej.

W uzasadnieniu wniosku Starosta wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. przekazał mu wraz z pismem z dnia 29 lipca 2016 r.: pismo Komendy Powiatowej Policji w C. dotyczące prośby o przeprowadzenie kontroli u B. G. pod kątem samowoli budowlanej na działce nr (...), własną decyzję z dnia (...) lipca 2016 r. o umorzeniu postępowania w stosunku do B. i H. G., dotyczącego samowolnej budowy zbiornika wodnego o wymiarach 24,30 x 9,20 m usytuowanego na działce (...) jako bezprzedmiotowego, 4 egzemplarze "Projektu budowlanego na przebudowę przepływowego zbiornika betonowego na rowie dz. nr (...) ul. L. m. R. B. i H. G.". W uzasadnieniu tego pisma PINB w C. powołał się na postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., II OW 78/11, gdzie w sporze pomiędzy Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w G. a Starostą K. dotyczącym rowu melioracyjnego wskazano jako organ właściwy Starostę K.

W ocenie Starosty, powołane rozstrzygnięcie NSA dotyczyło konkretnej sprawy. Nie można zatem na jego podstawie wysnuć generalnej zasady, że w każdym przypadku domniemania samowoli dotyczącej budowy obiektu budowlanego będącego jednocześnie urządzeniem wodnym, właściwym jest organ wydający pozwolenia wodnoprawne, zwłaszcza zaś wtedy, gdy inwestor uzyskał wymagane Prawem wodnym pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tego urządzenia, jak to miało miejsce w przypadku ww. betonowego zbiornika. Decyzją Starosty C. z dnia (...) grudnia 2013 r., wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3, art. 140 ust. 1, art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, B. i H. G. uzyskali pozwolenie wodnoprawne na wykonanie (przebudowę) ww. zbiornika wodnego. PINB nie zażądał od Państwa G. okazania tego pozwolenia wodnoprawnego. Gdyby to zrobił, wiedziałby że w świetle przepisów Prawa wodnego zbiornik wykonano legalnie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił natomiast, że inwestorzy nie legitymują się pozwoleniem na budowę. W świetle Prawa wodnego nie doszło do samowoli, zatem nie ma podstaw do prowadzenia przez Starostę postępowania w sprawie legalizacji tego betonowego zbiornika, natomiast w świetle Prawa budowlanego, jak ustalił PINB mamy do czynienia z samowolą. W myśl Prawa budowlanego organem właściwym w sprawie samowoli oraz w sprawie legalizacji obiektów budowlanych jest inspektor nadzoru budowlanego.

Starosta wskazał, że legalizacji urządzeń wodnych dotyczy art. 64a ww. ustawy. Stosownie zaś do art. 62 ust. 2 ustawy Prawo wodne przepisy art. 63-66 nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.). Oznacza to, że jeśli chodzi o legalizację urządzeń wodnych, na których wykonanie wymagane jest - w myśl Prawa wodnego - pozwolenie lub zgłoszenie wodnoprawne, a ponadto - w myśl Prawa budowlanego - pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowy, legalizacja tych urządzeń przy braku obu pozwoleń odbywa się podwójnie, przy czym jeśli chodzi o prawo budowlane, to dla potrzeb legalizacji w trybie jego przepisów, inwestor musi okazać się posiadaniem decyzji wymaganych innymi przepisami, w tym pozwoleniem wodnoprawnym. Starosta C. stoi na stanowisku, że w odniesieniu do wspomnianego zbiornika betonowego, na wykonanie którego inwestorzy posiadają pozwolenie wodnoprawne, lecz nie posiadają pozwolenia na budowę, organem właściwym w sprawie samowoli i legalizacji jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., bowiem w celu legalizacji samowoli budowlanej złożyli oni temu organowi projekty budowlane sporządzone zgodnie z wymaganiami prawa budowlanego, określając tym samym swoje intencje.

Natomiast jeśli chodzi o ziemny staw rybny o wymiarach 24,30 x 9,20 m to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że staw ten istniał już w latach osiemdziesiątych. Staw ten został wykonany albo przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, albo w czasie gdy ta ustawa obowiązywała (okres obowiązywania od 1 stycznia 1975 r. do 1 stycznia 2002 r.). Jeśli został wykonany przed wejściem w życie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne, to w świetle przepisów Prawa wodnego jest to urządzenie legalne. Stosownie bowiem do art. 133 ust. 1 ww. ustawy "nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne na istniejące w dniu wejścia w życie ustawy urządzenia wodne." Jeśli zaś został wykonany już po wejściu w życie ww. ustawy, ale przed jej uchyleniem (przed 1 stycznia 2002 r.), to na wykonanie ziemnego stawu rybnego nie było wówczas wymagane pozwolenie wodnoprawne. Przesądza o tym art. 94 ust. 4 pkt 2 Prawa wodnego z 1974 r., który zalicza stawy rybne do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych oraz przepisy wydanego na podstawie art. 31 ust. 3 ww. ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 marca 1985 r. w sprawie szczególnego korzystania z wód oraz wykonywania i eksploatacji urządzeń wodnych nie wymagających pozwolenia wodnoprawnego (Dz. U. z 1985 r. Nr 13, poz. 55), zgodnie z którymi pozwolenia wodnoprawnego nie wymaga wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (§ 1 pkt 6). Zatem z punktu widzenia Prawa wodnego ww. ziemny staw rybny jest legalny, a co za tym idzie nie zachodzi potrzeba jego legalizacji (czego nie można powiedzieć o jego legalności w świetle przepisów Prawa budowlanego, o czym pisze w uzasadnieniu swojej decyzji umarzającej PINB).

Starosta nie podziela przekonania, że do legalizacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganych pozwoleń takich jak: pozwolenie wodnoprawne oraz pozwolenie na budowę właściwy jest tylko jeden organ. Organ wydający pozwolenia wodnoprawne działa na podstawie Prawa wodnego i nie może zalegalizować budowli będącej jednocześnie urządzeniem wodnym z punktu widzenia Prawa budowlanego, bo nie ma do tego umocowania prawnego. Instytucja legalizacji samowoli budowlanej funkcjonuje w Prawie budowlanym od dawna, podczas gdy w Prawie wodnym jest stosunkowo nowa. Art. 64a umożliwiający legalizację urządzeń wodnych został wprowadzony ustawą z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 130, poz. 1087). Wprowadzenie go miało zapewne na celu zrównanie szans na legalizację samowoli budowlanej dotyczącej urządzenia wodnego będącego jednocześnie obiektem budowlanym z samowolą budowlaną dotyczącą innych obiektów budowlanych, bowiem ubiegający się o zalegalizowanie takiego obiektu obowiązany jest dostarczyć PINB wszystkie wymagane decyzje. W sytuacji nieposiadania decyzji o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego oraz wobec braku w Prawie wodnym przepisów, które umożliwiłyby wydanie decyzji o legalizacji samowoli dotyczącej urządzenia wodnego będącego jednocześnie obiektem budowlanym, w przeciwieństwie do wszystkich samowoli dotyczących innych obiektów nie było szans na ich legalizację w trybie Prawa budowlanego. Ponadto przyjęcie stanowiska, że organem właściwym w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej wykonania urządzenia wodnego będącego jednocześnie obiektem budowlanym jest wyłącznie organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego, prowadziłoby w prostej linii do zachęcania inwestorów do łamania przepisów Prawa budowlanego. Wobec takiego stanowiska nikt bowiem nie byłby właściwy do wyegzekwowania od nich posiadania stosownych decyzji wymaganych przepisami Prawa budowlanego. Starosta jako organ wydający decyzje o legalizacji na podstawie art. 64a Prawa wodnego, nie posiada umocowania prawnego do rozstrzygania kwestii samowoli wykonanych obiektów budowlanych uregulowanych w przepisach Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wskazał, że w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. II OW 78/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z art. 64a tejże ustawy wynika, że organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest organem właściwym do legalizacji urządzenia wodnego wykonywanego bez tego pozwolenia. Oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było powierzenie staroście całości spraw związanych z rozstrzyganiem spraw dotyczących urządzeń wodnych wymagających pozwolenia wodnoprawnego. Zasada racjonalnego ustawodawcy nakazuje domniemywać, że nie było jego celem powierzenie rozstrzygania w tego samego typu sprawach dwóm różnym organom. PINB wskazał, że w tej sprawie na jedno urządzenie wodne (betonowy zbiornik wodny) było wydane pozwolenie wodnoprawne i legalizacji samowoli budowlanej powinien dokonywać organ nadzoru budowlanego. Na drugie urządzenie wodne (staw rybny) inwestorzy nie uzyskali pozwolenia wodnoprawnego, zatem jego legalizacji powinien dokonać właściwy starosta na podstawie art. 64a Prawa wodnego. Organ ten, po stwierdzeniu, że nie ma podstawy prawnej do wydania decyzji powinien umorzyć postępowanie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 15 § 1 pkt 4 i § 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przez spór należy więc rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia sprawy (spór negatywny), przy czym żaden z organów pozostając w sporze nie podejmuje stosownego rozstrzygnięcia, oczekując na zajęcie stanowiska przez organ właściwy. Jednak o sporze w rozumieniu powyższych przepisów można mówić dopiero wtedy, kiedy organy zainteresowane w sprawie, analizując wszystkie obowiązujące w danym zakresie przepisy prawa, dojdą do przekonania, że nie są w stanie jednoznacznie określić, który z nich jest właściwy w sprawie. Taka sytuacja w tej sprawie nie wystąpiła, gdyż organ nadzoru budowlanego prawidłowo prowadził postępowanie w sprawie samowoli budowlanej w stosunku do obu przedmiotowych obiektów budowlanych. Prawidłowo również organ nadzoru budowlanego wskazał w odpowiedzi na wniosek, że postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do jednego z tych obiektów (staw rybny) powinien prowadzić właściwy starosta na podstawie art. 64a Prawa wodnego, z tym że - w ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego - nie wyłącza to kompetencji organu nadzoru budowlanego w tej sprawie w zakresie jego właściwości.

W sprawie tej wyjaśnienia wymaga kwestia relacji pomiędzy przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) a przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.), która ma istotne znaczenie dla oceny właściwości organów w tej sprawie. Zgodnie z art. 2 ust. 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczególności prawa wodnego - w odniesieniu do urządzeń wodnych. Z przepisu art. 62 ust. 2 Prawa wodnego wynika natomiast, że przepisy art. 63-66 (dotyczące budownictwa wodnego) nie naruszają przepisów ustawy - Prawo budowlane. Na tle powołanych przepisów tych dwóch ustaw w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw. Oznacza to, że, przy braku szczególnych zwolnień, wykonanie urządzenia wodnego będzie wymagało uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a następnie uzyskania pozwolenia na budowę (albo dokonania zgłoszenia) (zob. Z. Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2011, s. 30, M. Kałużny, Prawo wodne. Komentarz, Warszawa 2012, s. 254, W. Piątek (w:) Prawo budowlane. Komentarz pod red. A Glinieckiego, Wyd. 2, Warszawa 2014, s. 27, wyroki NSA: z dnia 23 sierpnia 2013 r., II OSK 800/12, z dnia 7 lutego 2012 r., II OSK 2227/10, z dnia 22 października 2010 r., II OSK 1654/09, z 16 stycznia 2009 r., II OSK 1874/07, z dnia 30 listopada 2005 r., OSK 1604/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 23 sierpnia 2013 r., II OSK 800/12 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepisów art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 62 ust. 2 Prawa wodnego wyznaczających wzajemne relacje między tymi ustawami, nie można tak rozumieć, że powstają pewne obszary w zakresie regulacji Prawa budowlanego, które przestają podlegać organom nadzoru budowlanego i nie należą też do organów właściwych do wydania pozwolenia wodnoprawnego z racji ograniczeń wynikających z Prawa wodnego. Przez fakt, że rów zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego zaliczany jest do urządzeń wodnych, nie przestaje być też budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i trudno przyjąć pogląd, że w tym zakresie wszystkie kompetencje organów administracji architektoniczno-budowlanej i organów nadzoru budowlanego wynikające z Prawa budowlanego, przejmują organy właściwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych.

Urządzenia wodne to - zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego - urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: a) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy, b) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych, c) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów, d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, e) obiekty energetyki wodnej, f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowadzania wody do wód lub urządzeń wodnych, g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych, h) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska, i) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych. Większość urządzeń wodnych w rozumieniu Prawa wodnego stanowi jednocześnie budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z przepisów art. 28-30 Prawa budowlanego wynika, które urządzenia wodne w rozumieniu Prawa wodnego wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a które dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Skoro większość urządzeń wodnych w rozumieniu Prawa wodnego stanowi jednocześnie obiekty budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego, na których budowę wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia organom architektoniczno-budowalnym, to również organy nadzoru budowlanego mają kompetencje do załatwiania spraw dotyczących rozbiórki tego rodzaju samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych. Nie można zatem zgodzić się z poglądem, że organem wyłącznie właściwym do prowadzenia postępowania legalizacyjnego lub orzeczenia o rozbiórce urządzenia wodnego jest starosta, działający w trybie art. 64a Prawa wodnego. Trudno przyjąć, że jeżeli inwestor wykonał obiekt budowlany będący równocześnie urządzeniem wodnym bez wymaganego prawem pozwolenia lub zgłoszenia budowlanego, to organy nadzoru budowlanego nie mają kompetencji do prowadzenia postępowania w trybie art. 48 lub 49 b Prawa budowlanego, zwłaszcza, jeśli nie toczy się równocześnie postępowanie w sprawie legalizacji tego urządzenia wodnego w trybie art. 64a Prawa wodnego. Również w doktrynie wskazuje się, że jeżeli dane urządzenie wodne, jako budowla w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, wymaga do budowy (wykonania) jednocześnie pozwolenia na budowę (zgłoszenia) oraz pozwolenia wodnoprawnego, to tym samym w przypadku braku tych pozwoleń (bądź jednego z nich) właściwe organy powinny przeprowadzić dwa lub jedno postępowanie legalizacyjne (A. Gliniecki (w:) Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Wyd. 2, Warszawa 2014, s. 628).

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. powołał się w tej sprawie na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r., II OW 78/11, w którym Sąd wskazał starostę jako organ właściwy w sprawie, stwierdzając, iż z art. 64a Prawa wodnego wynika, że organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest organem właściwym do legalizacji urządzenia wodnego wykonywanego bez tego pozwolenia. Zauważyć jednak należy, iż sprawa rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny powołanym orzeczeniem dotyczyła wskazania organu właściwego do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego samowolnie wykonanego urządzenia wodnego jakim jest rów melioracyjny w trybie art. 64a Prawa wodnego. Kwestią, którą rozstrzygał Naczelny Sąd Administracyjny (w stanie prawnym przed nowelizacją art. 64a Prawa wodnego dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r.) było to, który organ jest właściwy do likwidacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, jeżeli właściciel tego urządzenia wodnego nie złożył wniosku o legalizację, o którym była mowa w art. 64a ust. 2 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 17 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w takiej sytuacji organem właściwym powinien być starosta, a nie organy nadzoru budowlanego. To stanowisko znalazło potwierdzenie w znowelizowanym art. 64a ust. 5 Prawa wodnego. W powołanym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził więc - jak to interpretują organy nadzoru budowlanego - że organy te nie są w ogóle właściwe do prowadzenia postępowania zmierzającego do legalizacji lub rozbiórki urządzenia wodnego będącego równocześnie obiektem budowlanym wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Jak już wskazano powyżej w odniesieniu do urządzeń wodnych będących równocześnie obiektami budowlanymi panuje dualizm regulacji prawnych, gdyż do urządzeń tych stosuje się zarówno przepisy Prawa wodnego, jak i przepisy Prawa budowlanego. Skutkiem takich regulacji jest to, że na legalne wzniesienie takich urządzeń wodnych konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego i pozwolenia budowlanego (ewentualnie dokonanie stosownych zgłoszeń wymaganych przepisami obu ustaw), a w przypadku nielegalnego wzniesienia takich urządzeń - dokonanie ich legalizacji lub rozbiórki (likwidacji) w trybach przewidzianych w obu ustawach. Przedmiotowa sprawa dotyczy samowoli budowlanej polegającej na budowie betonowego zbiornika wodnego oraz ziemnego stawu rybnego. W tej sprawie wniosek podlega oddaleniu, gdyż nie można wskazać jednego organu właściwego do załatwienia sprawy, ponieważ każdy z organów będących stronami tego postępowania jest właściwy w tej sprawie w zakresie swoich kompetencji. Postępowanie co do legalizacji lub likwidacji obu samowoli powinien więc przede wszystkim prowadzić Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. na podstawie przepisów Prawa budowlanego. W przypadku tego pierwszego obiektu budowlanego (urządzenia wodnego) jakim jest betonowy zbiornik wodny nie ma podstaw prawnych do prowadzenia dodatkowego postępowania legalizacyjnego lub likwidacyjnego przez starostę, gdyż jest to obiekt legalny w świetle przepisów Prawa wodnego. Decyzją Starosty C. z dnia (...) grudnia 2013 r. B. i H. G. uzyskali bowiem pozwolenie wodnoprawne na wykonanie (przebudowę) tego zbiornika wodnego. Natomiast w postępowaniu dotyczącym legalizacji drugiego obiektu budowlanego (urządzenia wodnego), tj. ziemnego stawu rybnego, Starosta powinien wszcząć odrębne postępowanie legalizacyjne lub likwidacyjne na podstawie przepisów Prawa wodnego i zbadać czy budowa tego urządzenia wodnego narusza Prawo wodne.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.