Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2227407

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 grudnia 2016 r.
II OSK 854/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sędziowie: NSA Zdzisław Kostka (spr.), del. WSA Rafał Wolnik.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Po 262/14 w sprawie ze skarg M. C. i J. C. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki tuneli foliowych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 262/14, oddalił skargi M. C. i J. C. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z (...) grudnia 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z (...) lutego 2013 r. o nakazaniu skarżącemu J. C. rozebranie dwóch tuneli foliowych do uprawy pieczarek wraz z łącznikiem, usytuowanych na działkach nr (...) i (...) w O. przy ul. (...). Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z (...) lutego 2013 r., powołując się na art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał skarżącemu J. C. rozebranie dwóch tuneli foliowych do uprawy pieczarek o wymiarach 6,05 m x 19 m i 5,94 m x 19,15 m wraz z łącznikiem o wymiarach 2,52 m x 13,05 m, usytuowanych na działkach nr (...) i (...) w O. przy ul. (...). Organ administracji ustalił, że skarżący wybudował wskazane obiekty budowlane po (...) września 1999 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz że złożył w wykonaniu postanowienia organu administracji z (...) sierpnia 2011 r. dokumenty konieczne do zalegalizowania samowoli budowlanej, jednakże organ administracji uznał, że tunele foliowe zostały wybudowane z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania budynków oraz z naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z (...) lutego 2010 r. (na terenie przeznaczonym na budownictwo mieszkaniowe), a skarżący mimo wezwania organu niezgodności tych nie usunął. Organ administracji ustalił także, że tunele foliowe, których dotyczy sprawa, nie zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę z (...) lipca 1985 r., gdyż to pozwolenie na budowę dotyczyło budowy domu jednorodzinnego oraz czterech tuneli na działce nr (...) arkusz mapy 6, która obecnie odpowiada działce nr (...). Natomiast działki nr (...) i (...), czyli działki, na których znajdują się obiekty budowlane, których dotyczy sprawa, w 1985 r. stanowiły działkę nr (...) arkusz mapy 6 i działkę nr (...).

Skarżący od tej decyzji wnieśli odwołanie, w którym twierdzili, że tunele wybudowali na podstawie pozwolenia na budowę, przy czym nie precyzując tego twierdzili, że chodzi o pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego i czterech tuneli foliowych wraz z łącznikiem. Twierdzili też, że wybudowali te tunele przed (...) września 1999 r. i budowa była zgodna z wówczas obowiązującym planem miejscowym.

Rozpoznając odwołanie skarżących (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z (...) grudnia 2013 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy ustalił, że tunele, których dotyczy sprawa, zostały wybudowane bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę po (...) września 1999 r. To ostatnie ustalenie organ administracji oparł na zeznaniach G. P., wyjaśnieniach skarżącego oraz umowach przedwstępnej sprzedaży i użyczenia z (...) września 1999 r. Ustalił też, że nie zostały one wybudowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Naczelnika Miasta i Gminy O. z (...) lipca 1985 r.

W odrębnych, aczkolwiek identycznych skargach, skarżący twierdzili, że tunele, których dotyczy sprawa, nie są obiektami budowlanymi, gdyż nie są ani budynkiem, ani budowlą, ani też obiektem małej architektury. W ocenie skarżących, są urządzeniem rolniczym. W związku z tym ich budowa nie wymagała ani pozwolenia, ani zgłoszenia właściwemu organowi. Ponadto twierdzili, że tunele te zostały postawione w latach 1980 - 90 XX wieku w stanie zdatnym do użytku i później były modernizowane. W związku z tym twierdzili, że powinny mieć do nich zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. oraz przepisy warunków technicznych i planu miejscowego obowiązujące w chwili budowy. Z tego powodu zakwestionowali powołanie się przez organy administracji na ustalenia planu miejscowego uchwalonego (...) lutego 2010 r. Zarzucili też, że organy administracji nie ustaliły dokładnej daty ich postawienia.

Sprawy z obu skarg skarżących zostały postanowieniem z 20 marca 2014 r. połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargi przedstawił następującą argumentację.

Sąd pierwszej instancji uznał, że trafnie ustalono, iż tunele, których dotyczy sprawa, nie zostały wybudowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Naczelnika Miasta i Gminy O. z (...) lipca 1985 r.

Sąd ten zaakceptował także to, że organy administracji nie ustaliły dokładnej daty wybudowania tuneli i poprzestały na stwierdzeniu, że miało to miejsce po (...) września 1999 r. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim wyjaśnień skarżącego oraz zeznań G. P. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż do ich wykonania doszło po wskazanej dacie. Wskazał też, że z akt wynika, iż stanowiąca własność Skarbu Państwa działka nr (...) oddana została w użytkowanie wieczyste W. i G. P. umową notarialną z (...) lutego 1990 r. z przeznaczeniem na budowę pieczarkarni. Następnie G. P. zawarła ze skarżącym w dniu (...) września 1999 r., w formie pisemnej, umowę przedwstępną, którą zobowiązano się do zawarcia w terminie do 30 czerwca 1999 r. umowy sprzedaży niezabudowanych działek nr (...) i (...). W dniu (...) maja 2011 r. G. P. oraz spadkobiercy W. P.: K., J. i M. P. zawarli ze skarżącymi w formie aktu notarialnego umowę sprzedaży prawa użytkowania wieczystego działek nr (...) i (...), zaznaczając, że sprzedaż nastąpiła w wykonaniu umowy przedwstępnej zawartej (...) września 1999 r. Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym, że z powołanych dokumentów wynikało, że cena sprzedaży została w całości zapłacona już w 1999 r. oraz że w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu administracyjnym zarówno G. P., jak i skarżący podali, iż do wydania działki nr (...) i pobudowania na niej tuneli doszło po podpisaniu umowy przedwstępnej z dnia (...) września 1999 r. Oceniając te dowody Sąd stwierdził, że jakkolwiek umowa z (...) września 1990 r. została zawarta jedynie przez jednego z współużytkowników wieczystych działki nr (...) i bez zachowania formy aktu notarialnego, to jednak stanowiła dowód poczynienia odpowiednich uzgodnień pomiędzy jej stronami i w połączeniu z niekwestionowanym przez strony wydaniem jej przedmiotu skarżącemu stanowi pośredni dowód zawarcia przez strony umowy użyczenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, w następstwie której skarżący uzyskał po (...) września 1999 r. prawo do dysponowania działką nr (...) na cele budowlane. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, powyższe dowody oceniane w ich wzajemnym powiązaniu wyraźnie wskazują, że do pobudowania przedmiotowego obiektu budowlanego na działce nr (...) doszło pomiędzy wrześniem 1999 r., a majem 2011 r., przy czym najbardziej prawdopodobne jest jego zrealizowanie w końcu 1999 r., na co wskazuje także pismo skarżących z 28 października 2013 r., w którym wskazali, iż budynek mieszkalny oddali do użytku w 1989 r., wkrótce potem wybudowali dwa pierwsze tunele, a dwa kolejne budowali przez szereg lat, kończąc budowę po uzyskaniu preferencyjnego kredytu w połowie roku 1999 r. Odnosząc się do zawartego w skargach twierdzenia, iż dwa tunele powstały w latach 1980 i 1990 Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze skargi nie wynika w sposób jednoznaczny, czy skarżący mają na myśli tunele zlokalizowane na działce nr (...), czy też dwa inne tunele zlokalizowane na pozostającej w ich użytkowaniu wieczystym od lat osiemdziesiątych XX wieku sąsiedniej działce nr (...), nie będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Przyjmując zaś, że twierdzenia te odnoszą się do tuneli zlokalizowanych na działce nr (...), to Sąd pierwszej instancji uznał je z gołosłowne i pozostające w sprzeczności z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznaniami samego skarżącego. Ponadto Sąd wskazał, że w analogicznym okresie pobudowany został na działce nr (...) łącznik łączący tunele wykonane na działce nr (...). Działka ta - jak zauważył - była w użytkowaniu wieczystym G. P. i W. P., ale inwestorem był skarżący, co potwierdza umowa użyczenia z (...) września 1999 r., na mocy której G. P. oddała skarżącemu w bezpłatne używanie fragment działki nr (...) celem wybudowania hali do produkcji pieczarek. Za znamienne Sąd pierwszej instancji przy tym uznał, że w tej umowie wskazano, iż nieruchomość oddawana jest w użytkowanie celem pobudowania hali do produkcji pieczarek, a nie wykorzystywania hali już istniejącej.

Sąd pierwszej instancji uznał, że na potrzeby postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie samowoli budowlanej nie było niezbędne ścisłe ustalenie daty pobudowania przedmiotowego obiektu budowlanego, gdyż żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje przedawnienia samowoli budowlanej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, poczynione ustalenia co do daty pobudowania tuneli przesądzały o tym, iż trafne jest stanowisko organów, że w niniejszej sprawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obowiązującej od dnia 1 stycznia 1995 r., a nie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Sąd pierwszej instancji rozważył też możliwość zastosowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, stanowiącego, że do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wykluczając jego zastosowanie z tego powodu, że ustalono, iż tunele zostały wybudowane nie wcześniej niż (...) września 1999 r.

Sąd pierwszej instancji uznał także, że tunele, których dotyczy sprawa, stanowią obiekt budowlany, którego budowa wymagała pozwolenia na budowę. W tym zakresie stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Dalej wskazał, że stosownie do art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, który posiada fundamenty i dach. Następnie wskazał, że z przedłożonego przez skarżących w dniu 31 października 2011 r. projektu budowlanego zamiennego wynika wyraźnie, iż przedmiotowe tunele posadowione są na żelbetonowych ławach fundamentowych, mają betonowe fundamenty wystające 45 cm ponad poziom terenu, ściany szczytowe wykonane z gazobetonu oraz ściany zewnętrzne w formie namiotu rozpiętego na konstrukcji nośnej z rur ocynkowanych przymocowanych do rur zakotwionych w fundamentach. Również łącznik posiada żelbetonowe ławy fundamentowe, betonowe fundamenty i ściany zewnętrze wykonane z gazobetonu, murowane na zaprawie wapienno-cementowej. Wskazał też, że jeden z tuneli ma 6,05 m x 19 m, drugi 5,94 m x 19,15 m, a łącznik 2,52 m x 13,05 m. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji uznał, że oba tunele stanowią budynek, gdyż są trwale związane z gruntem, wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiadają fundamenty i dach. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z legalną definicją budynku nie jest konieczne by taki obiekt budowlany posiadał urządzenia bądź instalacje, z tym że tunele, których dotyczy sprawa, posiadają instalacje, w tym elektryczną oraz wodociągowo-kanalizacyjną.

Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał na wynikającą z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego zasadę, według której roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz wyjątki od niej przewidziane w art. 29-31 Prawa budowlanego, co skonstatował stwierdzeniem, że tunele, których dotyczy sprawa, wymagały pozwolenia na budowę, którego skarżący nie posiadał.

W związku z tym Sąd pierwszej instancji zaakceptował nałożenie na skarżącego obowiązku przedłożenia w celu zalegalizowania samowoli budowlanej wymienionych w postanowieniu z (...) sierpnia 2011 r. dokumentów. Za zgodną z prawem uznał też wykładnię art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, według której zgodność z planem miejscowym oraz przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, należy oceniać według stanu prawnego istniejącego w chwili wydawania decyzji, a nie samowolnego wybudowania obiektu budowlanego. Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący pomimo prawidłowego nałożenia na niego obowiązku przedłożenia zaświadczenia Burmistrza O. o zgodności samowolnej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, takiego zaświadczenia nie przedstawił. W związku z tym uznał, że organ administracji pierwszej instancji przedwcześnie ustalił, że samowolna budowa jest sprzeczna z obowiązującym planem miejscowym. To uchybienie uznał jednak za nieistotne, gdyż - jak stwierdził - fakt, iż skarżący mimo wezwania organu administracji nie przedłożył wymaganych dokumentów, jest samoistną przesłanką nakazania rozbiórki samowolnie postawionego obiektu budowlanego.

W skardze kasacyjnej skarżący zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez:

- nietrafne i nieuzasadnione przyjęcie, że tunel do uprawy pieczarek jest obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że jego budowa wymaga pozwolenia na budowę oraz do naruszenia art. 48 ust. 1 i 2 w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego,

- niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku stanowiska Sądu pierwszej instancji co do twierdzeń skarżącego, że nie został wzięty pod uwagę cały materiał dowodowy, w szczególności to, że organy administracji nie ustaliły dokładnej daty powstania na działkach nr (...) i (...) pieczarkarni i dopuszczenia się samowoli budowlanej, co spowodowało naruszenie art. 48 ust. 1 i 2 w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego,

- nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, mianowicie z pominięciem tego, że skarżący pieczarkarnię na działkach nr (...) i (...) postawili w czasie, gdy było to dopuszczalne, co doprowadziło do naruszenia art. 48 ust. 1 i 2 w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego.

Uzasadniając skargę kasacyjną wskazano, że Sąd pierwszej instancji, przyjmując, że działki nr (...) i (...) były przeznaczone na budownictwo jednorodzinne pominął, iż w umowach zawartych w formie aktu notarialnego, na podstawie których skarżący nabyli te działki, wskazywano, iż nabywali je na cele budowlane, mianowicie budowę pieczarkarni. Podniesiono także, powołując się na art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, że tunele foliowe nie mogą być uznane za obiekt budowlany. Skarżący twierdzili też, że fakt, iż w archiwach urzędów nie znajduje się żadna dokumentacja dotycząca budowy tuneli, których dotyczy sprawa, nie przesądza o tym, że zostały one zbudowane w warunkach samowoli budowlanej. Podtrzymali też twierdzenie, że konieczne było dokładne ustalenie daty postawienia tuneli oraz że zostały one postawione w latach 1980 i 1990, zaś umowa z G. P. z (...) września 1999 r. była jedynie "ukonstytuowaniem istniejącego stanu faktycznego, jakim było użytkowanie przez skarżącego działki nr (...) oraz (...)". Wskazanie w tej umowie, że dotyczy ona działek niezabudowanych skarżący tłumaczyli w ten sposób, że chodziło o budynki, a nie o pieczarkarnię. W końcu twierdzili, że zgodność samowoli z planem miejscowym oraz przepisami techniczno-budowlanymi powinna być oceniana według stanu prawnego z chwili budowy. Zarzucili, że Sąd pierwszej instancji swojego odmiennego stanowiska nie poparł żadnymi argumentami.

We wnioskach skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: ustawy - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Niezasadna jest podstawa kasacyjna oparta na zarzucie błędnego przyjęcia, że tunel do uprawy pieczarek jest obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji szczegółowo wyjaśnił na czym oparł swoje stanowisko w tym zakresie, zaś w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnych przekonujących kontrargumentów. Stanowisko Sądu pierwszej instancji nie jest przy tym abstrakcyjne, tylko odnosi się do konkretnego przedmiotu, który został przedstawiony w złożonym do akt przez skarżących projekcie budowlanym zamiennym. Z projektu tego wynika, że rzeczywiście tunele, których dotyczy sprawa, są budynkiem, gdyż są trwale związane z gruntem, są wydzielone z przestrzeni ścianami oraz posiadają dach i fundamenty. Ich obiegowa nazwa (tunele) jest w pewnym stopniu myląca, gdyż w istocie jest to budynek, którego elementem są tunele służące do uprawy pieczarek. Ściany tego budynku, jak zauważył Sąd pierwszej instancji, to zarówno ściany murowane, jak i powłoki tuneli. Cała konstrukcja oparta jest zaś na fundamencie i uzupełniona instalacjami. W związku z tym uznać można za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, że tunele, których dotyczy sprawa, odpowiadają definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Tym samym trafne jest też przyjęcie, że budowa tego obiektu budowlanego wymagała pozwolenia na budowę, zaś jego brak uzasadniał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Nieusprawiedliwione są też te podstawy kasacyjne, w których twierdzi się, że nie wyjaśniono dokładnie daty pobudowania pieczarkarni. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał na szereg dowodów, które potwierdzają ustalenia organów administracji, według których pieczarkarnia została wybudowana nie wcześniej niż (...) września 1999 r. Wywód Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest logiczny. Wskazane dowody z dokumentów oraz zeznań świadka i wyjaśnień skarżącego wzajemnie się uzupełniają i nie są sprzeczne. Skarżący w skardze kasacyjnej nie przedstawili żadnego przekonującego argumentu, który dokonaną ocenę dowodów podważyłby. W ocenie NSA, jest zrozumiałe, że skarżący oraz G. P. przed pobudowaniem pieczarkarni chcieli zabezpieczyć swoje interesy poprzez zawarcie umowy przedwstępnej i zapłatę ceny za nieruchomość (prawo użytkowania wieczystego) oraz poprzez zawarcie umowy użyczenia nieruchomości, nawet jeżeli z prawnego punktu widzenia umowa przedwstępna nie była skuteczna. Nie jest natomiast wiarygodne, że skarżący najpierw na cudzym gruncie wybudował pieczarkarnię, a następnie zawierał wskazane umowy. Dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego nie podważa niedostrzeżona wewnętrzna sprzeczność w umowie przedwstępnej z (...) września 1999 r., polegająca na tym, że zobowiązano się nią do zawarcia umowy do dnia 30 czerwca 1999 r. W ocenie NSA, istotne jest, że zarówno skarżący, jak i G.P., a więc strony tej umowy, zeznali, że tunele na działce nr (...) zostały wybudowane po jej podpisaniu. Takie zeznanie G. P. zostało zaprotokołowane w dniu 20 maja 2011 r., a skarżącego w dniu 3 sierpnia 2011 r. Zeznania te zostały przez zeznających podpisane, zaś w skardze kasacyjnej nie podnosi się żadnych zarzutów wobec tych dowodów.

Sąd pierwszej instancji zasadnie także przyjął, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było konieczne dokładne ustalenie daty pobudowania pieczarkarni. Wystarczające do stanowczego rozstrzygnięcia było ustalenie, że miało to miejsce nie wcześniej niż (...) września 1999 r. Takie ustalenie pozwalało bowiem przede wszystkim na przyjęcie, że zastosowanie w sprawie ma Prawo budowlane z 1994 r. oraz że nie ma zastosowania - jak wyjaśnił to Sąd pierwszej instancji - art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665).

Podstawa kasacyjna, w której zarzuca się pominięcie tego, że skarżący postawili pieczarkarnię na działkach nr (...) i (...) "w czasie gdy na tychże działkach była możliwość ich posadowienia" nie jest zrozumiała. Zakładając, co może potwierdzać uzasadnienie skargi kasacyjnej, że chodzi o to, iż według skarżących postawiono ją wówczas, gdy plan miejscowy dopuszczał na tych nieruchomościach tego rodzaju zabudowę, stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w jego ocenie powodem wydania decyzji o nakazie rozbiórki było to, że skarżący nie przedłożył wszystkich wymaganych do zalegalizowania samowolnie postawionego obiektu budowlanego dokumentów, a w szczególności zaświadczenia organu wykonawczego gminy o zgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z takim stanowiskiem należy się zgodzić, gdyż znajduje ono oparcie w treści art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w którym stanowi się, że w razie niewykonania w wyznaczonym terminie obowiązków wskazanych w art. 48 ust. 3 tej ustawy, a więc m.in. nieprzedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Niemniej zauważyć należy, że brak jednak tego zaświadczenia świadczy o tym, że ta budowa jest sprzeczna z planem miejscowym, przy czym trafnie przyjęto w rozpoznawanej sprawie, że należy uwzględniać aktualnie obowiązujący plan miejscowy, co wynika z art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w którym stanowi się, że właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, czyli przed zalegalizowaniem samowoli budowlanej, bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nawiązuje zatem wyraźnie do planu miejscowego obowiązującego w chwili decydowania o legalizacji, a nie do planu, który obowiązywał w chwili budowy.

Mając to wszystko na uwadze NSA, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.