II OSK 794/17, Adresaci decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu budowlanego. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639334

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2019 r. II OSK 794/17 Adresaci decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego obiektu budowlanego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak.

Sędziowie: NSA Paweł Miładowski, del. WSA Tomasz Świstak (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 839/16 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od M. Ł. na rzecz M. D. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 839/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. D. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2016 r. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) maja 2016 r.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

PINB w (...) przeprowadził w dniu 19 lutego 2015 r. na wniosek M.Ł. czynności kontrolne w sprawie stanu technicznego tarasu budynku przy ul. (...) w Z., podczas których ustalił, iż na terenie nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny dwurodzinny, w którym wyodrębnione zostały 2 lokale mieszkalne. Lokal nr (...) usytuowany na parterze budynku posiada część pomieszczeń (2 pokoje) pod częścią tarasu przynależnego do lokalu nr (...) usytuowanego na piętrze budynku. Stan techniczny posadzki ceramicznej tarasu jest zły, gdyż stwierdzono odspojone i popękane płytki ceramiczne w części naroża tarasu, w której usytuowane jest odwodnienie w postaci rynny PCV. Ponadto na jednej z barier betonowych stwierdzono całkowity brak blachy opierzeniowej.

Pismem z dnia 21 maja 2015 r. PINB w (...) zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego tarasu nad parterową częścią budynku mieszkalnego przy ul. (...) w Z.

W toku postępowania PINB w (...) przeprowadził czynności kontrolne i ustalił, że w lokalu mieszkalnym nr (...) trwają prace remontowe - na tarasie zdjęto płytki z posadzki, skuto tynki na murowanych balustradach od strony wewnętrznej balustrad, zdjęto warstwę zaprawy, na której położone były płytki, a na istniejącą papę rozłożono pasami folię budowlaną, wywijając jej brzegi na balustradę. W narożniku, w którym jest odpływ wykonano otwór w folii umożliwiający odprowadzanie wody z powierzchni tarasu. W trakcie robót związanych ze zdjęciem płytek oraz warstwy zaprawy nie stwierdzono uszkodzeń, pęknięć warstwy istniejącej papy. Nie odsłaniano niższych warstw, aby nie powodować większych uszkodzeń w izolacji tarasu.

W dniu 30 maja 2016 r. PINB w (...) nakazał M.D. usunąć w terminie do 2 miesięcy od daty doręczenia decyzji stwierdzone nieprawidłowości poprzez wykonanie zgodnie ze sztuką budowlaną, szczelnej izolacji przeciwwodnej tarasu wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu i uzupełnienie brakującej obróbki blacharskiej tarasu mieszkania nr (...) w budynku mieszkalnym przy ul. (...) w Z.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. D., domagając się aby nakaz wykonania szczelnej izolacji przeciwdeszczowej tarasu wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu i uzupełnienie brakującej obróbki blacharskiej tarasu mieszkania nr (...) w budynku przy ul. (...) w Z., obciążał obu właścicieli lokali, proporcjonalnie do udziału w częściach wspólnych nieruchomości.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2016 r. (..]WINB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że przyznanie określonego obszaru do wyłącznego użytkowania jednemu tylko właścicielowi, a tym samym wyłączenie możliwości użytkowania tej części obiektu przez pozostałych współwłaścicieli, nie pozostaje bez znaczenia dla oceny faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, w tym regulacji przewidzianej w art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm. - dalej Pr. bud.) Skoro więc taras stanowi część budynku, która służy wyłącznie do użytku właścicieli określonego lokalu, to nie wchodzi on w skład części wspólnych budynku, a koszty jego utrzymania w należytym stanie obciążają właściciela tego lokalu mieszkalnego. Balkony jako części budynku nie wchodzą w skład nieruchomości wspólnej, gdyż służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu do którego zostały przypisane. W związku z czym w zakres kosztów utrzymania lokalu w należytym stanie wchodzą również koszty utrzymania i ewentualnego odtworzenia balkonu.

Pismem z dnia 28 lipca 2016 r. M. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 Pr. bud.

Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie adresata decyzji nakładającej obowiązek wykonania szczelnej izolacji przeciwwodnej tarasu wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu i uzupełnienie brakującej obróbki blacharskiej tarasu, a więc podmiotu odpowiedzialnego za stan techniczny części budynku objętej przedmiotowym nakazem, a tym samym zobowiązanego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości budowlanych.

Zdaniem Sądu, dla właściwego ustalenia podmiotu odpowiedzialnego, w myśl przepisów Prawa budowlanego, za stan techniczny spornego tarasu istotne jest ustalenie charakteru tego obiektu w powiązaniu z funkcją jaką pełni w tym budynku oraz jego położeniem i powiązaniem konstrukcyjnym z budynkiem. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy i znajdujących oparcie w materiale dowodowym, sporny taras położony jest nad lokalem mieszkalnym nr (...) usytuowanym na parterze budynku w ten sposób, że dwa pokoje tego lokalu znajdują się bezpośrednio pod tarasem, który z kolei przylega do lokalu nr (...) usytuowanego na piętrze budynku, co powoduje, że z jednej strony taras pełni funkcję dachu, czy też stropodachu, zamykającego przestrzeń nad lokalem nr (...), a z drugiej strony pełni on także funkcję tarasu. W tych okolicznościach Sąd doszedł do wniosku, że stanowisko skarżącego, traktujące sporny taras jako dach, a więc element składowy zewnętrzny całości budynku, będącego współwłasnością skarżącego oraz uczestnika postępowania jest w pełni uzasadnione.

Zakwalifikowanie konkretnego elementu budynku jako części wspólnej nieruchomości, niesłużącej wyłącznie do użytku jednego właściciela lokalu lub zakwalifikowanie go jako wyłącznej części danego lokalu mieszkalnego, uzależnione może być od różnych okoliczności, między innymi od koncepcji architektonicznej budynku i jego konstrukcji i w każdym przypadku wymaga indywidualnej oceny.

W niniejszej sprawie, sporny taras, położony jest na piętrze budynku i ze względu na różnicę wielkości poszczególnych kondygnacji ewidentnie w tym miejscu pełni również rolę dachu (stropu) budynku, na co trafnie wskazał skarżący stwierdzając, że taras nad częścią parteru budynku jest stropodachem, który spełnia rolę dachu i jednocześnie wykorzystywany jest jako taras. Przy takiej konstrukcji budynku, taras ten nie służy wyłącznie do użytku właściciela lokalu nr (...), nie jest bowiem balkonem, ani inną częścią budynku fizycznie wyodrębnioną od pozostałych jego części, lecz jest elementem składowym konstrukcji budynku, niezbędnym do jego właściwego użytkowania i stanowi wraz z budynkiem całość techniczno-użytkową. Odwołać się tu również należy do art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1892), który stanowi, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że art. 61 i art. 66 Pr. bud. odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. W tej sytuacji skarżący może odpowiadać jedynie za stan techniczny podłogi znajdującej się na tarasie, a z której wyłącznie korzysta tj. wierzchniej warstwy tarasu (płytek), od czego zresztą się nie uchyla, jednakże zabezpieczenie przeciwwilgociowe oraz prawidłowe odprowadzenie wody dotyczy już stropodachu i w tym zakresie odpowiedzialność spoczywa na właścicielach budynku, a nie jak przyjął organ tylko na jednym ze współwłaścicieli.

W sytuacji, gdy taras pełni jednocześnie rolę dachu budynku, można stwierdzić, że to jest jego podstawowa funkcja, a funkcja tarasu jest funkcją wtórną. W takiej sytuacji fakt korzystania z tarasu przez właściciela jednego lokalu nie zmienia jego podstawowej funkcji i roli jaką pełni tj. stropodachu. Stąd też występujące wady, uszkodzenia, czy zniszczenia tarasu mające wpływ nie tylko na lokal mieszkalny tego właściciela, który korzysta z tarasu, ale przede wszystkim na stropodach i znajdujący się pod nim inny lokal mieszkalny, winny być traktowane jako dotyczące elementu części wspólnej budynku.

Wykonanie szczelnej izolacji przeciwwodnej wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu oraz uzupełnienie obróbki blacharskiej tarasu dotyczy część wspólnej nieruchomości. Z kolei zgodnie z art. 61 Pr. bud., obowiązek użytkowania obiektu budowlanego w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, mając na względzie prawidłowe ustalenia dokonane w niniejszej sprawie, uznać należało, że organ nadzoru budowlanego błędnie skierował nakaz usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego części budynku położonego przy ul. (.). w Z. wyłącznie do skarżącego jako właściciela lokalu nr (...).

Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł M. Ł., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez:

1. błędną jego wykładnię, a mianowicie art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, polegające na przyjęciu, że taras pełni jednocześnie funkcję stropodachu, stanowiąc tym samym element części wspólnej nieruchomości, co z kolei implikuje stwierdzenie, że wykonanie szczelnej izolacji przeciwwodnej wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu oraz uzupełnienie obróbki blacharskiej tarasu dotyczy części wspólnej nieruchomości, podczas gdy wskazany taras nie stanowi elementu części wspólnej nieruchomości, lecz jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu nr (...), będącego własnością skarżącego i służy do jego wyłącznego użytku, w rezultacie czego również wykonanie wskazanej szczelnej izolacji przeciwwodnej nie dotyczy części wspólnej nieruchomości,

2. niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 Pr. bud. polegające na przyjęciu, że podmiotem odpowiedzialnym za stan techniczny części budynku objętej przedmiotowym nakazem, a tym samym zobowiązanym do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku, jest - obok skarżącego - również uczestnik postępowania, podczas gdy za podmiot odpowiedzialny za stan techniczny przedmiotowej części budynku, a tym samym za adresata wzmiankowego nakazu, może zostać uznany nie uczestnik postępowania, lecz wyłącznie skarżący.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł M. D., domagając się oddalenia skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali nie okazał się zasadny, przy czym należy podkreślić, że właściwe sformułowanie podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146 p.p.s.a.) w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, przepis ten nie został błędnie zinterpretowany przez Sąd I instancji. Podstawą argumentacji skarżącego na poparcie zarzutu naruszenia tego przepisu jest błędna, zdaniem skarżącego, ocena Sądu I instancji, że przedmiotowy taras pełni jednocześnie funkcję stropodachu, stanowiąc element części wspólnej nieruchomości, co z kolei implikowało stwierdzenie, że wykonanie szczelnej izolacji przeciwwodnej wraz ze szczelną obróbką wpustu odwodnienia tarasu oraz uzupełnienie obróbki blacharskiej tarasu dotyczy części wspólnej nieruchomości.

Tak sformułowany zarzut świadczy, że intencją autora skargi kasacyjnej było zakwestionowanie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Potwierdza to również argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Tymczasem w orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 13 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 414/08, CBOSA; 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2887/12, LEX nr 1575609; 13 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 482/12, LEX nr 1480810; 23 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2327/12, LEX nr 1572494; 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 186/13, LEX 1587438; 4 listopada 2014 r., sygn. akt I GSK 824/13, LEX nr 1590921; 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 981/13, LEX nr 1637150).

Należy przy tym podkreślić, że na poparcie tego zarzutu skarżący kasacyjnie przedstawia szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które w jego ocenie świadczą o naruszeniu przez Sąd I instancji cytowanego przepisu, jednak pomija, że w orzeczeniach tych stwierdza się, że taras nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej w przypadku, gdy służy do wyłącznego użytku właściciela lokalu. Skarżący kasacyjnie sam przyznaje, że ustalenie, czy taras należy kwalifikować jako część wspólną nieruchomości, wymaga każdorazowego badania w okolicznościach danej sprawy. Taką tezę sformułował też Sąd I instancji, który zaznaczył, że w tej sprawie istotne jest ustalenie charakteru obiektu w powiązaniu z funkcją jaką pełni w tym budynku oraz jego położeniem i powiązaniem konstrukcyjnym z budynkiem. Aby sformułować zarzut kasacyjny, który mógłby stanowić polemikę ze stanowiskiem Sądu w tym zakresie, należało jednak oprzeć go na odrębnej podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie determinuje zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 61 Pr. bud. również nie okazał się skuteczny. Za pomocą tego zarzutu, skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że podmiotem odpowiedzialnym za stan techniczny części budynku objętej przedmiotowym postępowaniem nie jest wyłącznie właściciel lokalu nr (...) w budynku, lecz zarówno skarżący, jak i uczestnik postępowania.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2403/12 (dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl), wskazano - a pogląd ten w pełni podziela skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie, że w okolicznościach, w którym taras pełni rolę dachu budynku, fakt korzystania z tarasu przez właściciela jednego lokalu nie zmienia jego podstawowej funkcji i roli, jaką pełni, że jest to fragment dachu (stropodachu) nad lokalem mieszkalnym. Stąd też występujące wady, uszkodzenia, czy zniszczenia tarasu mające wpływ nie tylko na lokal mieszkalny tego właściciela, który korzysta z tarasu, ale przede wszystkim na stropodach i znajdujący się pod nim inny lokal mieszkalny, winny być traktowane jako dotyczące elementu części wspólnej budynku (por. też wyr. Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. I ACa 484/13). Teza, że w sytuacji, w której taras pełni jednocześnie funkcję dachu budynku można stwierdzić, że jest to jego podstawowa funkcja, a funkcja tarasu jest funkcją wtórną, formułowana jest powszechnie zarówno w orzeczeniach sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji przytaczając przykładowe orzeczenia na stronie 4 uzasadnienia wyroku.

Na tożsame okoliczności faktyczne tej sprawy zwrócił uwagę Sąd I instancji, w obszernym wywodzie argumentując, że obiekt z jednej strony pełni rolę tarasu, z drugiej zaś stropodachu, zamykającego przestrzeń nad lokalem nr (...), będąc zatem elementem składowym zewnętrznym całości budynku. Skarżący kasacyjnie nie podważył oceny stanu faktycznego sprawy przez Sąd I instancji, a zatem ustalenia te należy przyjąć za prawidłowe.

Niezależnie nawet od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że odpowiedzialność za stan techniczny obiektu powinna rozkładać się zarówno na skarżącego (stan podłogi na tarasie, z której wyłącznie korzysta) oraz na współwłaścicieli nieruchomości wspólnej (zabezpieczenie przeciwwilgociowe, odprowadzenie wody). Fakt, że skarżący kasacyjnie nie ma dostępu do tarasu nie oznacza, że wyłączona jest jego odpowiedzialność jako współwłaściciela nieruchomości wspólnej za stan techniczny tego obiektu budowlanego (nieruchomości wspólnej) jako całości, skoro przedmiotowy element konstrukcji budynku poza funkcją tarasu eksploatowanego wyłącznie przez właściciela wyodrębnionego lokalu nr (.) pełni również odmienną funkcję stropodachu i co za tym idzie stanowi w tym zakresie element nieruchomości wspólnej. Jak trafnie wskazuje się bowiem w orzecznictwie jeśli przemawiają za tym względy natury architektonicznej lub estetycznej, to balkony, tarasy lub ich elementy mogą być uznane za wchodzące w skład nieruchomości wspólnej, choćby służyły one do wyłącznego użytku osób zajmujących określony lokal, o ile rola płyty podłogowej wykracza poza sferę korzystania z jednego lokalu, co każe co do zasady zakwalifikować, jako część nieruchomości wspólnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2017 r., sygn. II OSK 1929/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2018 r., sygn. I ACa 17/18, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. I ACa 763/13 - dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX).

Jednocześnie wskazać należy, iż powoływana przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że byt prawny przedmiotowego tarasu został określony w umowie użytkowania wieczystego i ustanowienia odrębnej własności lokali (które to umowy nie zostały przedstawione ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego), nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem treść tych umów nie przeczy temu, że przedmiotowy obiekt pełni jednocześnie funkcję stropodachu, a to właśnie sprawia, że obowiązkiem utrzymania odpowiedniego stanu technicznego obiektu jako stropodachu obciążeni są współwłaściciele nieruchomości wspólnej, to jest zarówno skarżący kasacyjnie, jak i skarżący decyzję organu administracji. Prawo własności przysługujące właścicielom poszczególnych lokali obejmuje wprawdzie również tarasy, to jednak ogranicza się do ich wierzchniej warstwy wykończeniowej oraz przestrzeni wykorzystywanej do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez właścicieli lokalu. Tylko w tym zakresie właściciele ci mają - wynikający z art. 13 ust. 2 ustawy o własności lokali obowiązek utrzymywania przynależnego do nich tarasu w należytym stanie.

W oparciu o powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.