Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2866318

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 27 listopada 2019 r.
II OSK 72/18
Obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skutek braku wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.).

Sędziowie: NSA Robert Sawuła, del. WSA Tomasz Świstak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 498/17 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r., nr (...),

2. zasądza od Wojewody (...) na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1.600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 498/17, oddalił skargę (...) Spółka z o.o. w W. na decyzję Wojewody (...) z (...) czerwca 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty (...) z (...) kwietnia 2017 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę kotłowni, suszarni, zbiornika na paliwo stałe, dwóch kominów przemysłowych, rurociągu przesyłowego z konstrukcją wsporczą, konstrukcji wsporczej naczynia zbiorczego oraz ściany oddzielenia pożarowego na działce nr (...), obręb (...), jednostka ewidencyjna (...).

Starosty (...) odmawiając decyzją z (...) kwietnia 2017 r. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ustalił, że projektowana inwestycja polega na rozbudowie zakładu produkcyjnego (zakładu przerobu drewna), znajdującego się w otulinie (...) Parku Narodowego. W wyniku tej rozbudowy, jak ustalono, zwiększy się powierzchnia zabudowy budynkami przemysłowymi i magazynowymi z 16.658 m2 do 18.103,5 m2. Ustalono też, że dotychczasowa powierzchnia utwardzona na terenie zakładu zmniejszy się z 20.032 m2 do 18.586,5 m2, co spowoduje, że łącznie z powierzchnią zabudowy budynkami przemysłowi i magazynowymi powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia wyniesie 36.690 m2.

W tych okolicznościach organ administracji zwrócił uwagę, że już istniejąca powierzchnia zabudowy budynkami przemysłowymi i magazynowymi przekracza próg 0,5 ha określony w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) (dalej powoływane jako rozporządzenie), a zatem skoro projektowana inwestycja polega na zwiększeniu powierzchni zabudowy tego rodzaju budynków, wskazany próg będzie przekroczony także po realizacji inwestycji.

Ostatecznie organ administracji uznał, że projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem określonym w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia. Organ administracji powołał się także na § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Następnie przyjął, że projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego stosownie do art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm.) (dalej powoływana jako ustawa z 3 października 2008 r.) wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W końcu stwierdził, że inwestor takiej decyzji mimo wezwania nie przedstawił.

Skarżąca od decyzji Starosty wniosła odwołanie, w którym - powołując się na § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia - przede wszystkim twierdziła, że projektowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia, gdyż stanowi rozbudowę zakładu produkcyjnego, a powierzchnia zabudowy budynkami przemysłowymi i magazynowymi składającymi się na tę rozbudowę wynosi 1.445,5 m2, a więc nie przekracza progu określonego w tym przepisie. Ponadto podnosiła, że Starosta (...) nie był organem uprawnionym do zobowiązania skarżącej do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Wojewoda (...) rozpoznając odwołanie skarżącej decyzją z (...) czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu odwołania organ odwoławczy wskazał, że skarżąca pomija § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który w ocenie tego organu uzasadnia przyjęcie, że projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W skardze skarżąca wywodziła, że projektowana przez nią inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz że Starosta (...) nie był organem uprawnionym do zobowiązania skarżącej do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ administracji architektoniczno - budowlanej posiada uprawnienie do oceny, czy inwestor był zobowiązany do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uprawnienie to wywiódł z art. 72 ust. 3 ustawy z 3 października 2008 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto przyjął, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca była zobowiązana do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż projektowana inwestycja należała do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji odwołał się do § 3 ust. 1 pkt 52 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania.

W podstawach kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego zarzucono naruszenie:

- § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że projektowana przez skarżącą inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy w rzeczywistości ta inwestycja do tego rodzaju przedsięwzięć nie należy,

- art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia jest wymagane dla inwestycji projektowanej przez skarżącą, podczas gdy przepisy powołanej ustawy oraz rozporządzenia obowiązek ten ograniczają do przedsięwzięć przekraczających określone w rozporządzeniu parametry obszarowe,

- art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 października 2008 r. przez jego niezastosowanie, mimo że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia wyłącznie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

- art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo że skarżąca spełniła przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie.

Przytaczając podstawy kasacyjne odnoszące się do przepisów postępowania zarzucono naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a. przez niewskazanie podstawy prawnej, w oparciu o którą dokonano zsumowania powierzchni projektowanej inwestycji z całkowitą powierzchnią zakładu celem ustalenia powierzchni obszaru, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia, w sytuacji gdy literalna wykładania tego przepisu nie zakłada obowiązku sumowania powierzchni projektowanej inwestycji z powierzchnią inwestycji już zakończonych,

- art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się Sądu pierwszej instancji do wszystkich zarzutów naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest zasadna. W szczególności zasadne są te podstawy kasacyjne, w których zarzuca się naruszenie przepisów prawa, które doprowadziło do uznania, że skarżąca była zobowiązana do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc podstawy kasacyjne zawierające zarzuty naruszenia § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a i § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. W konsekwencji jest też zasadna podstawa kasacyjna, w której zarzuca się naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.).

Organ administracji pierwszej instancji uznał, że obowiązek uzyskania przez skarżącą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika z tego, że projektowana inwestycja jest przedsięwzięciem określonym w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia, przy czym wobec ustalenia, że inwestycja ta polega na rozbudowie zakładu produkcyjnego uwzględnił także § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Z kolei organ administracji drugiej instancji akceptując stanowisko organu pierwszej instancji odwołał się także do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Zastosowania w sprawie przepisu powołanego przez organ odwoławczy w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę nie powoduje to jednak, że skarga kasacyjna jest niezasadna.

W obu wskazanych wyżej przepisach stanowi się, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko po pierwsze, zalicza się przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 rozporządzenia, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, o ile progi te zostały określone (§ 3 ust. 2 pkt 2), po drugie, zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia, przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy (§ 3 ust. 2 pkt 3). Z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wynikają dwie normy. Pierwsza norma stanowi o tym, jakie przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wynika ona z pierwszej części przepisu, kończącej się przed zwrotem "z wyłączeniem przypadków". Druga norma stanowi o tym, jakie przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wynika z drugiej części przepisu, zaczynającej się zwrotem "z wyłączeniem przypadków". Zgodnie z tą normą przedsięwzięcia polegające m.in. na rozbudowie nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy ich część nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Skarżąca powoływała się na tę drugą normę, gdyż twierdziła, że inwestycja polega na rozbudowie i powstająca w wyniku rozbudowy część nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia. Zatem zarzut naruszenia § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie jest wystarczający do zidentyfikowania występującego w sprawie problemu prawnego.

Powyższe stwierdzenie nie jest wystarczające do uznania, iż zarzut niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia jest zasadny. Przede wszystkim konieczna jest ocena, czy organ odwoławczy, a więc także Sąd pierwszej instancji, który oddalając skargę uznał, że decyzja tego organu jest zgodna z prawem, trafnie powołał się na § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w celu odparcia twierdzenia skarżącej o zastosowaniu drugiej części § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem NSA zakresy stosowania obu powołanych przepisów są różne. § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia dotyczy rozbudowy, przebudowy lub montażu przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 rozporządzenia, a więc np. tak jak w rozpoznawanej sprawie, rozbudowy, wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia, zabudowy przemysłowej i magazynowej w otulinie parku narodowego o powierzchni zabudowy co najmniej 0,5 ha. Wskazany przepis dotyczy więc sytuacji, która sprowadza się do tego, że zostało już wykonane lub jest już wykonywane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i niezależnie od tego jest realizowane nowe przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu tego wcześniejszego przedsięwzięcia. Stosownie do analizowanego przepisu to nowe przedsięwzięcie co do zasady też jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, chyba że ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część poprzedniego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia też dotyczy sytuacji, która sprowadza się do tego, że istnieje poprzednie przedsięwzięcie i nowe przedsięwzięcie, jednakże poprzednie przedsięwzięcie nie jest, w odróżnieniu od § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie NSA różne jest ratio legis obu przepisów. W przypadku pierwszego chodzi o to, że skoro poprzednie przedsięwzięcie było przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to wobec niego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i w razie jego rozbudowy, przebudowy lub montażu nie jest konieczne uzyskiwanie kolejnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, chyba że rozbudowa, przebudowa lub montaż były tak znaczne, że przekroczyłyby same w sobie progi, od których zależało uznanie poprzedniego przedsięwzięcia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku drugiego przepisu ratio legis polega na tym, aby objąć kontrolą przy użyciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, które każde z osobna nie przekraczają progów, od których zależy uznanie ich za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale które razem takie progi przekraczają.

Należy zauważyć, że przyjęta przez NSA wykładnia jest stosowana także przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w (...), o czym świadczy powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i dołączone do skargi kasacyjnej postanowienie tego organu z (...) sierpnia 2017 r.

Z powyższego wynika, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy miała zastosowanie druga część § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia i nie miał zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ustalono bowiem, że istniała już w otulinie parku narodowego zabudowa przemysłowa i magazynowa o powierzchni zabudowy wynoszącej 16.658 m2, a więc istniało przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia, i następnie ta zabudowa została rozbudowana, ale o powierzchnię zabudowy wynoszącą 1.445,5 m2, a więc o część, która nie osiągnęła progu 0,5 ha wskazanego w tym przepisie. W konsekwencji organy administracji architektoniczno - budowlanej w rozpoznawanej sprawie niezasadnie uznały, że były podstawy do wezwania skarżącej, aby przedstawiła decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku z tym niezasadnie także odmówiono skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z tego powodu, że mimo wezwania takiej decyzji nie przedłożyła.

Powyższe po pierwsze, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku, po drugie, rozpoznanie skargi, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że jej istota została dostatecznie wyjaśniona. Jest mianowicie dostatecznie wyjaśnione to, że Starosta (...) niezasadnie wezwał skarżącą do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z czym niezasadnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając to na uwadze NSA doszedł do wniosku, że istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zostały one wydane z naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia, art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego.

Uwzględniając powyższe NSA uznaje za zbędne odnoszenie się do zawartych w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia innych przepisów prawa z wyjątkiem dwóch kwestii.

W ocenie NSA nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Zarzucenie naruszenia tego przepisu świadczy, że skarżąca jest przekonana, iż należało jej wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę uwzględnić. Takie stwierdzenie jest przedwczesne, gdyż wobec tego, iż nieprzedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było jedyną przesłanką wydania skarżącej decyzji odmownej organy administracji architektoniczno - budowlanej nie badały innych przesłanek, od których zależy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż podstawa kasacyjna, w której zarzuca się naruszenie art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z 3 października 2008 r. sprowadza się do twierdzenia, że organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest legitymowany do nałożenia obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Tak ujęta podstawa kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 72 ust. 3 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się m.in. do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika wprost z ustawy, mianowicie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r., w którym stanowi się, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno - budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z wymogów ochrony środowiska, który stosuje się w przypadku realizacji określonych przedsięwzięć, mianowicie - jak wynika z powołanego już art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. - w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ administracji architektoniczno - budowlanej jest zatem zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli w ocenie takiego organu projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzji takiej nie dołączono, to organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie NSA rozpoznającego sprawę wskazane przepisy uzasadniają przyjęcie, że brak wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest naruszeniem w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, co uprawnia organ administracji architektoniczno - budowlanej do zastosowania art. 35 ust. 3 powołanej ustawy. Odmienny sposób rozumienia powołanych przepisów, w szczególności taki, że art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie uprawnia organu administracji architektoniczno - budowlanej do zażądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że taka decyzja zgodnie z przepisami jest wymagana, stanowiłby dysfunkcjonalny element przepisów zapewniających uwzględnienie ochrony środowiska w procesie inwestycyjnym. Z jednej bowiem strony istnieje wyraźny obowiązek nałożony na inwestora dołączenia takiej decyzji do wniosku o pozwolenie na budowę i wyraźny obowiązek organu administracji architektoniczno - budowlanej oceny projektu budowlanego pod kątem zgodności z taką decyzją, z drugiej jednakże strony w przypadku naruszenia prawa polegającego na tym, że inwestor takiej decyzji do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył, bo w ogóle o nią nie wystąpił, brak byłoby skutecznego środka wymuszenia wykonania obowiązku inwestora i doprowadzenia do tego, aby właściwy organ mógł projekt budowlany ocenić pod kątem zgodności z wymaganą przez prawo decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniając powyższe NSA rozpoznający sprawę nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego w powołanym w skardze kasacyjnej wyroku NSA z 7 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 2573/11.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia, art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Wobec uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów administracji obu instancji sprawa administracyjna powinna być ponownie rozpoznana z uwzględnieniem przyjętej przez NSA wykładni prawa i oceny dotychczasowego zastosowania przepisów prawa.

W związku z tym, że NSA w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej uchylił zaskarżony wyrok, którym oddalono skargę, i uwzględnił skargę, na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania za obie instancje.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.