Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2653606

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 30 stycznia 2019 r.
II OSK 592/17
Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła.

Sędziowie: NSA Anna Łuczaj (spr.), del. WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2977/15 w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku

1. oddala skargę kasacyjną,

2. oddala wnioski uczestników postępowania K. M.i M.W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Admnistracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2977/15, oddalił skargę Z. D. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania K. M. S. i M. W. od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. D. pozwolenia na rozbudowę segmentu mieszkalnego nr (...) w zabudowie szeregowej przy ul. R. w (...) (dz. nr (...) z obr. (...)) - uchylił ww. decyzję i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę.

Organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i sprawdził zgodność inwestycji z § 14 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) (uchwała Rady (...) nr (...) z dnia (...) października 2006 r.). Przepis ten dla terenów o symbolu Z2 ustala zakaz przekształceń zmieniających układ przestrzenno-uliczny i przyrodniczy tj. - zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic). Z pisma Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2015 r. wynika, że pierwotna linia zabudowy została ukształtowana wraz z powstaniem zabudowy szeregowej przy ul. R. (...) w (...). Linia ta przebiegała pierwotnie i aktualnie przebiega zgodnie z rysunkiem planu i mapy geodezyjnej. W związku z faktem, iż rozbudowa spowodowałaby naruszenie pierwotnej linii zabudowy Wojewoda pismem z 21 sierpnia 2015 r. wezwał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 14 pkt 1 planu. Inwestor uznał żądanie za bezzasadne i wskazał na brak sprzeczności. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości organ odwoławczy uznał, że zaskarżone pozwolenie na budowę wydano z naruszeniem Prawa budowlanego i wobec tego uchylił decyzję z dnia (...) listopada 2014 r. i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.

W skardze Z. D. zarzuciła naruszenie: art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy i wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy tj.: zignorowanie ważnych twierdzeń skarżącej w zakresie zwiększenia komfortu użytkowania budynku przy ul. R. (...) w (...), braku negatywnego wpływu na sąsiednie nieruchomości, znikomego naruszenia pierwotnej linii zabudowy, poprawy estetyki pierzei ulicy oraz brak odniesienia się i nieuwzględnienie materiału dowodowego wskazującego na tę okoliczność; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji oraz brak odniesienia się do twierdzeń i dokumentów skarżącej; § 14 pkt 1 planu miejscowego poprzez błędną wykładnię, polegającą na ścisłej interpretacji w oderwaniu od rzeczywistości oraz nieuwzględnieniu wpływu planowanej inwestycji na funkcjonalność nieruchomości, brak ingerencji w nieruchomości sąsiednie, znikome przekroczenia pierwotnej linii zabudowy (przez narożnik wiatrołapu) jako konsekwencję wyboru przez Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy (...) w (...) jednego z trzech wariantów rozbudowy zachowującego najkorzystniejszy wpływ na poprawę estetyki pierzei ulicy, a w konsekwencji błędne zastosowanie prowadzące do wydania błędnej decyzji; § 63 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr (...), poz. 690 z późn. zm.) poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy wejście do segmentu (...) nie jest chronione przed nadmiernym dopływem chłodnego powietrza, ponieważ nie posiada wiatrołapu (przedsionka) ani innego rozwiązania; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane poprzez bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. segmentu, mimo, że Prezydent (...) nie stwierdził niezgodności ww. zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Wojewoda prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro skarżąca - pomimo wezwania - nie usunęła braków w zakresie doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 14 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...), zatwierdzonego uchwałą Rady (...) nr (...) z dnia (...) października 2006 r. W powołanym przepisie dla terenów o symbolu Z2 ustalono bowiem zakaz przekształceń zmieniających układ przestrzenno-uliczny i przyrodniczy, to jest zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej, pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic). Jak ustalił organ odwoławczy na podstawie pisma Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2015 r. pierwotna linia zabudowy szeregowej przy ul. R. (...) w (...) przebiegała i aktualnie przebiega zgodnie z rysunkiem planu i mapy geodezyjnej. Nie było, w ocenie Sądu, sporne w niniejszej sprawie, że planowana rozbudowa segmentu nr (...) przekracza pierwotną linię zabudowy i w ten sposób zmienia układ przestrzenno - uliczny na omawianym terenie, co pozostaje w sprzeczności z § 14 planu. W świetle treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi w zakresie nieodniesienia się przez Wojewodę (...) do argumentów i dokumentów wskazanych przez skarżącą w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków, nieznacznego przekroczenia linii zabudowy, poprawienia estetyki zabudowy, korzystnego wpływu na rozbudowywaną nieruchomość, czy wreszcie braku negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekreślał bowiem możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt jest niezgodny z planem, może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w konsekwencji prowadzić do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Sąd nie dopatrzył się nadto takich naruszeń przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podjął niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w związku z czym nie doszło do naruszenia art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Skargą kasacyjną Z. D. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organu II instancji, pomimo rażącego uchybienia przez Wojewodę (...) przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, że planowana rozbudowa segmentu nr (...) w zabudowie szeregowej przy ul. R. w (...) przekracza pierwotną linię zabudowy i w ten sposób zmienia układ przestrzenno - uliczny na wskazanym terenie, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że planowana inwestycja stanowi dozwoloną rozbudowę, która nie wpłynie na zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego pierwotnej linii zabudowy;

2) przepisów prawa materialnego, w postaci § 19 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) zatwierdzonego uchwałą Rady (...) nr (...) z dnia (...) października 2006 r., poprzez jego niezastosowanie przy jednoczesnym prawidłowym ustaleniu, że planowana inwestycja stanowi rozbudowę segmentu nr (...) w zabudowie szeregowej przy ul. R. w (...), co powinno skutkować zastosowaniem wskazanej regulacji, która jako lex specialis dla § 14 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanawia szczególne warunki m.in. rozbudowy budynków usytuowanych w strefie ograniczonych przekształceń Z2.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania - z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego - według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że planowana inwestycja stanowi w świetle zapisów planu miejscowego dozwoloną rozbudowę, która nie wpłynie na zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego pierwotnej linii zabudowy. Zgodnie z § 3 pkt 11 oraz § 114 planu miejscowego nieprzekraczalna linia zabudowy wynosi dla wskazanego terenu 5 m od linii rozgraniczającej ulicy. Zgodnie z dokumentacją znajdującą się w aktach postępowania planowana inwestycja nie przekracza nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zgodnie bowiem z projektem budowlanym po rozbudowie, odległość od linii rozgraniczającej ulicę dla segmentu "R. (...)" od strony segmentu "(...)" wyniesie 5,03 m, a od strony segmentu "(...)" wyniesie 5,08 m. Należy również zwrócić uwagę, iż określona w planie miejscowym odległość 5,0 m od linii rozgraniczającej ulicy została ustalona już po wybudowaniu segmentów przy ulicy R. Zabudowa ta powstała w latach 60-tych poprzedniego wieku. Dla większości segmentów przy ulicy R. odległość od linii rozgraniczającej ulicy mieści się w przedziale od 3 do 5 m.

Odnośnie ustalenia przez Sąd, że planowana inwestycja zmienia układ przestrzenno - uliczny na wskazanym terenie skarżąca wskazała, że plan miejscowy precyzuje w § 14, że chodzi tutaj o zakaz zmiany przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej pierwotnej linii zabudowy. Ze zmianą przebiegu linii, która została ukształtowana wraz z powstaniem zabudowy szeregowej przy ul. R. (...) w (...) i przebiegała pierwotnie i przebiega aktualnie zgodnie z rysunkiem miejscowego planu i mapy geodezyjnej, mielibyśmy, zdaniem skarżącej, do czynienia w sytuacji przesunięcia całej ściany budynku (budynków) w kierunku linii rozgraniczającej ulicy, co niewątpliwie nie było przedmiotem planowanej inwestycji. W sprawie nie można również mówić o zmianie charakteru przestrzennego istniejącej linii, skoro sama jej definicja wskazuje, że przy jej określeniu nie uwzględnienia się balkonów, logii i werand wystających poza obrys budynku nie więcej niż 1 m. Tym bardziej nie można uznać, że skoro inwestycja "przekracza" pierwotną linię zabudowy w jednym punkcie o niewiele ponad 20 cm, to doszło do zmiany charakteru przestrzennego istniejącej pierwotnej linii zabudowy. Skarżąca podkreśliła przy tym, że przedmiotowy projekt budowlany został ustalony z Wydziałem Architektury w Urzędzie Dzielnicy (...), który dokonał wyboru spośród trzech przedstawionych przez skarżącą wariantów. Skarżąca zauważyła też, że Sąd słusznie zakwalifikował planowaną inwestycję jako rozbudowę segmentu nr (...) w zabudowie szeregowej przy ul. R. w (...), lecz nie zastosował regulacji przewidzianej § 19 ust. 1 planu miejscowego dla tego typu inwestycji. Wskazany przepis dopuszcza pod pewnymi warunkami dokonanie m.in. rozbudowy budynków usytuowanych w strefie ograniczonych przekształceń Z2 i należy go uznać za regulację szczególną w stosunku do § 14. Tym warunkiem jest nawiązanie projektowanym gabarytem, charakterem i typem zabudowy do otaczającego zagospodarowania oraz zachowania wysokości pierzei i proporcji stref otwarć na wnętrze działki do stref zabudowanych i zachowania wartościowej zieleni wysokiej na działce. Te warunki zostały zachowane dla planowanej rozbudowy. Przedmiotowa nieruchomość, jako jedyna w aktualnym stanie, nie nawiązuje formą architektoniczną do elewacji segmentów sąsiednich, co obrazuje dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach postępowania. Zawarte w projekcie budowlanym architektoniczne wypełnienie frontowej elewacji jest działaniem zmierzającym do zachowania rozwiązań pierwotnych dotyczących pierzei ulicy, co, zdaniem skarżącej, znacząco podniesie względy estetyczne, które przemawiają za realizacją rozbudowy zgodnie z przedstawioną przez nią dokumentacją budowlaną. Przedstawiony projekt polepsza rozwiązania funkcjonalne budynku, zwiększa komfort użytkowania mieszkania. Rozbudowa posiada też te same wymiary i charakter zabudowy jak pozostałe budynki i nie zakłóca ładu przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania K. M.-S. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zdaniem K. M.-S., zarzuty skargi kasacyjnej są chybione. Skarżąca w skardze wprost podnosiła, że projektowana zabudowa przekracza pierwotną linię zabudowy.Nadto § 14 ust. 1 oraz § 19 ust. 1 planu miejscowego należy stosować łącznie, gdyż nie są ze sobą sprzeczne, lecz uzupełniają się wzajemnie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik uczestnika postępowania M. W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 19 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...), zatwierdzonego uchwałą Rady (...) nr (...) z dnia (...) października 2006 r.- dalej: m.p.z.p. - przez jego niezastosowanie, który jako lex specialis dla § 14 pkt 1 m.p.z.p. ustanawia szczególne warunki m.in. rozbudowy budynków usytuowanych w strefie ograniczonych przekształceń Z2.

Zgodnie z § 19 ust. 1 m.p.z.p. w zakresie zasad i warunków kształtowania zabudowy dla obiektów (budynek i działka) (...) usytuowanych w strefie ochrony prawnej oznaczonej na planie KZ1, lub w strefie ograniczonych przekształceń zagospodarowania oznaczonej Z2 a w szczególności: zabudowy, przestrzeni ulic, parcelacji i zieleni wysokiej plan: dopuszcza remonty, modernizacje, przebudowy, nadbudowy, rozbudowy oraz realizację nowoprojektowanych obiektów na działkach dotychczas nie zabudowanych, objętych strefami KZ1 i Z2 pod warunkiem utrzymania zasady: - nawiązania projektowanym gabarytem (wysokością, długością, szerokością, liczbą kondygnacji, charakterem i typem zabudowy do otaczającego - sąsiadującego zagospodarowania przy zachowaniu wysokości nowoprojektowanych obiektów (...), zgodnie z § 15 i § 16, jeśli przepisy szczegółowe - Dział II, nie stanowią inaczej; zachowania pierwotnego charakteru pierzei linii zabudowy od strony ulicy, tj. wysokości pierzei i proporcji stref otwarć na wnętrze działki do stref zabudowanych (...); rozpatrywania proponowanych (projektowanych) elementów zagospodarowania na działce w kontekście tzw. rozwinięcia pierzei tj. elewacji budynków sąsiadujących z działką i budynkiem projektowanym obejmującym co najmniej po (3) trzy elewacje budynków sąsiadujących po obu stronach.

Jednocześnie § 14 pkt 1 m.p.z.p. stanowi, iż dla terenów oznaczonych symbolem Z2 w strefie ograniczonych przekształceń zagospodarowania a w szczególności: zabudowy, przestrzeni ulic, parcelacji i zieleni wysokiej w zakresie układu przestrzennego (jeśli przepisy szczegółowe nie stanowią inaczej) plan: ustala zakaz przekształceń zmieniających układ przestrzenno-uliczny i przyrodniczy, tj. zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic).

A zatem, postanowienia planu, zawarte tak w § 14 pkt 1 jak i w § 19 ust. 1 m.p.z.p., dotyczą terenów oznaczonych symbolem Z2 w strefie ograniczonych przekształceń zagospodarowania. Postanowienia § 14 pkt 1 m.p.z.p. ustanawiają zakaz zmiany przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic). Postanowienia § 19 ust. 1 m.p.z.p. dopuszczają wprawdzie m.in. nadbudowy i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizację nowoprojektowanych obiektów, lecz pod warunkiem utrzymania zasady zachowania pierwotnego charakteru pierzei linii zabudowy od strony ulicy. Postanowienia § 19 ust. 1 m.p.z.p. jednoznacznie nawiązują do § 14 pkt 1 m.p.z.p. w zakresie zachowania pierwotnego charakteru pierzei linii zabudowy od strony ulicy, co w istocie oznacza zakaz zmiany przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic).

Powyższe rozumienie tych postanowień m.p.z.p. potwierdza brzmienie § 3 pkt 9 m.p.z.p. stanowiącego, iż ilekroć w uchwale jest mowa o przekształceniach zabudowy zachowujących pierzeje ulicy należy przez to rozumieć obowiązek zachowania lub odtworzenia linii zabudowy wzdłuż ulic, placów i ciągów pieszych w przypadku zachowania istniejącej zabudowy, nadbudowy, rozbudowy lub wymiany istniejącej zabudowy oraz lokalizacji nowej zabudowy (...).

Okoliczność, iż planowana inwestycja stanowi rozbudowę segmentu nr (...) nie zmienia oceny, iż w wyniku planowanej rozbudowy doszłoby do zmiany przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic), a to stanowiłoby naruszenie § 14 pkt 1 i § 19 ust. 1 m.p.z.p.

Pierwotna linia zabudowy szeregowej przy ul. R. (...) w (...) przebiegała i aktualnie przebiega zgodnie z rysunkiem planu i mapy geodezyjnej. Wynika to jednoznacznie z pisma Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2015 r. Podkreślić należy, iż pierzeja ta stanowi łuk przebiegający w ten sposób, iż od początkowego segmentu kolejne są cofnięte w porównaniu do poprzedniego aż do segmentu nr (...), a poczynając od tego segmentu kolejne segmenty, tj. nr (...) i następne są wysunięte w porównaniu do poprzedniego segmentu. Planowana rozbudowa naruszyłaby przebieg i charakter tej pierzei na skutek zrównania segmentu nr (...) z segmentami nr (...) i (...) położonymi po obu stronach segmentu nr (...), a nadto segment ten po rozbudowie w pewnej części nawet przekroczyłby linię, która powstałaby z połączenia tych trzech segmentów. Tymczasem przebieg i charakter tej pierzei polega na utworzeniu łuku i odznacza się tym, że żaden z segmentów nie jest zlokalizowany na równi z innym segmentem - wszystkie segmenty są cofnięte lub wysunięte w porównaniu do poprzedniego segmentu.

Planowana rozbudowa segmentu nr (...) przekracza zatem pierwotną linię zabudowy-pierzei, a to oznacza, iż nie jest spełniony obowiązek zachowania linii zabudowy - pierzei wzdłuż ulic. Planowana rozbudowa nie spełnia warunku utrzymania zasady zachowania pierwotnego charakteru pierzei linii zabudowy od strony ulicy, o jakim mowa w § 19 ust. 1 m.p.z.p. jak i stanowi złamanie zakazu zmiany przebiegu i charakteru przestrzennego istniejącej - pierwotnej linii zabudowy (pierzei ulic), o jakim mowa w § 14 pkt 1 m.p.z.p.

Rację ma Sąd pierwszej instancji, że w takiej sytuacji zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące braku odniesienia się przez organ odwoławczy do argumentów dotyczących nieznacznego przekroczenia linii zabudowy, poprawienia estetyki zabudowy, korzystnego wpływu na rozbudowywaną nieruchomość i braku negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekreślał możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Podzielić należy też stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ odwoławczy zgromadził materiał dowodowy istotny dla rozstrzygnięcia tej sprawy i ocena tego materiału nie nosi cech dowolności. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącej - ze względów wyżej wskazanych - nie można uznać, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że planowana inwestycja stanowi dozwoloną rozbudowę, która nie wpłynie na zmianę przebiegu i charakteru przestrzennego pierwotnej linii zabudowy. Sąd pierwszej instancji i organ odwoławczy prawidłowo uznali, iż planowana rozbudowa przekracza pierwotną linię zabudowy i w ten sposób zmienia układ przestrzenno-uliczny, co pozostaje w sprzeczności z planem miejscowym.

Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

W punkcie drugim wyroku Sąd oddalił wniosek uczestników postępowania K. M.-S. i M. W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w takim przypadku możliwości orzekania o zwrocie kosztów poniesionych przez uczestników postępowania.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.