Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987248

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 października 2015 r.
II OSK 403/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska.

Sędziowie: NSA Andrzej Gliniecki (spr.), del. WSA Anna Szymańska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 906/13 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 15 października 2013 r., VII SA/Wa 906/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej.

Jak wynika z akt sprawy, pismem z 16 lutego 2009 r., znak: (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wieliczce poinformował strony o wszczęciu na wniosek M. B. postępowania " (...) w sprawie rozbiórki części obiektu budowlanego: budynku mieszkalnego na działce nr (...) w S., którego inwestorami są M. i M. T.".

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) września 2009 r., znak: (...) umorzył w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. " (...) postępowanie wszczęte na wniosek M. B., w sprawie nakazania dokonania części rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego", podnosząc, iż wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez podmiot niemający interesu prawnego w sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania M. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) listopada 2009 r., znak: (...), uchylił powyższą decyzję organu wojewódzkiego z (...) września 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu, iż nie podzielił oceny zawartej w uchylonej decyzji co do braku przymiotu strony M. B.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) października 2010 r., znak: (...) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 80 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) odmówił nałożenia na inwestorów - M. i M. T. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia przebudowanego budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego przebudową na działce nr (...) w miejscowości S. do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż postępowanie dotyczyło budynku gospodarczego przebudowanego na mieszkalny i rozbudowanego oraz budowy infrastruktury technicznej na działkach o nr ewid. (...),(...) i (...) w S.

Inwestycję zrealizowano na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, które następnie prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 lipca 2007 r., II SA/Kr 553/04, zostało uchylone (tak decyzja I, jak i II instancji wydana w tym przedmiocie). Tym samym należało zastosować tryb uregulowany w art. 50-51 Prawa budowanego. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje jednak podstaw do nałożenia na inwestorów jakichkolwiek obowiązków, w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Decyzją z (...) grudnia 2010 r., znak: (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. B., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego z (...) października 2010 r., znak: (...). Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2010 r., na skutek skargi wniesionej przez M. B., była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 1 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11, ją uchylił oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) października 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in. na to, że w postępowaniu legalizacyjnym nie można wydać decyzji stwierdzającej jedynie odmowę nałożenia obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności czy robót, przeczy temu bowiem całość regulacji zawartej w art. 51 Prawa budowlanego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z (...) marca 2012 r. znak: (...), Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów: M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową na działce nr (...) w miejscowości S.

Po rozpatrzeniu odwołań M. i M. T. oraz M. B., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) maja 2012 r., znak: (...) uchylił decyzję organu wojewódzkiego z (...) marca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ II instancji podniósł, iż nałożenie obowiązku w zakresie takim, jak uczynił to organ wojewódzki, nie znajdowało uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa ani w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Brak było bowiem podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia takich dokumentów, jakie są niezbędne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza przez organ nadzoru budowlanego.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po kolejnym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z (...) grudnia 2012 r., znak: (...) na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 80 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów: M. i M. T. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej przebudowy budynku gospodarczego na mieszkalny wraz z jego rozbudową, na działce nr (...) w miejscowości S. obejmującej: dwa egzemplarze inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu, w terminie do dnia 28 czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania były roboty budowlane wykonane przez M. i M. T., na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody Małopolskiego z (...) marca 2004 r., znak: (...). Wyrokiem z 20 lipca 2007 r., II SA/Kr 553/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego z (...) marca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. To zaś czyniło koniecznym przeprowadzenie postępowania w trybie określonym w art. 51 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ zaznaczył, że wobec ww. okoliczności nie można uznać, aby inwestorzy popełnili samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Potwierdza to także wydany w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11. W przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, bowiem roboty te zostały zakończone. Dokonując ponownej oceny w sprawie, organ związany był wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu z 1 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11, oraz zaleceniami Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikającymi z decyzji tego organu z (...) maja 2012 r., znak: (...). Zgodnie ze stanowiskiem Sądu, zawartym w ww. wyroku, w kategorii "czynności", których wykonania organ nadzoru budowlanego może żądać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, mieszczą się wszelkie faktyczne działania, w tym także wykonanie dokumentacji wymaganej przez Prawo budowlane dla danego rodzaju robót i danego obiektu budowlanego. Dokumentacja budowy, wobec braku projektu budowlanego, powinna zawierać projekt budowlany. Organ wojewódzki podał także, że w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) maja 2012 r. zaznaczono, że "chodzi zatem o dokumentację budowy, która zastąpi inwestorowi brak zatwierdzonego projektu budowlanego w sytuacji uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej złożony przez inwestora projekt". W ww. decyzji kasatoryjnej organ odwoławczy zalecił ponownie dokonać analizy już zgromadzonych w sprawie dokumentów przedłożonych przez inwestora i ewentualnie rozważyć zasadność nałożenia obowiązku sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. W aktach sprawy znajduje się - uwierzytelniona za zgodność z oryginałem inwentaryzacja powykonawcza budynku zlokalizowanego na działce nr (...) w S. wraz z operatem geodezyjnym sporządzona przez J. P., sprawdzona przez A. K. z października 2005 r., na której naniesiono odległości budynku M. i M. T. od granicy z działką nr ewid. (...), będącą we współwłasności T. i J. S. i M. B. (odpowiednio 4,48 m i 4,09 m), - kserokopia inwentaryzacji powykonawczej przyłączy wody, kanalizacji sanitarnej i kabla ENN z listopada 2006 r. sporządzonej przez uprawnionego geodetę A. K., - trzy egzemplarze geodezyjnego pomiaru wysokości jednorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr (...) w miejscowości S. z czerwca 2010 r. dokonanego przez uprawnionego geodetę inż. M. W. (nr uprawnień (...)) (dołączone do akt postępowania znak: (...)) - wysokość maksymalna budynku liczona od poziomu terenu do kalenicy dachu obiektu wynosi 8,17 m, a zgodnie z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar "B" uchwalonego uchwałą nr XLI/581/05 Rady Miejskiej w Niepołomicach w dniu (...) grudnia 2005 r. działka nr (...) w S. znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MRJ, na którym wysokość budynków nie może przekraczać wysokości 9 m, licząc od poziomu terenu do kalenicy dachu, - dziennik budowy oraz - protokoły odbiorów badań i sprawdzeń.

W konsekwencji, organ wojewódzki uznał, iż zasadne jest żądanie od inwestorów przedłożenia dwóch egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu. Żądanie bowiem ponownie dokumentów już raz złożonych byłoby bowiem niezasadne. Nadto, organ wskazał, że zastosowanie się zobowiązanych do nałożonego niniejszą decyzją obowiązku, pozwoli organowi nadzoru budowlanego na podjęcie kolejnych kroków przewidzianych w postępowaniu naprawczym z art. 51 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania M. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z (...) lutego 2013 r. znak: (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji, mając na uwadze wiążący w przedmiotowej sprawie wyrok WSA w Warszawie z 1 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11, organ odwoławczy wskazał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, w wyniku jej uchylenia przez sąd administracyjny (co miało miejsce w niniejszej sprawie), w każdym przypadku obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia z urzędu odpowiedniego postępowania naprawczego, o jakim mowa w przepisie art. 51 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie nie było przeszkód, aby organ po już przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i poczynionych ustaleniach, nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). W praktyce nałożenie na inwestora obowiązku wykonania czynności, oznacza obowiązek wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy oraz inwentaryzację geodezyjną powykonawczą (art. 3 pkt 14 Prawa budowlanego). Dokumentacja powykonawcza pozwoli na ostateczną ocenę, czy przebudowa budynku wykonana została zgodnie z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do sytuowania budynku na działce.

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, iż wobec zgromadzonego już materiału dowodowego w postaci operatu geodezyjnego, inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej z października 2005 r. oraz inwentaryzacji geodezyjnej wysokości budynku z października 2010 r., zasadnie organ wojewódzki w decyzji z (...) grudnia 2012 r. w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia 2 egzemplarzy inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót spełniającej stosowne wymogi.

M. B. zaskarżyła powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 października 2013 r., VII SA/Wa 906/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżone decyzje wydane zostały w sprawie dotyczącej inwestycji zrealizowanej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, następnie uchylonej prawomocnym wyrokiem, a to czyniło zasadnym i koniecznym przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 50-51 Prawa budowlanego.

Zaskarżone decyzje są konsekwencją wyroku Sądu z 1 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11. Nie pozostaje to bez znaczenia, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wyżej wymienionym wyroku Sąd wskazał przede wszystkim na to, iż w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, w postępowaniu legalizacyjnym nie można wydać decyzji stwierdzającej jedynie odmowę nałożenia obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności czy robót, przeczy temu bowiem całość regulacji zawartej w art. 51 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, iż w sprawie tej nie było przeszkód aby organ, po już przeprowadzonym postępowaniu dowodowym i poczynionych ustaleniach, bądź dodatkowo przy wykorzystaniu instytucji, o której mowa w art. 81c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności bądź robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Podstawę do wydania takiej decyzji stwarzał przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, orzekając po wskazanym wyroku z 1 września 2011 r. i będąc związane wytycznymi wynikającymi z tego orzeczenia, prawidłowo zastosowały się do wskazań w nim zawartych.

Celem postępowania naprawczego jest przywrócenie do stanu zgodnego z prawem, co wynika wprost z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Wskazywana "zgodność z prawem", to również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny. Co istotne, "zgodność z prawem", to zgodność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a nie planem, który już nie obowiązuje albo w przypadku braku planu - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stąd też słusznie w uzasadnieniu decyzji I instancji z (...) grudnia 2012 r. organ, w kontekście wysokości obiektu, wskazał na aktualnie obowiązujący na terenie, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar "B" uchwalony uchwałą nr XLI/581/05 Rady Miejskiej w Niepołomicach z 19 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2006 r. Nr 145, poz. 973) i zauważył, że działka nr (...) w S. znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MRJ, na którym wysokość budynków nie może przekraczać wysokości 9 m, licząc od poziomu terenu do kalenicy dachu.

Reasumując, Sąd podkreślił, że wobec zgromadzonych w sprawie dowodów i poczynionych ustaleń (wskazujących na możliwość legalizacji obiektu), w pełni uprawnione było nie tylko zastosowanie ww. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ale również żądanie na jego podstawie od inwestorów przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót budowlanych zawierającej określenie funkcji, formy i konstrukcji obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne i materiałowe oraz charakterystykę energetyczną obiektu.

W ocenie Sądu w postępowaniu naprawczym nie można prowadzić ustaleń w zakresie ewentualnego istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Skoro decyzja o pozwoleniu na budowę nie funkcjonuje w obrocie prawnym, a tym samym zatwierdzony nią projekt budowlany utracił walor urzędowo zatwierdzonego dokumentu, to brak jest podstaw do czynienia ustaleń z ich uwzględnieniem, w kontekście ww. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Do takiego postępowania znajdą zastosowanie wyłącznie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Te też przepisy w sprawie były analizowane, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej.

Sąd zwracając uwagę na zarzuty podniesione w skardze (wskazujące na brak rozważenia w sprawie zarówno usytuowania obiektu względem działki sąsiedniej, jak i jego wysokości, czy też wykonania otworów okiennych w ścianie znajdującej się "w bliskiej odległości" od granicy z działką skarżącej), podkreślił, iż decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jeszcze nie kończy postępowania naprawczego. Wykonanie przez inwestorów obowiązku sformułowanego w oparciu o ten przepis pozwoli na ostateczną ocenę w sprawie, czy przebudowa budynku wykonana została zgodnie z przepisami prawa budowlanego, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi odnoszącymi się do sytuowania budynku na działce.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 15 października 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy:

1a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez:

- wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy przez pominięcie pozostałych toczących się w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości postępowań przed innymi sądami administracyjnymi i organami nadzoru budowlanego w tym przed wszystkim nieuwzględnienie postępowania toczącego się z wniosku skarżącej w przedmiocie "przesunięcia granicy działki nr (...) w stronę działki (...) wskazanej w dokumentacji powykonawczej", które to postępowanie w sposób istotny miało wpływ na wynik sprawy;

- wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy przez brak ustalenia i odniesienia się do podstawowej okoliczności, tj. przebiegu granicy, która to okoliczność była podnoszona przez skarżącą, a została pominięta przez WSA w Warszawie (ustalenie przebiegu granicy warunkuje prawidłowe ocenianie położenia budynku na nieruchomości inwestora) co miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy;

- brak całościowego rozpatrzenia sprawy polegający na niewyjaśnieniu podstawowej przesłanki warunkującej prawidłowe rozpatrzenie sprawy, tj. niezbadanie wystąpienia istotnego odstąpienia przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, która to okoliczność stanowi przesłankę wyboru trybu postępowania naprawczego i podstawy rozstrzygnięcia, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

b.

art. 125 § 1 p.p.s.a. przez niezawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy uzależnione było od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego w przedmiocie przesunięcia granicy działki nr (...) w stronę działki (...) wskazanej w dokumentacji powykonawczej, która to okoliczność została zgłoszona w skardze i została bez jakiejkolwiek odniesienia przez WSA w Warszawie;

c.

art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie zawarto odniesienia się do stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi, w szczególności do powołanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego związanego ze sprawą, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

d.

art. 153 p.p.s.a. przez uznanie, że organy administracji w całości zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA z 11 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11, w sytuacji gdy w ww. wyroku Sąd nie rozstrzygnął jednoznacznie właściwego trybu przeprowadzenia postępowania naprawczego, a przede wszystkim uchylił uprzednie w całości wadliwe orzeczenia organów nadzoru budowlanego, które nie nakładały jakichkolwiek obowiązków na inwestora.

2. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego:

a.

51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 2 i 4 w związku z art. 36a ust. 5 pkt 2 i pkt 7 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy z akt sprawy wynika, że ww. przepisy powinny stanowić podstawę orzekania, gdyż doszło do istotnego odstąpienia przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy;

b.

art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie powinien on mieć zastosowania, gdyż w niniejszej sprawie doszło od istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę przez inwestora, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania, przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, w przypadku nieuwzględnienia skargi kasacyjnej o nie orzekanie wobec skarżącej obowiązku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu oraz na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego i Sąd wydający zaskarżony wyrok, na mocy art. 153 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. byli związani wyrokiem WSA w Warszawie z 11 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11. W wyroku tym Sąd jednoznacznie wskazał na konieczność dalszego postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zatem bezpodstawne całkowicie są zarzuty podnoszące wadliwe ustalenia stanu faktycznego, nie wzięcie pod uwagę innych toczących się postępowań, czy też kwestię "przesunięcia granicy działki nr (...)". Żadna z tych okoliczności nie mogła stanowić podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 p.p.s.a., ani też do podjęcia zaskarżonego wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jak błędnie podnosi się w skardze kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok nie narusza też art. 131 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a., co precyzyjnie i obszernie wyjaśnia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wniosek o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów nie mógł być również uwzględniony, jako że dotyczył okoliczności mających miejsce po zakończeniu postępowania administracyjnego, a poza tym nie mogło to mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik tej sprawy.

Ustalenia stanu faktycznego, ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku prawomocnym WSA w Warszawie z 11 września 2011 r., VII SA/Wa 613/11, zostały w zaskarżonym wyroku w pełni zrealizowane, nie można więc również mówić w tym przypadku o naruszeniu przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej. Po wyżej wymienionym wyroku, Sąd pierwszej instancji nie mógł zmieniać kwalifikacji prawnej zaakceptowanej przez ten Sąd w wyroku z 11 września 2011 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie (uchwała NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.