Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987240

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 22 października 2015 r.
II OSK 385/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński.

Sędziowie: NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), del. WSA Mariola Kowalska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 22 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 827/13 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia (...) kwietnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia (...) lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji po wznowieniu postępowania.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Decyzją z dnia (...) września 2012 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Mogilany pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy (...) w M., na działkach nr (...) i (...) obręb M. ". Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 2 października 2012 r.

Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem powyższej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz 5 k.p.a. wystąpił J. M., stwierdzając, że jest właścicielem działki nr (...) obręb M. znajdującej się w sąsiedztwie wskazanej inwestycji.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2013 r. Starosta Krakowski wznowił ww. postępowanie, a następnie decyzją z dnia (...) lutego 2013 r. odmówił uchylenia decyzji Starosty Krakowskiego z dnia (...) września 2012 r. na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 150 § 1 k.p.a. Jak wskazał organ, wnioskodawca powołał się na dwie okoliczności. Pierwsza dotyczyła niebrania udziału bez własnej winy w zakończonym postępowaniu, mimo iż jest właścicielem działki nr (...) w M., znajdującej się w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Starosty obszar oddziaływania sprowadza się do terenu objętego inwestycją i dotyczy działek, na których fizycznie zlokalizowana jest kanalizacja i to jedynie w miejscu przebiegu rurociągu. Zatem J. M., który jest właścicielem działki znajdującej się poza obszarem oddziaływania obiektu (sieci kanalizacyjnej) nie był i nie powinien być stroną postępowania o pozwolenie na budowę. Druga okoliczności dotyczyła usytuowania studni wody pitnej zlokalizowanej na działce wnioskodawcy. Ponieważ studnia została zaznaczona w projekcie budowlanym, to nie stanowiła istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nie znanego organowi, a tym samym nie ziszczyła się dyspozycja art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. - zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję złożył J. M., wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., a także art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 140 k.c., art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za prawidłową. Podkreślając wznowieniowy charakter kontrolowanego postępowania oraz wskazywane przez skarżącego podstawy żądania wznowienia postępowania, Sąd w odniesieniu do pierwszej z nich zgodził się z Wojewodą Małopolskim, iż ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi przepis szczególny do art. 28 k.p.a. Sąd podkreślił, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje inwestycję polegającą na budowie sieci kanalizacji sanitarnej w ulicy (...) w M., umiejscowioną tylko na dwóch działkach - nr (...) i (...) obręb M. (własność Gminy Mogilany). W obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są symbolem KP6 - tereny ciągów pieszo - jezdnych o szerokości 6 metrów. Jak wynika z pozwolenia na budowę "projektowana sieć kanalizacji sanitarnej zostanie poprowadzona w drodze nr (...) (ulica (...))". Z akt administracyjnych nie wynika, zatem by powyższa inwestycja w jakikolwiek sposób oddziaływała na nieruchomość skarżącego. W szczególności nie istnieją przepisy odrębne wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu działką skarżącego w związku z budową kanalizacji na działkach nr (...) i (...) w M. Słusznie, więc organy administracji uznały, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nadto w odniesieniu do argumentacji skargi, iż pominięcie skarżącego "stanowi (...) nie tylko naruszenie istoty przysługującego stronie prawa własności, lecz również zasady ochrony praw słusznie nabytych wyrażoną w art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności gwarantującego każdej osobie prawo do poszanowania mienia", Sąd stwierdził, że w świetle art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego fakt bezpośredniego sąsiadowania z terenem inwestycji nie przesądza ani o tym, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ani że w takim obszarze się nie znajduje. Sąd stwierdził, że wyprowadzanie legitymacji do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę z art. 140 i art. 222 § 2 k.c. oraz z art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i z art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności nie znajduje uzasadnienia w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skarżący nie podał, w jaki sposób budowa kanalizacji w ulicy, z którą sąsiaduje ma ograniczać zagospodarowanie jego nieruchomości.

Przechodząc do oceny drugiej z przesłanek wznowienia, Sąd podkreślił, że fakt istnienia na nieruchomości skarżącego studni był znany organowi, który wydał pozwolenie na budowę. Wynika to z zatwierdzonego projektu budowlanego, a konkretnie z projektu zagospodarowania terenu. Sąd z urzędu dopuścił dowód z akt administracyjnych sprawy zakończonej decyzją Starosty Krakowskiego z dnia (...) września 2012 r. i stwierdził, że mapa obejmująca projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część zatwierdzonego projektu budowlanego jest tożsama z mapą znajdującą w aktach administracyjnych Starosty Krakowskiego prowadzonych w sprawie wznowienia postępowania. Na mapach tych została uwidoczniona studnia na działce skarżącego. Nie można, więc twierdzić, że fakt umiejscowienia tej studni jest "istotną dla sprawy nową okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję".

Wreszcie jako bezzasadny ocenił Sąd zarzut naruszenia § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołany przepis w żaden sposób nie odnosi się do budowy sieci kanalizacyjnej, nie wprowadza ograniczeń w sytuowaniu kanalizacji w określonej odległości od studni wody pitnej. W szczególności nie ma zastosowania § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ustalający minimalną odległość od studni wody pitnej do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz "podobnych szczelnych urządzeń". Czym innym jest bowiem sieć kanalizacji, a czym innym szczelne urządzenie podobne do silosu albo zbiornika do gromadzenia nieczystości. W niniejszej sprawie omawiany przepis nie miał, więc zastosowania, a co za tym idzie nie mógł zostać naruszony.

Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W szczególności nie stanowiło naruszenia prawa niewyznaczenie rozprawy i nieprzesłuchanie skarżącego w charakterze strony celem ustalenia, czy jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Skarżący przedstawił swoje stanowisko we wniosku o wznowienie postępowania, a następnie w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r., zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji oraz w odwołaniu. W tych okolicznościach nie było potrzeby wyznaczania rozprawy i przesłuchiwania strony, gdyż nie było "niewyjaśnionych faktów, co do rozstrzygnięcia sprawy", o których mowa w art. 86 k.p.a. W świetle powyższego, nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 81 k.p.a. "przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności poprzez dowolne wskazanie, iż obszar oddziaływania sprowadza się do obszaru objętego inwestycją". Także nie podlegały uwzględnieniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. M., zaskarżając go w całości i wnoszę o jego uchylenie w całości i uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I.

w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1.

art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia (...) kwietnia 2013 r. jako odpowiadającego przepisom prawa mimo, że przedmiotowa decyzja naruszała następujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 k.p.a.,

2.

art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo, iż zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia (...) kwietnia 2013 r. naruszała następujące przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 k.p.a.,

3.

art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi mimo, iż zaskarżona decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia (...) kwietnia 2013 r. naruszała przepisy art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, § 31 ust. 1 pkt 3 i 4 i § 36 ust. 1- 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690),

4.

art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do argumentów podniesionych przez skarżącego w skardze, przez brak wyjaśnienia przyczyn dla których zarzuty skargi nie zostały uwzględnione poprzez oparcie rozstrzygnięcia na twierdzeniach organu,

II.

w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego:

1.

art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie poprzez przejęcie, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę, jak i w trybie nadzwyczajnym (wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę) krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego,

2.

art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę,

3.

art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący nie jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę,

4.

art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania,

5.

§ 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) przez jego błędną wykładnię i brak przyjęcia, iż rura kanalizacyjna, czy studzienka należy do kategorii "podobnych szczelnych urządzeń",

6.

§ 31 ust. 1 pkt 4 i § 36 ust. 1- 6 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie,

7.

art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż skarżącemu nie przysługuje status strony.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, zwrócić należało uwagę na sposób jej sformułowania. Przedstawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, autor kasacji nie odniósł każdego z nich z osobna do poszczególnych, konkretnych okoliczności faktycznych sprawy lub elementów oceny Sądu pierwszej instancji. Treść poszczególnych zarzutów kasacji odnosiła się w zasadzie do ogólnikowego zakwestionowania poglądu Sądu pierwszej instancji, iż skarżący nie mógł być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej, a więc nie może skutecznie żądać jego wznowienia. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji przedstawił w nim szeroką analizę okoliczności sprawy, oceniając każdą z dwóch podstaw żądania wznowienia postępowania i szeroko uzasadniając ich bezzasadność. Autor kasacji nie podjął się polemiki z tym stanowiskiem, ograniczając się w zasadniczej części do ogólnikowych stwierdzeń, iż przysługuje mu status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenie na budowę, co wynika z posiadanego prawa własności skarżącego i że inwestycja będzie oddziaływać na jego działkę. Taki sposób skonstruowania skargi kasacyjnej zasadniczo prowadzi do ograniczenia zakresu kontroli kasacyjnej, bowiem nie pozwala na precyzyjne ustalenie stanowiska strony skarżącej. Jak wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd kasacyjny nie powinien domyślać się intencji skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.).

Zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, iż ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę następuje na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Oceniając zatem, czy zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organy administracyjne, a za nimi Sąd słusznie ograniczyły swoje badanie do ustalenia, czy wnioskodawca powinien być stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc czy bez swojej winy nie brał udziału w zakończonym postępowaniu. W tym też przypadku krąg stron postępowania jurysdykcyjnego i wznowieniowego są takie same i nie ma podstaw do ich rozszerzania na normę art. 28 k.p.a. Z tych też przyczyn zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zarzut II.1) pozostawał bezzasadny.

Słusznie w okolicznościach niniejszej sprawy, uzależniono zatem posiadanie przez skarżącego statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę sieci kanalizacji sanitarnej od ustalenia, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlano. Skoro, jak ustaliły organy, a za nimi Sąd, projektowana inwestycja spełnia wymogi warunków technicznych, nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i brak jest przepisów szczególnych, które wprowadzałyby jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego przez budowę sieci kanalizacyjnej, to brak jest również podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, a w konsekwencji do skutecznego żądania wznowienia zakończonego postępowania. Przepisów takich nie wskazał również skarżący, ponownie odwołując się do przepisów w zakresie ochrony własności, jednakże również i na obecnym etapie postępowania, niewyjaśniając w jaki sposób, prawo do korzystania z jego nieruchmości zostanie naruszone lub ograniczone przez realizację przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Wskazywanie z kolei na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, było o tyle błędne, że jak prawidłowo przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, w żaden sposób nie odnoszą się one do budowy sieci kanalizacyjnej i nie określają jej odległości od studni pitnej. Sąd rozpoznający niniejszą kasację podziela przy tym wykładnię przepisu § 31 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, że sieć kanalizacyjna nie jest podobnym do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu - szczelnym urządzeniem, co wyklucza w tym zakresie zarzut błędnej wykładni tego przepisu (zarzut II.5). Podobnie nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie § 31 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, bowiem przedmiotem niniejszej sprawy nie były przewody rozsączające kanalizację indywidualną, o której mowa w tym przepisie ani też zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, czy doły ustępowe nieskanalizowane, o których mowa w § 31 ust. 1 pkt 4 i § 36 ut. 1 - 6 ww. rozporządzenia. Wykluczało to z kolei przedstawiony w kasacji zarzut II.6.

Wskazując na powyższe, jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, § 31 ust. 1 pkt 3 i 4 i § 36 ust. 1- 6 ww. rozporządzenia (zarzut I.3) oraz art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji i art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (zarzut II.2), art. 140 k.c. i art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (zarzut II.3), art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (zarzut II.4) i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego (zarzut II.5). W okolicznościach niniejszej sprawy nie zostało wykazane, aby skarżący posiadał uzasadniony interes, występujący w obszarze oddziaływania obiektu objętego badaną decyzją.

Ponieważ skarżący nie podał w rozpoznawanej kasacji żadnych okoliczności, które by wskazywały na wadliwość procedowania w sprawie organów, a przez to wadliwość kontroli Sądu pierwszej instancji jako niezasadne należało z kolei ocenić zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 k.p.a. (zarzut I.1.), art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 k.p.a. (zarzut I.2.). Z uwagi natomiast na fakt, iż uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie zostało wykazane, do których zarzutów skargi Sąd się nie odniósł oraz jaki to miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy oddaleniu podlegał również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. (zarzut I.4).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.