Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987237

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 października 2015 r.
II OSK 380/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.).

Sędziowie NSA: Paweł Miładowski, del. Janina Kosowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wójta Gminy K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Rz 75/14 w sprawie ze skargi D. R. na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy K. postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 75/14 w sprawie ze skargi D. R. na przewlekłe prowadzenie przez Wójta Gminy K. postępowania administracyjnego w pkt I. umorzył postępowanie w zakresie przewlekłego prowadzenia przez Wójta Gminy K. postępowania administracyjnego; w pkt II. stwierdził, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt III. zasądził od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącej D. R. kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że przedmiotem skargi D. R. jest przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wójta Gminy K. w sprawie wycinki drzew. W oparciu o przesłane do Sądu dokumenty ustalono, że w dniu 31 sierpnia 2012 r. wpłynęło do Urzędu Gminy w K. pismo Z. R., z informacją o dokonaniu wycinki drzew na działce ewid. nr (...) w miejscowości W. bez wymaganego zezwolenia.

Decyzją z (...) grudnia 2013 r. nr (...), Wójt Gminy K. w pkt 1) wymierzył administracyjną karę pieniężną D. R. będącej współwłaścicielem działki nr (...) położonej w miejscowości W., obręb ewid. W., za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia-w łącznej wysokości 5391,09 zł, tj. 3 gatunki wierzby białej, w pkt 3 określono, że termin płatności należności odracza się na okres 3 lat, licząc od dnia wydania niniejszej decyzji pod warunkiem zachowania żywotności 3 sztuk drzew wymienionych w pkt 1, w pkt 4 zobowiązano D. R. do złożenia po 3 latach informacji do Wójta Gminy K. o stanie drzew wymienionych w pkt 1.

W uzasadnieniu Wójt wskazał, że po przeprowadzonych oględzinach i rozprawach administracyjnych uznał, że D. R. dokonała usunięcia bez niezbędnego zezwolenia 3 sztuk drzew wierzba biała. Mając na uwadze fakt, że ww. drzewa zachowują szanse na zachowanie żywotności, organ odroczył na okres 3 lat termin płatności kary.

D. R. wniosła do SKO pismo zatytułowane jako "skarga" na "opieszałe działanie" Wójta Gminy K., tj. niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej usunięcie drzew z nieruchomości w W. Pismo to wpłynęło do SKO 15 listopada 2013 r. Strona podniosła, że postępowanie w sprawie wycinki drzew trwa od września 2012 r. i budzi jej wątpliwości, czy było prowadzone zgodnie z przepisami i zachowaniem terminów załatwienia sprawy. Podała, że było kilka wizji w terenie, wyznaczono siedmiodniowy termin do zapoznania się z dokumentami i nie wydano żadnej decyzji. Nadto zarzuciła, że w tej sprawie organ działa opieszale, nie przestrzega terminów załatwienia sprawy i nie ma informacji o przedłużeniu terminu, a takie działanie narusza jej dobro materialne i moralne.

SKO postanowieniem z (...) grudnia 2013 r., nr (...), uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Wójt Gminy K. przekazując do Kolegium akta sprawy dotyczącej usunięcia drzew z nieruchomości w W. wyjaśnił, że w dniu 6 grudnia 2013 r. została wydana decyzja w przedmiotowej sprawie, kończąca postępowanie administracyjne. Kolegium wyjaśniło, że podnoszona przez D. R. sprawa dotyczącą zwłoki Wójta Gminy K. przy załatwieniu sprawy wycinki drzew, podlega rozstrzygnięciu na podstawie art. 37 k.p.a. W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że Wójt decyzją z (...) grudnia 2013 r. załatwił sprawę dotyczącą wymierzenia kary pieniężnej D. R. za usunięcie drzew, a więc sprawę której dotyczy złożone zażalenia. Z tego względu zażalenie nie może być uznane za uzasadnione. Uznanie zasadności zażalenia musiałoby bowiem wiązać się z wyznaczeniem organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Wobec faktu załatwienia tej sprawy, wyznaczenie takiego terminu na podstawie art. 37 k.p.a. jest obecnie bezprzedmiotowe.

Następnie SKO po rozpatrzeniu odwołania D. R. - decyzją z (...) lutego 2014 r. nr (...), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z (...) grudnia 2013 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, że jeżeli organ I instancji ma wątpliwości czy wycięte przez D. R. rośliny drzewiaste były drzewami, czy też krzewami to zasadnym jest dopuszczenie przez organ dowodu z opinii biegłego posiadającego niezbędną wiedzę z zakresu dendrologii. W szczególności Kolegium podniosło, że organ I instancji dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania procesowego tj. art. 7, 77, 78 i 80 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń bez właściwej oceny materiału dowodowego i pominięcie wniosków dowodowych dotyczących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że stronie, wobec której sankcja jest stosowana, należy zapewnić prawo do obrony i możliwości udowodnienia wskazanych przez nią okoliczności, mających z punktu widzenia nałożenia kary zasadnicze znaczenie. Samo stwierdzenie w prowadzonym postępowaniu, że w przypadku wszystkich usuniętych drzew pojawiają się odrosty, tym samym zachowują one żywotność stanowiącą podstawę do odroczenia terminu płatności kary oraz ewentualnego jej umorzenia po 3 latach, nie stanowi podstawy do ustalenia wysokości kary na podstawie błędnie i niedostatecznie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Decyzją z (...) sierpnia 2014 r., nr (...), Wójt Gminy K. w pkt 1) wymierzył administracyjną karę pieniężną D. R. będącej współwłaścicielem działki nr (...) położonej w miejscowości W., obręb ewid. W., za usuwanie krzewów bez wymaganego zezwolenia - w łącznej wysokości 16 486,14 zł, określając je jako: mieszaniec międzygatunkowy wierzby z wyraźną przewagą wierzby szarej, w pkt 3 określono, że termin płatności należności odracza się na okres 3 lat, licząc od dnia wydania niniejszej decyzji pod warunkiem zachowania żywotności krzewów wymienionych w pkt 1, w pkt 4 zobowiązano D. R. do złożenia po 3 latach informacji do Wójta Gminy K. o stanie ww. krzewów.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie D. R. zarzuciła Wójtowi K. przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego dotyczącego wycinki drzew, formułując wniosek o:

1)

zobowiązanie Wójta do wydania decyzji administracyjnej,

2)

wyciagnięcie stosownych konsekwencji służbowych wobec pracownika prowadzącego postępowanie,

3)

zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 i 36 k.p.a. przez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy administracyjnej, które trwa już od 2012 r.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazał, że skarga i podniesione w niej zarzuty są bezzasadne, a postępowanie prowadzone przez organ I instancji odpowiada prawu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że strona skarżąca przed złożeniem skargi do WSA skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Świadczy o tym treść zażalenia na bezczynność Wójta Gminy K. z dnia (...) czerwca 2014 r. rozpatrzonego przez SKO w Krośnie postanowieniem z dnia (...) lipca 2014 r., nr (...). Wyczerpanie tego trybu pozwoliło Sądowi na merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi. Strona skarżąca składała również zażalenia na opieszałe działanie organu w przedmiocie wycinki drzew na jej działce, które to zostało rozpoznane przez SKO postanowieniem z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...).

Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że Wójt Gminy K. decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r., o nr (...), rozstrzygnął sprawę dotyczącą nielegalnego usunięcia przez skarżącą krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia. Nałożono na mocy tej decyzji na stronę karę w wysokości 16 486,14 zł. Wobec tego w chwili rozpoznawania skargi, Sąd nie może zobowiązać organu do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia. Dlatego w tym zakresie postępowanie sądowe zostało umorzone.

Nie jest natomiast bezprzedmiotowa kontrola Sądu co do stwierdzenia czy przewlekłe prowadzenie przez Organ postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wzorzec postępowania organu w zakresie terminów załatwienia sprawy administracyjnej wyznaczają przepisy art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. Szczególnie istotne znaczenie w niniejszej sprawie odgrywa przepis art. 35 § 2 k.p.a., który stanowi: Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie usunięcia drzew lub krzewów przez skarżącą stronę zostało zainicjowane w dniu 31 sierpnia 2012 r. przez Z. R. Pierwsza z wydanych przez Wójta Gminy K. decyzji z dnia (...) grudnia 2013 r. o wymierzeniu D. R. kary pieniężnej za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego prawem zezwolenia, została uchylona przez SKO decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. o nr (...). Akta sprawy administracyjnej wraz z kasacyjną decyzją SKO wpłynęły do Urzędu Gminy K. w dniu 21 lutego 2014 r. Biorąc pod uwagę wskazaną datę, Wójt Gminy K. winien był stosownie do treści art. 35 § 3 k.p.a. zakończyć sprawę w terminie miesiąca, czyli do 24 marca 2014 r., albo też wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy w oparciu o art. 36 § 1 k.p.a., który stanowi: w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Tymczasem pierwsza czynność tego organu po zwrocie akt administracyjnych w postaci zawiadomienia o utracie statusu strony postępowania została podjęta dopiero w dniu, w którym stosownie do treści przepisu art. 35 § 3 k.p.a. należało wydać rozstrzygnięcie, czyli w dniu (...) marca 2014 r. Organ nie wskazał przyczyn usprawiedliwiających swe milczenie w sprawie. Po znacznym upływie terminu na załatwienie sprawy została podjęta przez Wójta także kolejna czynność w postaci zawiadomienia z dnia 22 kwietnia 2014 r. o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność uzyskania opinii rzeczoznawcy w dziedzinie dendrologii. W zawiadomieniu tym Wójt Gminy K. ustalił końcowy termin załatwienia sprawy do dnia 31 maja 2014 r., którego co należy podkreślić, nie dotrzymał. Jednocześnie organ działał przewlekle bowiem zapytanie ofertowe na wykonanie opinii biegłego w zakresie dendrologii skierował do zainteresowanych w dniu 7 maja 2014 r. Należy uznać, że czynność tą podjęto ze znacznym opóźnieniem bowiem świadomość konieczności przeprowadzenia tego rodzaju dowodu Wójt Gminy K. miał co najmniej od chwili przekazania mu kasacyjnej decyzji SKO a więc od dnia 21 lutego 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji skład orzekający Kolegium wyraźnie wskazał na potrzebę zapoznania się w niniejszej sprawie z opinią biegłego.

W rezultacie opieszałego działania organu w zakresie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego i jednocześnie bezczynności polegającej na niedotrzymaniu terminów kodeksowych, postanowienie w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego zostało wydane w dniu 15 maja 2014 r., w sytuacji gdy Wójt powinien był załatwić przedmiotową sprawę przed 24 marca 2014 r. W aktach sprawy brak jest dowodów uzasadniających przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wójta. Nie podlega kwestii, że wszelkie działania podjęte przez ten Organ po dacie 24 marca 2014 r. były w swej istocie działaniami podjętymi w stanie określanym przez przepisy k.p.a. i p.p.s.a. jako bezczynność jak i opieszałe działanie organu prowadzącego postępowanie. Innymi słowy, nieuzasadnione niczym milczenie Wójta przed datą 24 marca 2014 r. spowodowało, że już tym momencie organ ten działał w sposób opieszały i z naruszeniem przepisów o terminach załatwienia sprawy. Zakończenie postępowania dopiero w dniu (...) sierpnia 2014 r. poprzez wydanie decyzji o nr (...), świadczy więc o rażącej bezczynności organu w sprawie, która toczyła się od 31 sierpnia 2012 r., a więc od ok. dwóch lat.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł organ i zaskarżając je w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania tj. 1) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez stwierdzenie przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania w przedmiocie nielegalnej wycinki drzew prowadzonej przez D. R., mimo iż takiego stanu przewlekłości na podstawie zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić;

2)

art. 35 § 1, § 3 k.p.a., art. 36 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że organ powinien załatwić sprawę do dnia 24 marca 2014 r. i nie podejmował od 21 lutego 2014 r. do 24 marca 2014 r. żadnych czynności w sprawie, nie gromadził dodatkowego materiału dowodowego w sprawie, nie dokonywał dalszych ustaleń, mimo prowadzonego przez organ postępowania w niniejszej sprawie w ww. terminie,

3)

art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie i orzeczenie, że przewlekłość postępowania organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z okoliczności sprawy i materiału dowodowego wynika, że organ podejmował szereg czynności w przedmiotowej sprawie mających na celu merytoryczne zakończenie sprawy, oraz faktu, że sprawa została zakończona wydaniem decyzji przed wniesieniem skargi;

4)

art. 7, 77 k.p.a. przez niezastosowanie w niniejszej sprawie i stwierdzenie o przewlekłości postępowania, podczas gdy pominięto, że organ w trakcie postępowania administracyjnego ma obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, a zatem musi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy w niniejszej sprawie w celu wydania decyzji, co mogło przyczynić się do nieznacznego przedłużenia załatwienia sprawy, ale nie do przewlekłości postępowania

5)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności przedstawionych przez organ w odpowiedzi na skargę, a tym samym nietrafne ustalenie, że zachodzą okoliczności stwierdzające, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2) zasądzenie od Skarżącej na rzecz Wójta Gminy K. kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że we wskazanym przez Sąd okresie od 21 lutego do 24 marca 2014 r. nie można było przeprowadzić czynności z udziałem biegłego rzeczoznawcy dendrologa. W tym okresie na terenie, na którym miały być przeprowadzone czynności z udziałem biegłego panowały trudne warunki zimowe, zalegał śnieg, fakt ten uniemożliwił podejmowanie czynności w tym zakresie. Sąd pierwszej instancji niesłusznie w ocenie organu orzekł, iż przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy z okoliczności sprawy i materiału dowodowego wynika, że organ pierwszej instancji podejmował szereg czynności w przedmiotowej sprawie mających na celu merytoryczne zakończenie sprawy. Sprawa została zakończona wydaniem decyzji przed wniesieniem skargi.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła skarżąca i wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania - z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.

W badanej sprawie ocenić należało, czy w sprawie wystąpiła przewlekłość. Przez pojęcie to należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że organ nie jest bezczynny. Przewlekłość postępowania będzie miała miejsce gdy sprawę administracyjną organ zakończył z naruszeniem kodeksowych terminów załatwiana spraw, określonych w art. 35 k.p.a., podejmowane czynności procesowe nie charakteryzowały się koncentracją niezbędną w świetle wymogów art. 12 k.p.a., czyli by postępowanie było tak zorganizowane, aby można je było zakończyć w rozsądnym terminie.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach zaskarżenia. Miał rację sąd I instancji, że kontrolowane postępowanie administracyjne było przewlekłe. Toczyło się około dwóch lat, podejmowane czynności nie były tak zorganizowane, aby doprowadzić do zakończenia sporu w kodeksowym terminie. Były podejmowane w dużym odstępie czasu, nie charakteryzowały się koncentracją, która w świetle regulacji z art. 12 k.p.a. oznacza konieczność szybkiego i wnikliwego działania, środkami możliwie najprostszymi, prowadzącymi do załatwienia sprawy.

Ze zgromadzonej w aktach dokumentacji nie wynika, by okresy bezczynności miały jakiekolwiek usprawiedliwienie. I tak sięgając początków sporu wystarczy wskazać, że dnia 31 sierpnia 2012 r. wpłynęło do organu zawiadomienie o wycince drzew, pierwszą czynnością jaka została podjęta było sporządzenie dokumentu zawiadamiającego o wszczęciu postępowania, miało to miejsce 20 dni od wpływu informacji o wycince. Kolejną czynnością było zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy na 3.10. 2012 r., dalej zawiadomienie o oględzinach w dniu 6 grudnia 2012 r. Pracownicy organu zatem zarządzili oględziny, czyli istotny dowód w sprawie (zważywszy na przedmiot) dopiero po upływie 4 miesięcy od złożenia zawiadomienia o wycince. W przedstawionych powyżej działaniach organu nie widać żadnych starań, by dochować wynikającym z art. 12 i art. 35 k.p.a. obowiązkom, co do terminowego załatwiania sprawy. Organ nie podjął choćby próby takiego skoncentrowania czynności, które umożliwiłoby zgodne z prawem działanie, prowadzące do terminowego zakończenia sprawy. Nadto oczywistym dla organu winno być, że przedmiot rozpatrywanej sprawy wymusić powinien natychmiastowe podejmowanie takich czynności, których wykonanie w późniejszym terminie byłoby niemożliwe bądź znacznie utrudnione. Nie sposób przyjąć, aby organ miał powyższe na względzie, skoro czynność oględzin zamiast dokonać jej w pierwszej kolejności wyznaczył dopiero w okresie późnojesiennym, kiedy warunki pogodowe mogły uniemożliwić jej przeprowadzenie, po upływie 4 miesięcy od wszczęcia postępowania. Tym samym nie było możliwe usprawiedliwienie zaniechań organu warunkami pogodowymi. Identycznie potraktować należało bezczynność trwającą od dnia 6 grudnia 2012 r. aż do 24 kwietnia 2013 r., organ nie podjął przez 5 miesięcy żadnej próby sprawdzenia w terenie możliwości przeprowadzenia badań. Zwrócić uwagę należało również na fakt, iż wydanie decyzji z dnia (...) grudnia 2013 r. nastąpiło po upływie 4 miesięcy od przeprowadzenia kolejnych oględzin, które miały miejsce dnia 13 sierpnia 2013 r. i to w sytuacji gdy jak wynika z zawiadomienia z dnia 13 września 2013 r. sprawa była już w tej dacie gotowa do rozstrzygnięcia. Oceny organizacji prowadzonego postępowania nie można było zmienić także w odniesieniu do czynności podejmowanych po decyzji organu II instancji z dnia (...) lutego 2014 r. Brak skoncentrowania czynności dowodowych oraz charakter niektórych z nich pozwalają nawet na wywiedzenie tezy o ich pozorności. Dokonanie odmiennej oceny nie było możliwe, gdy zważy się że pierwsza czynność po powrocie akt z organu II instancji (21 lutego 2014 r) miała miejsce dopiero po upływie miesiąca tj. dnia 24 marca 2014 r., kiedy to sporządzone zostało pismo informujące, że część dotychczasowych uczestników traci dotychczasowy status. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie na jego sporządzenie warunki pogodowe nie miały wpływu. Zwrócić należało uwagę, że kolejna czynność tym razem z dnia 22 kwietnia 2014 r. miała również postać pisma, w którym poinformowano, że przedmiot postępowania rozszerzono o nową działkę. Powyższe oznacza, że w ciągu dwóch miesięcy działania organu ograniczyły się do sporządzenia dwóch pism. Czynności związane z powołaniem biegłego podjęto dopiero w maju 2014 r. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by podjęcie czynności z udziałem biegłego możliwe było do przeprowadzenia dopiero w tym miesiącu z uwagi na zalegający nieprzerwanie od lutego 2014 r. aż do tego czasu śnieg.

W tej sytuacji niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przez sąd I instancji oceny dochowania przez skarżącego kasacyjnie wymogom z art. 35 § 1 i 3, art. 36 k.p.a., art. 7, 77 k.p.a. W sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania regulacji zawartych w art. 149 § 1 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości przyjęcie przez sąd I instancji iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W istocie bowiem prowadzono postępowania przez okres prawie dwóch lat, Wójt Gminy K. wielokrotnie wykonywał czynności w dużym odstępie czasu, nawet kilkumiesięcznym, nie dążył do koncentracji materiału dowodowego, podejmował w znacznym odstępie czasowym czynności, które możliwe były do podjęcia w jednym terminie, nie przedstawił racjonalnych przyczyn takiego działania. W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt.8 p.p.s.a. Przepis ten ma charakter ustrojowy, co oznacza że jego naruszenie byłoby możliwe jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie uzasadnienie wyroku sądu I instancji odpowiada regulacjom zawartym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego przepisu nie może być zwalczana odmienna ocena poczynionych ustaleń faktycznych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.