II OSK 315/16, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2419454

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2017 r. II OSK 315/16 Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z uwagi na jej bezprzedmiotowość.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska.

Sędziowie: NSA Barbara Adamiak (spr.), del. WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 861/15 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody k.p. z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 861/15, oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewody k.p. z dnia (...) maja 2015 r. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia (...) marca 2015 r. Prezydent Miasta T. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, stwierdził wygaśnięcie z dniem 1 marca 2015 r. decyzji własnej z dnia (...) sierpnia 2000 r. orzekającej o nieinformowaniu osób fizycznych o adresie R. K. oraz o nieudostępnianiu jego danych osobowych osobom trzecim. W uzasadnieniu organ wskazał, że z dniem wejścia w życie powołanej ustawy o ewidencji ludności, tj. z dniem 1 marca 2015 r., wygasają decyzje o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych, wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. Organ wskazał też, że zgodnie z treścią art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja ta stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie tego organu, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w cyt. przepisie art. 162 k.p.a., co uzasadniało wydanie ww. decyzji.

Od decyzji tej złożył odwołanie R.K., wnosząc o jej uchylenie w całości i jednocześnie o umorzenie postępowania przed organem I instancji, względnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia (...) maja 2015 r., Wojewoda k.p. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 73 ustawy o ewidencji ludności uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości W uzasadnieniu organ wskazał, że w pewnych sytuacjach mogą wystąpić okoliczności, które uniemożliwią wydanie organowi odwoławczemu rozstrzygnięcia załatwiającego daną sprawę co do istoty, co ma miejsce szczególnie wtedy, gdy zabraknie któregokolwiek z elementów składających się na materialny stosunek prawny. W takich przypadkach zastosowanie ma przepis art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać może z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty lub nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego.

Powołany przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., jako formalnoprawna podstawa wydania przez organ I instancji decyzji, stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki, po pierwsze - decyzja stała się bezprzedmiotowa, oraz po drugie - stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji należy odróżnić od bezprzedmiotowości postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.), która wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialno-prawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek. Stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji następuje z mocy art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. albo na podstawie przepisu odrębnego, albo zgodnie z oceną wymagań interesu społecznego lub interesu strony przez organ administracyjny. W przypadku pierwszym uregulowanie prawne ma charakter odsyłający, a w drugim - jest to samodzielna podstawa prawna stwierdzenia wygaśnięcia decyzji.

Z w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Z treści tego przepisu wynika, że wydanie decyzji przewidzianej tym przepisem ograniczone jest kryterium umorzenia postępowania pierwszej instancji, a zatem dotyczy przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle lub nie było podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego bądź postępowania prowadzonego przed organem I instancji.

Skoro z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 73 ustawy o ewidencji ludności, że z dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. z dniem 1 marca 2015 r. (art. 80 ustawy), wygasają decyzje o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych - wydane na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 69, tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., to podjęcie przez Prezydenta Miasta T. w dniu 17 marca 2015 r. decyzji o wygaśnięciu z dniem 1 marca 2015 r. własnej decyzji z dnia (...) sierpnia 2000 r. nastąpiło z naruszeniem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Decyzja o zastrzeżeniu udzielania informacji została wydana w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. Ponadto, decyzję tę wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązujących w latach 1975 - 2002. Przepisy wykonawcze do tej ustawy w zakresie udzielania informacji adresowych obowiązywały w okresie od 1 stycznia 1975 r. do 31 grudnia 2002 r. I tak, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności (Dz. U. Nr 33, poz. 196), którego przepisy weszły w życie z dniem 1 stycznia 1975 r., w § 39 ust. 2 stanowiło, że terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego (obecnie wojewoda) może określić osoby, o których adresie będą informowane wyłącznie instytucje państwowe. Kolejnym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności (Dz. U. Nr 32, poz. 176), które z dniem 1 lipca 1984 r. uchyliło poprzednie rozporządzenie, wprowadzono zapis (§ 43 ust. 2), że terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego (obecnie organ gminy) może określić osoby, o których adresie będą informowane wyłącznie instytucje państwowe. Możliwość dopuszczenia do obrotu prawnego decyzji dotyczących zastrzeżenia adresu zakończyła się z dniem 1 stycznia 2003 r., kiedy to zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 476) postanowiono, że do czasu wydania przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2002 r., zachowują moc przepisy dotychczasowe. Nowe przepisy wykonawcze, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz. U. Nr 236, poz. 1999), które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2003 r., omawianych zastrzeżeń adresowych już nie wprowadziły.

Co istotne, z dniem 30 kwietnia 1998 r. zaczęły obowiązywać przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883), jako nowego aktu regulującego generalnie zasady m.in. udostępniania danych osobowych. Natomiast na mocy ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 476) do tej ustawy dodano rozdział 8b "Udostępnianie danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych", w którym bardzo precyzyjnie uregulowano kwestie dotyczące przetwarzania danych osobowych i ich udostępniania oraz nałożono na organy administracji obowiązek szczególnej ich ochrony. Również w obecnie obowiązującej ustawie o ewidencji ludności zawarte są analogiczne przepisy w zakresie udostępniania danych osobowych (Rozdział 6. Udostępnianie danych z rejestru PESEL, rejestrów mieszkańców oraz rejestrów zamieszkania cudzoziemców), które także zapewniają ochronę danych osobowych.

Wprowadzając do ustawy o ewidencji ludności art. 73 ustawodawca całkowicie wyeliminował z obrotu prawnego decyzje dotyczące zastrzeżenia adresu, które uprzednio wydawane były na podstawie przepisów obowiązujących w latach 1975 - 2002. Zgodnie bowiem z tym przepisem - z dniem wejścia w życie ustawy o ewidencji ludności, tj. z dniem 1 marca 2015 r., wygasają decyzje o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych, wydane na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. Sam ustawodawca zastosował mechanizm pozbawienia mocy obowiązującej tzw. decyzji zastrzeżeniowych co do udzielania informacji w zakresie danych osobowych bezpośrednio, a więc z mocy prawa (ex lege), w związku z wprowadzeniem nowej regulacji prawnej. W przepisie przejściowym ustawy o ewidencji ludności ustawodawca zamieścił normę pozbawiającą mocy prawnej decyzji ostatecznej o zastrzeżeniu udostępniania danych osobowych. Takie właśnie rozwiązanie przyjęto w art. 73 ww. ustawy. Tym samym nastąpiło materialnoprawne wygaśnięciem decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia (...) sierpnia 2000 r., które nie podlega stwierdzeniu w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Brzmienie cyt. art. 73 jest jasne i konkretne i prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wydane na podstawie dotychczasowych przepisów (ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych) decyzje o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., wygasają z mocy prawa z dniem 1 marca 2015 r. Co ważne, w przepisie tym ustawodawca nie przewidział normy prawnej, z której wynikałaby konieczność wydania tzw. decyzji wygaszającej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył R. K.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Bezspornym jest w sprawie, że decyzją z dnia (...) 08.2000 r. nr (...) Prezydent Miasta T. na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz § 43 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 września 1974 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności i art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych orzekł o nieinformowaniu osób fizycznych o adresie R. K. oraz o nieudostępnianiu jego danych osobowych osobom trzecim.

Stosownie do art. 73 ustawy o ewidencji ludności, z dniem wejścia w życie tej ustawy wygasają decyzje o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. Tym samym nie ulega wątpliwości, że ww. decyzja z dnia (...) sierpnia 2000 r. wygasła z mocy ustawy, ponieważ została ona wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. i jej przepisy wykonawcze. Nie ma przy tym znaczenia to, że organ wydając ww. decyzję powołał się na przepis art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis ten stanowi jedynie, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych i de facto nie stanowił podstawy do wydania decyzji, a jedyną podstawę prawną stanowiły przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i jej przepisy wykonawcze.

W ocenie Sądu analizie należało poddać prawidłowość rozstrzygnięcia organu II instancji w świetle treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Zdaniem Sądu słusznie uznał w tym zakresie organ odwoławczy, że zastosowanie tego przepisu przez organ I instancji było nieprawidłowe, ponieważ to sama ustawa przewiduje wygaśnięcie decyzji i nie jest możliwe wydawanie w tym zakresie dodatkowego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Już sama wykładnia gramatyczna tego przepisu nie nastręcza trudności i mowa jest w nim wyraźnie o sytuacji, kiedy decyzja stała się bezprzedmiotowa, a więc nie obejmuje on sytuacji, kiedy dochodzi do wygaśnięcia decyzji z mocy ustawy.

Zdaniem Sądu słusznie zatem organ II instancji orzekł, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a, o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umarzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.

W związku z tym Sąd stwierdził, że nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 73 ustawy o ewidencji ludności w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. To samo Sąd stwierdził odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1, art. 61 § 4 i art. 8 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających ww. zarzut.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając:

1)

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, tj.:

- art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego ww. normy, a co za tym idzie braku wydania decyzji w pierwszej instancji, stwierdzającej jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony;

- art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez organ postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji zastrzeżeniowej za bezprzedmiotowe;

- art. 145 § 1 pkt c w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania bez umożliwienia strome brania udziału w tym postępowaniu, w tym bez umożliwienia jw. wskazano wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania dowodowego;

- art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się do zebranych dowodów i materiału w tym odniesienia się do ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy;

- art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie tezy, że wygaśnięcie decyzji leży w interesie społecznym i interesie strony oraz nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji stanowiska organu w kontekście prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

2)

naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji dokonując naruszenia zasady ochrony praw nabytych poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, na mocy której strona nabyła określone prawo;

- art. 145 § 1 pkt a w zw. z art. 73 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię w tym a posteriori niewłaściwe zastosowanie ww. normy materialnoprawnej do ustalonego stanu faktycznego niniejszej sprawy poprzez błędne przyjęcie, że ww. norma prawna zawarta w art. 73 ustawy o ewidencji ludności stanowi samoistną podstawę wygaśnięcia decyzji o zastrzeżeniu danych osobowych w stosunku do skarżącego, a co za tym idzie nie zachodzi potrzeba rozstrzygnięcia tej sprawy decyzją administracyjną w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Jednocześnie przyjmując tożsamą podstawę zaskarżenia jak w petitum określono, iż Sąd dokonał błędnej wykładni art. 73 ustawy o ewidencji ludności poprzez wadliwe (błędne) przyjęcie, że ww. przepis ma zastosowanie do decyzji o zastrzeżeniu danych skarżącego.

Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji jej poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjnym rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względy, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zarzut naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Według art. 162 § 1 pkt 1 organ administracji publicznej, który wydał decyzję w I instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stałą się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo leży to w interesie społeczny, lub interesie strony. Artykuł 162 § 1 pkt 1 - jest podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia bezprzedmiotowości w zakresie przyznania uprawnienia lub obowiązku decyzją administracyjną. Wystąpienie tej przesłanki wymaga autorytatywnej konkretyzacji normy prawnej do ustalonego stanu faktycznego sprawy, a w następstwie stwierdzenia wygaśnięcia mocy decyzją. Postępowanie na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego prowadzone jest zgodnie z przepisami tego kodeksu.

W sprawie będącej przedmiotem zaskarżonego wyroku art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego nie miał zastosowania. W regulacji materialnego prawa administracyjnego uprawnienie, jak i obowiązki nie są kształtowane wyłącznie w formie decyzji, ale także następuje to z mocy prawa. Z mocy prawa może też nastąpić pozbawienie uprawnień lub nałożenie obowiązków. Jeżeli przepis prawa nie wymaga autorytatywnej konkretyzacji, wywołując skutki prawne z mocy prawa, nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie i wydania decyzji administracyjnej. Według art. 73 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności "z dniem wejścia w życie ustawy wygasają decyzję o zastrzeżeniu udostępnienia danych osobowych wydane na podstawie przepisów ustawy o której mowa w art. 69, w brzmieniu obowiązujących do dnia 31 grudnia 2002 r.". Pozbawienie mocy prawnej decyzji nastąpiło z mocy prawa. Wygaszenie nastąpiło nie z powodu bezprzedmiotowości w sprawie indywidualnej rozstrzygniętej decyzją o zastrzeżeniu danych osobowych, a zatem nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie wygaśnięcia mocy prawa indywidualnej decyzji. Pozostaje to w związku z wprowadzeniem regulacji ochrony danych osobowych, w tym danych, o których stanowi ustawa o ewidencji ludności z 24 września 2010 r. Unormowanie szczególnego trybu ochrony danych osobowych zgodnie ze standardami unijnymi i konstytucją zasadą ochrony danych osobowych powoduje, że nie narusza to praw nabytych, skoro z mocy prawa podlegają one ochronie. Nie narusza to zatem art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Konsekwentnie nie są zasadne zarzuty naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię art. 73 ustawy o ewidencji ludności, wprowadzającego odrębną regulację od art. 162 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym jeżeli nie było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie, nie są zasadne zarzuty naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów kodeksy postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.