Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2724046

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 lipca 2019 r.
II OSK 3143/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski.

Sędziowie: NSA Andrzej Wawrzyniak, del. WSA Piotr Broda (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 366/18 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) stycznia 2018 r. znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 366/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia (...) 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Starosta W. decyzją z dnia (...) 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi A.D. pozwolenia na budowę budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowę przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz z przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórkę części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza-etap I na działach nr (...),(...),(...),(...),(...),(...) obr. (...) w W.

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji Wojewoda Małopolski decyzją z dnia (...) 2016 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W wyniku rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 148/17, uchylił decyzję organu odwoławczego w związku z nieuwzględnieniem przez Wojewodę Małopolskiego zmiany stanu prawnego części terenu inwestycyjnego (w trakcie postępowania odwoławczego inwestor zbył 50% udziałów w ww. nieruchomościach na rzecz P.C.). Sąd potwierdził również zasadność działań i wniosków organu II instancji w pozostałym zakresie.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę, wezwał inwestora o przedłożenie aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które w terminie określonym w wezwaniu inwestor dostarczył.

Decyzją z dnia (...) 2018 r. Wojewoda Małopolski ponownie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wskazał, że projekt budowlany zawiera opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z listopada 2013 r., w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w trakcie budowy projektowanych budynków. Ponadto analiza akt sprawy wykazała, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami MPZP, w tym dotyczącymi: powierzchni zabudowy, zachowania terenów biologicznie czynnych oraz wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zainwestowania. Z kolei podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu sąsiedniego, uznał za bezprzedmiotowe. Z przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. K. (...) nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji. Niezasadny jest zdaniem organu również zarzut odwołującej, dotyczący pominięcia jej jako strony w postępowaniu w sprawie III etapu inwestycji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nieruchomość przewidziana do rozbiórki i budowa nowego budynku mieszkalnego, zlokalizowana jest w odległości powyżej 20 m od budynku, którego współwłaścicielką jest M.K. Zatem działka nr (...), nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. zamierzania budowlanego. Nadto organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie a jego zawartość jest kompletna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając wniesioną przez M.K. skargę uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd zwrócił uwagę, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Sądu i w tym zakresie jest związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi we wcześniejszym wyroku. Stąd jako przesądzoną uznał kwestię prawidłowej oceny organu w zakresie dowodu z opinii górniczo - geologicznej z marca 1989 r., jak również przyjęcia, że teren inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy, co zostało również poparte przedłożoną przez inwestora opinią geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z dnia (...) 2013 r. oraz opinią Kopalni (...) "W." z dnia (...) 2016 r. Dalej Sąd wskazał, że prawidłowe są ustalenia i oceny organu II instancji stwierdzające, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu braku wymaganej przepisami decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr (...). Sąd zwrócił uwagę, że wskazana decyzja była przedmiotem badania Sądu, który nie dopatrzył się w niej nieprawidłowości. Niezależnie od tego wskazał, że działka nr (...) (ul. L.) jest działką drogową i nie są projektowane jakiekolwiek zmiany w przebiegu i układzie istniejących ulic. Ponadto decyzja obejmuje także swoim zakresem ul. L. czyli działkę nr (...), co wprost wynika z sentencji decyzji, gdzie jest mowa o tym, że pozwala się na prowadzenie robót budowlanych na wskazanym obszarze i we wskazanych strefach w zakresie przedstawionym na przedłożonej dokumentacji branży architektonicznej Domy pod papugami, projekt budowlany I etap - odnośnie projektu obejmującego m.in. przebudowę istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego. Sąd zwrócił również uwagę, że inwestycja może być etapowana, a obiekty projektowane w ramach I etapu, objęte skarżonymi decyzjami mogą samodzielnie funkcjonować.

W skardze kasacyjnej M.K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:

1. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 28 u.st. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w K. w zakresie dotyczącym działki nr (...), albowiem w przedłożonej do akt sprawy decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o nr (...) z dnia (...) 2015 r. nie ujęto przedmiotowej działki nr (...) pomimo, że zgodnie z § 11 pkt 2 ppkt 1 lit. b) uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów, a samo powołanie nazwy ulicy jest zbyt ogólnym stwierdzeniem, w sytuacji gdy przepisy prawa wymagają wskazania konkretnych działek objętych inwestycją;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a to z:

a) § 14 uchwały uchwały nr (...) Rady Miejskiej w W. z dnia (...) 2010 r. zmienionej uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w W. z dnia (...) 2012 r. poprzez nie zobowiązanie inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nie budzący wątpliwości potwierdzałaby, że: projektowana inwestycja nie naruszy równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska - w sytuacji gdy takowe stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym;

2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lii c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo, iż organ II instancji błędnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci opinii geologicznej z marca 1989 r. która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu jako nieprzydatnej ze względu na okres, w którym powstała, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na opinii, która nie uwzględnia specyficznego górniczego charakteru terenu, na którym znajduje się planowana inwestycja.

Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Oświadczając jednocześnie, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Prawidłowo Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. był związany ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 148/17. Istota związania oceną prawną polega m.in. na tym, że w toku ponownego rozpoznawania tej samej sprawy, wskutek wyroku zawierającego tę ocenę i przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy, bezskuteczne a więc bezzasadne jest co do zasady podnoszenie zarzutów co do zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, zarówno przed organem administracji i sądem administracyjnym, jak też w skardze kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, uwzględniającego związanie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w powołanym wyżej prawomocnym wyroku rozstrzygnął już kwestię, że prawidłowa była ocena organu dotycząca opinii górniczo-geologicznej z marca 1989 r. wskazująca na jej nieaktualność oraz sporządzenie dla innych celów. Sąd potwierdził przy tym, że teren inwestycji nie jest zakwalifikowany jako teren osuwiskowy, co wynika zarówno z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i przedłożonej przez inwestora opinii geotechnicznej. Co czyni tym samym niezasadny zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania polegający na błędnej ocenie opinii z marca 1989 r. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać z kolei należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut kasacyjny wskazujący na nieobjęcie decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. działki o nr (...) (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Pr. bud.). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wskazana decyzja dotyczy całej inwestycji, w tym zjazdu z działki drogowej nr (...), co wprost wynika zarówno z treści jej sentencji jaki i treści jej uzasadnienia. Konserwator zabytków udzielił pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, obejmującego również ul. Legionów, oznaczoną jako działkę nr (...). Decyzja odnosi się do konkretnego obszaru i stref wskazanych w dokumentacji projektowej, która obejmuje również przebudowę istniejącego zjazdu z działki drogowej nr (...), co było przedmiotem oceny wyspecjalizowanego w tym zakresie organu konserwatorskiego jakim jest Wojewódzki Konserwator Zabytków, który wyraził swoje stanowisko w wydając w sprawie decyzję.

Podobnie nieskuteczny jest zarzut kasacyjny wskazujący na niezgodność przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie wprowadzającym obowiązek przedłożenia przez inwestora opinii geotechnicznej. Nie jest przy tym w sprawie kwestionowane, że opinia sporządzona przez uprawnionego geologa został dołączona do projektu budowlanego i była przedmiotem oceny organu. Fakt, że skarżąca kwestionuje jej wartość dowodową wskazując na sprzeczność zawartych w niej wniosków z treścią wskazanej przez nią opinii z marca 1989 r., nie może stanowić podstawy do skutecznego podnoszenia zarzutu naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem inwestor wywiązał się z wynikającego z przepisów prawa obowiązku. Z kolei kwestia prawidłowości dokonanej przez organ oceny przedłożonych do akt sprawy opinii, została już prawomocnie rozstrzygnięta w wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 148/17, co czyni tym samym zarzuty w tym zakresie bezzasadnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.