Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2091970

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 lipca 2015 r.
II OSK 3027/13
Fakt doręczenia decyzji a „skierowanie decyzji” w rozumieniu przepisu art. 156§1 pkt 4 k.p.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary.

Sędziowie NSA: Aleksandra Łaskarzewska (spr.), Małgorzata Miron.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 530/13 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 530/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt III zasądził od Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jak wynika z akt sprawy, Starosta Kłobucki decyzją z dnia (...) lutego 2010 r., nr (...) na wniosek (...) Sp. z o.o., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. o nr (...) na działce o nr ew. (...) w M. przy ul. U. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Śląskiego decyzją z dnia (...) maja 2010 r. nr (...).

Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. P. D. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Śląskiego z dnia (...) maja 2010 r.

Decyzją z dnia (...) września 2010 r. nr (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § i 2 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia decyzji Wojewody Śląskiego z dnia (...) maja 2010 r. podnosząc, że niniejsza decyzja nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Organ wskazał, iż inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573). Zatem w stosunku do tej inwestycji nie zachodzi potrzeba wydania rozstrzygnięcia co do potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu spornej inwestycji na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji GINB podkreślił, że przedsięwzięcia, których realizacja musi być poprzedzona przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, mogą być usystematyzowane w dwie podstawowe grupy. Po pierwsze gdy obowiązek ten wynika bezpośrednio z mocy prawa oraz takie, w stosunku do których obowiązek ten został nałożony w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Do pierwszej z nich należy zakwalifikować planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz te mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie związane bezpośrednio z ochroną tego obszaru lub nie wynikające z tej ochrony. Do drugiej grupy trzeba natomiast zaliczyć planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., dalej - u.i.ś.) oraz te mogące oddziaływać na obszary Natura 2000, w stosunku do których obowiązek taki został nałożony przez organ upoważniony do wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 96 ust. 2 ww. ustawy Następnie organ uznał, iż z uwagi na fakt, że sporna inwestycja nie należy do żadnej z dwóch grup przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zarzut skarżącego podniesiony we wniosku o stwierdzenie nieważności dotyczący konieczności dokonania przez organ właściwy wydania decyzji środowiskowej oceny oddziaływania spornej inwestycji na środowisko nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia (...) września 2010 r. wniósł P. D.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. znak (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) września 2010 r.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2010 r. stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 maja 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 573/11 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia (...) grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że GINB nie dokonał oceny, czy podmioty, które złożyły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy posiadają przymiot strony. Sąd stwierdził, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem, którego przedmiot jest związany z decyzją o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, iż w takim postępowaniu organ powinien ocenić przymiot strony w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. znak (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) września 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji Inspektor wskazał, że P. D. brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji Wojewody Śląskiego z dnia (...) maja 2010 r. utrzymującej w mocy decyzję sprawy Starosty Kłobuckiego z dnia (...) lutego 2010 r. Nieruchomość należąca do P. D. oraz nieruchomości należące do J. K. znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, bowiem projektowana inwestycja niesie ze sobą ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ew. (...) wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), ponadnormatywnej emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) dla nieruchomości P. D. oraz J. K.

Organ zauważył, że na projekcie zagospodarowania terenu oraz rysunku nr 1 "Przewidywany rozkład pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne wytwarzane przez anteny stacji" znajdujących się w aktach organu podstawowego - zaznaczono przewidywalny zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania >0,1 W/m2 (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu, co wynika z załącznika ni 1 do ww. rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r.). Z analizy ww. map, na których naniesiono obszary zasięgu występujących pól elektromagnetycznych wynika, że tak wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, obejmuje ww. nieruchomości stanowiące działki nr ew. (...).

W dalszej kolejności GINB przedmiotem rozważań uczynił okoliczność, czy weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja o pozwoleniu na budowę jest obarczona jakąkolwiek z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności ww. rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, iż działka, na której zaprojektowano sporną inwestycję, oznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym obszar położony w miejscowościach: Miedźno, Kołaczkowice, Wapiennik i Izbiska - tereny położone na zachód od drogi wojewódzkiej D-491, zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Miedźno z dnia 17 kwietnia 2008 r. nr 141/XIX/2008 - symbolem 1DG. Z § 16 ust. 2 pkt 1 powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren oznaczony symbolem 1DG przeznaczony jest do zagospodarowania na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej lub dla przekształcenia na cele usługowe z zachowaniem ograniczeń określonych m.in. § 7 ust. 4 niniejszej uchwały. Analiza ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała, że projektowana inwestycja jest zgodna z jego postanowieniami. GINB stwierdził, iż zgodnie z § 7 ust. 4 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projekt prac budowlanych związanych z młynem położonym przy ul. Wolności 2 i jego otoczeniem wymaga zaopiniowania przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Powyższa uchwała nie konkretyzuje jakich prac budowlanych oraz jakiego otoczenia młyna dotyczą jej zapisy. Oznacza to, że przed wydaniem decyzji Starosty Kłobuckiego z dnia (...) lutego 2010 r., inwestor miał obowiązek uzyskania stosownego pozwolenia, wydanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Stąd też brak ww. pozwolenia nie stanowi, w ocenie GINB, rażącego naruszenia prawa, z uwagi na brak oczywistości co do konieczności jego uzyskania.

W dalszej części uzasadnienia GINB wskazał, iż analiza dokumentacji projektowej prowadzi do wniosku, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, według stanu na dzień 31 maja 2010 r., w szczególności dotyczących zacieniania i przesłaniania obiektów (§ 13, § 57, 60 ust. 1).

Ponadto organ podniósł, iż do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Organ zauważył, iż zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja związana jest z zamontowaniem anten sektorowych na wysokości powyżej 40 m, których równoważna izotropowa moc promieniowania (EIRP) wynosi 1914,52 W oraz 2099,23 W, na paśmie pracy odpowiednio 900 i 2100 MHz. Z projektu dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę omawianej stacji bazowej wynika, że wzdłuż osi promieniowania izotropowego anten sektorowych o mocy 2099,23 W - w odległości do 150 m oraz anten sektorowych o mocy 1914,52 W - w odległości do 70 m - uwzględniając pochylenie anten - nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie.

Organ wskazał, że wiązki promieniowania projektowanych w ramach spornej inwestycji anten sektorowych przebiegają zdecydowanie powyżej zabudowań mieszkalnych i gospodarczych usytuowanych wzdłuż tych osi. Dalej organ podkreślił, że przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać.

GINB stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sporna inwestycja nie należy do żadnej z dwóch grup przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zarzut dotyczący konieczności dokonania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko jest niezasadny.

Reasumując GINB stwierdził, iż analiza akt sprawy wykazała, że decyzja Wojewody Śląskiego z dnia (...) maja 2010 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. tj. nie została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r. złożył P. D.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 530/13, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w dacie wydawania decyzji organu architektoniczno-budowlanego obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 wraz z późn. zm., w tym podniesionymi przez skarżącego zmianami zawartymi w Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105). Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się.

Zdaniem Sądu, organ badając, czy występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu nie zbadał, czy w postępowaniu zwykłym prawidłowo oceniono, że projektowane przedsięwzięcie nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 oraz w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., ale z uwzględnieniem treści § 4. Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, również w skardze, zarzuca organowi pominięcie tej - w jego ocenie najważniejszej - kwestii, jakim jest kumulacja pól elektromagnetycznych. Skarżący odmiennie niż czyni to organ w odpowiedzi na skargę, traktuje kumulację. Skarżący wnosił o uwzględnienie kumulacji wszystkich planowanych anten, a organ uznając, że przepis § 4 ww. rozporządzenia nie ma zastosowania w sprawie zaakcentował, iż planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na terenie jednego zakładu lub obiektu istniejącego. W tej sytuacji, wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Stawiając organowi zarzut naruszenia wskazanych przepisów procesowych Sąd, nie przesądził o treści rozstrzygnięcia, wydanego w ponownym postępowaniu związanym ze złożonym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła spółka (...) Sp. z o.o. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1.

art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 i 2 i art. 45 k.p.a. z uwagi na nie przeprowadzenie właściwej kontroli sądowej działalności organów administracji poprzez pominięcie faktu, iż Spółce nie doręczono decyzji GINB z dnia (...) grudnia 2012 r., a tym samym naruszono zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu przed GINB poprzez pozbawienie Spółki możliwości uczestnictwa w nim, dokonywania czynności procesowych, wypowiadania się co do zgromadzonego materiału procesowego oraz uprawnienia do zaskarżania wydanych decyzji; naruszenie zasad czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym powoduje, że postępowanie to obarczone jest kwalifikowana wadą, dającą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt,4 k.p.a. albo stwierdzenia nieważności decyzji, która nie została skierowana do strony na mocy art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a.

2.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w poprzez przyjęcie iż GINB winien był ocenić dokonanie kwalifikacji inwestycji Spółki przez organy administracji architektoniczno-budowlanej w kontekście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwzględnieniem treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz sporządzenia raportu na środowisko (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) podczas gdy GINB prawidłowo postąpił w tej kwestii, jak również lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku, bez żadnego merytorycznego wyjaśnienia przyczyn, zasadności i sposobu uwzględnienia normy § 4 rozporządzenia oraz uchybień organu w tym zakresie, jak również nie przytoczenie treści tego przepisu;

3.

art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez zastosowanie i uwzględnienie skargi z przyczyn w niej wskazanych, podczas gdy w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym nie miały miejsca przywołane naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy;

4.

art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na brak zamieszczenia w uzasadnieniu wyroku prawidłowo sformułowanych i jednoznacznych wskazań co do dalszego sposobu postępowania GINB przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy - normy § 4 rozporządzenia poprzez jej zastosowanie, podczas gdy nie było podstawy do uwzględnienia treści tej normy w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy oraz normy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię, w tym pominięcie, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się zawsze dla pojedynczej anteny oraz z wyłączeniem radiolinii na potrzeby zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300,000 MHz, do rzędu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają lub mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ogólnopolskie Stowarzyszenie (...) wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W pierwszej kolejności badaniu podlegały zarzuty procesowe, w tym idący najdalej zarzut pozbawienia skarżącej kasacyjnie spółki czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Wbrew stanowisku skargi kasacyjnej wadliwości w zakresie doręczeń stanowią co do zasady przesłankę wznowieniową. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt.4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Wznowienie postępowania stanowi jednak odrębny, niezależny od procedury nieważnościowej nadzwyczajny tryb postępowania.

Regulacji, które odnoszą się do jednego z trybów nadzwyczajnych nie mogą mieć zastosowania do drugiego z nich.

Wskazywanie na przesłanki odnoszące się do wznowienia postępowania w sytuacji gdy kontroli sądowej podlegało postępowanie, prowadzone w trybie nieważnościowym nie mogło skutecznie podważyć czynności podjętych w kontrolowanym trybie.

Dlatego też oparte na nich zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zostać uwzględnione. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 pkt.4 k.p.a. Z wadliwością decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. mielibyśmy do czynienia wówczas, gdyby nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu ww. przepisu (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., II OSK 1347/10, LEX nr 1069001).

W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie powołała się na powyższą normę, w sposób nieuprawniony przyjmując zaistnienie zawartej w nim przesłanki wskutek wadliwego doręczenia decyzji osobie, która nie miała umocowania do działania w postępowaniu nieważnościowym w charakterze pełnomocnika spółki (...).

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wprawdzie uzasadnienie sądu I instancji nie należało do obszernych, jednak przedstawione w nim stanowisko umożliwiło kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przyczyny, które spowodowały uchylenie decyzji organu II instancji, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie pozwalały przyjąć, że poczynione przez kontrolowany sąd wskazania co do dalszego postępowania uznać należało za dostatecznie objaśniające konieczne do przeprowadzenia czynności. W istocie bowiem skoro sąd dostrzegł brak oceny kumulacji pól elektromagnetycznych w świetle § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, to skierowany do organu nakaz podjęcia się takiej analizy odpowiadał normie 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd administracyjny powołany jest bowiem do zbadania legalności działań administracji, a nie do podejmowania czynności, badań za organy.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że rację miał kontrolowany sąd I instancji, iż treść normy zawartej w § 4 cyt. rozporządzenia winna była skłonić organ do rozważenia i zbadania konieczności zastosowania jej w sprawie. W szczególności wyjaśnienia wymagało jak słusznie podkreślono w kontrolowanym uzasadnieniu, czy i w jakim zakresie konieczne byłoby sumowanie mocy poszczególnych anten, celem zbadania możliwości wystąpienia zjawiska kumulowania się promieniowania, a przez to rzeczywistej wartości promieniowania anten. Zjawisko kumulacji może prowadzić do innej kwalifikacji szkodliwego promieniowania, co w konsekwencji skutkować będzie mogło koniecznością zaliczenia przedsięwzięcia do katalogu przedsięwzięć objętych rozporządzeniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Mieć na względzie należy, że do pełnej realizacji wytycznych z § 4 cyt, rozporządzenia może zajść potrzeba przeprowadzenia dodatkowych analiz, ekspertyz w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym.

Podkreślenia wymaga, że powyższa problematyka występowała już niejednokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które zwracały uwagę na konieczność wyjaśnienia sumowania mocy poszczególnych anten, celem wyznaczenia łącznej, rzeczywistej wartości promieniowania anten (por. wyroki NSA, z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1911/13, z dnia 17 listopada 2011 r., sygn akt II OSK 1680/10, z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1928/07).

W tej sytuacji zasadnym było przyjęcie przez sąd I instancji zaistnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt.1 lit.a i c p.p.s.a., w konsekwencji uchylenie kontrolowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, celem przeprowadzenia postępowania i wyjaśnienia, czy przedsięwzięcie zaliczało się do jednej z grup, o których mowa w cytowanym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.

Z opisanych wyżej przyczyn skarga kasacyjna jako niezasadna w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.