II OSK 2945/17 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2559856

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2018 r. II OSK 2945/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.).

Sędziowie: NSA Grzegorz Czerwiński, del. WSA Izabela Bąk-Marciniak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych E. T. i J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1459/16 w sprawie ze skargi S. B. i M. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2016 r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r., po rozpoznaniu skargi S. B. i M. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2016 r., nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty M. z dnia (...) sierpnia 2016 r. Decyzją tą organ pierwszej instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z dwupoziomowym garażem podziemnym na działce nr ewid. (...), obręb (...), miasta M., wraz przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej (studnie chłonne), elektroenergetycznym oraz na budowę zjazdu indywidualnego z ul. O. i budowę chodnika z trzema miejscami parkingowymi na działkach nr ewid. (...), (...) i (...) obręb (...) miasto M., a także przebudowę ul. O. (zwężenie ulicy i budowa chodnika) na działkach nr ewid. (...), (...) i (...) obręb (...) miasto M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy orzekające organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były zbadać zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwalonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w M. z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M., jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich ((...)), z uwzględnieniem, przy dokonywaniu tej oceny art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". W powołanym art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., ustawodawca sformułował definicję wskaźnika "intensywności zabudowy". Zgodnie z tym przepisem, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów.

W § 3 ust. 1 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 22 grudnia 2014 r. Rada Miejska w M. przedstawiła definicję pojęcia "intensywność zabudowy" odmienną od definicji zawartej w powołanych wyżej przepisach u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji przyjął, że w sytuacji istnienia w cytowanym art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. legalnej definicji wskaźnika intensywności zabudowy niedopuszczalne było umieszczanie nowej definicji tego pojęcia w akcie prawa miejscowego. Podobnie w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały Rada zdefiniowała pojęcie "powierzchnia całkowita zabudowy", przyjmując, że jest to suma powierzchni zabudowy wszystkich budynków zlokalizowanych na nieruchomości, do której inwestor ma tytuł prawny, na terenie o danym przeznaczeniu. Tymczasem "powierzchnia zabudowy" i "powierzchnia całkowita zabudowy" stanowią dwa odrębne parametry zabudowy: powierzchnia zabudowy, to co do zasady powierzchnia liczona po obrysie zewnętrznym ścian kondygnacji nadziemnej budynku, zaś powierzchnia całkowita zabudowy (budynku), to suma powierzchni wszystkich kondygnacji. Według powołanego wyżej art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., intensywność zabudowy określa się jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy, czyli sumę powierzchni wszystkich kondygnacji do powierzchni działki budowlanej. Rada Miejska natomiast, wprowadzając definicję powierzchni całkowitej zabudowy w § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały, zmodyfikowała ustawowe pojęcie intensywności zabudowy. Sąd pierwszej instancji zauważył, że Polska Norma PN-ISO 9836:1997 odróżnia "powierzchnię zabudowy" od "powierzchni całkowitej zabudowy" (budynku) i przez "powierzchnię zabudowy" rozumie powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym (pkt 5.1.2.1 normy); powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu (pkt 5.1.2.2 normy). Natomiast powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Odwołując się do tej normy Sąd stwierdził, że w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. mowa jest o całkowitej powierzchni zabudowy, a nie jedynie o powierzchni zabudowy, a są to całkowicie dwa różne pojęcia.

Z danych zawartych w projekcie budowlanym Sąd ustalił, że działka budowlana ma powierzchnię 2.491,03 m2, zaś powierzchnia całkowita projektowanego budynku wynosi 6001,04 m2, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi zatem 2,41 i tym samym przewyższa wartość wskazaną w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g planu, to jest od 0,05 do 0,5.

Uwzględniając powyższe Sąd stwierdził, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi spełnienia wymogu maksymalnej intensywności zabudowy. Tym samym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", jako wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.).

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych podniesionych w skardze zrzutów.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli E. T. i J. T.

E. T. zarzuciła naruszenie przepisów:

1)

prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 5 i § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w M. z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M., jako obszaru koncentracji usług ogólnomiejskich poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne uznanie, że organ architektoniczno - budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem, przy dokonywaniu tej oceny treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i przepisów ogólnych, definiujących wskaźniki powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej zabudowy i intensywności zabudowy, co w konsekwencji prowadzi do konieczności badania przez organ architektoniczno-budowlany legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy organ administracyjno-budowlany, działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego miał możliwość, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenia zgodności projektu budowlanego jedynie z ustaleniami miejscowego planu śródmieścia w M., w którym zawarto definicję powierzchni całkowitej zabudowy, intensywności zabudowy, oraz podano wskaźnik zabudowy, a także innymi aktami prawa miejscowego, wymaganiami ochrony środowiska;

2)

przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, § 3 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 5 i § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g) miejscowego planu śródmieścia w M., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnione przyjęcie, że organ architektoniczno - budowlany rozpoznając wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, w tym sprawdzając, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu śródmieścia w M., zobowiązany był dokonać oceny tej zgodności z uwzględnieniem treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., tj. z punktu widzenia przepisów ogólnych, definiujących wskaźniki powierzchni zabudowy, powierzchni całkowitej zabudowy i intensywności zabudowy, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy organy architektoniczno-budowlane, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązane były przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego jedynie z ustaleniami miejscowego planu śródmieścia w M., w którym zawarto definicję powierzchni całkowitej zabudowy, intensywności zabudowy oraz wskaźnik zabudowy, a także innymi aktami prawa miejscowego oraz wymaganiami ochrony środowiska.

W konsekwencji błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego, doprowadziła w ocenie skarżącej kasacyjnie do wadliwego i niekonsekwentnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu śródmieścia w M., dotyczącymi spełnienia wymogu maksymalnej intensywności zabudowy.

Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu architektoniczno - budowlanego, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego na dzień wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Analiza ta ma fundamentalne znaczenie, gdyż te akty określają w sposób wiążący, m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów, wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Skarżąca podkreśliła, że organy architektoniczno-budowlane orzekające w przedmiotowej sprawie dokonały takowej analizy mając na uwadze wiążące je w sprawie regulacje zawarte w miejscowym planie śródmieścia w M., tj. § 3 ust. 1 pkt 4 zawierający definicję pojęcia "intensywność zabudowy", § 3 ust. 1 pkt 5 definiujący pojęcie "powierzchni całkowitej zabudowy" oraz § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g planu, określający konkretne wartości intensywności zabudowy, to jest od 0,05 do 0,5.

Z danych zawartych w projekcie budowlanym wynika, iż działka budowlana ma powierzchnię 2.491,03 m2, zaś powierzchnia całkowita zabudowy wynosi 1.071,08 m2, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi zatem 0,43 i tym samym mieści się w granicach wartości wskazanych w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g planu miejscowego, to jest od 0,05 do 0,5.

W skardze kasacyjnej J. T. skarżący zarzucił naruszenie:

1)

przepisów prawa materialnego:

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "powierzchnia całkowita zabudowy" jest tożsama z "powierzchnią całkowitą budynku" rozumianą jako "suma powierzchni wszystkich kondygnacji" i w konsekwencji, że według art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. "intensywność zabudowy określa się jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy, czyli sumę powierzchni wszystkich kondygnacji do powierzchni działki budowlanej", co w konsekwencji doprowadziło Sąd do stwierdzenia, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty M. z dnia (...) sierpnia 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę - jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczącymi spełnienia wymogu maksymalnej intensywności zabudowy, podczas gdy w obowiązującym stanie prawnym brak jest definicji legalnej "powierzchni całkowitej zabudowy", a także brak jest podstaw do utożsamienia jej z "powierzchnią całkowitą budynku" rozumianą jako "suma powierzchni wszystkich kondygnacji";

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały Rady Miejskiej w M. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu śródmieścia w M. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez przyjęcie, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były zbadać zgodność inwestycji z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. z pominięciem postanowienia § 3 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji, podczas gdy dopuszczalne jest jedynie zbadanie przez organy administracji architektoniczno - budowlanej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 2, art. 7 i 87 ust. 2 Konstytucji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organy administracji w niniejszej sprawie powinny były samodzielnie zbadać zgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustawą, przyjąć niezgodność § 3 ust. 1 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę;

2)

naruszenie przepisu postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 6 k.p.a., poprzez uchylenie wydanej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę - podczas gdy organy wydające decyzje działały zgodnie z przepisami prawa materialnego określającymi wymogi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dochowały wymaganej prawem procedury oraz respektowały reguły ustrojowe, zaś orzeczenie Sądu pierwszej instancji w istocie sprowadziło się do stwierdzenia dla potrzeb niniejszego postępowania nieważności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do czego organy administracyjne wydając decyzję nie są uprawnione.

W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestnicy postępowania M. B. i S. B. wnieśli o oddalenie skarg kasacyjnych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w podstawach skargi kasacyjnej.

Zarzuty skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia wskazanych w nich przepisów prawa materialnego należy uznać za nieuzasadnione. Sąd pierwszej instancji nie naruszył powołanych w skargach kasacyjnych: art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w związku z § 3 ust. 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 5 i § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego śródmieścia w M. poprzez błędne uznanie, że organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zobowiązany jest sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem, przy dokonywaniu tej oceny treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i przepisów ogólnych.

Błędnie przyjęli skarżący kasacyjnie, że zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w kwestii badania zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami należy rozpatrywać jednie w odniesieniu do obowiązku zawartego w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego jedynie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Skarżący kasacyjnie pominęli jednak, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zbadanie w każdym przypadku zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a więc z obowiązującym porządkiem prawnym. Projekt budowlany powinien, obok projektu architektoniczno-budowlanego, zawierać także projekt zagospodarowania działki lub terenu obejmujący m.in. określenie usytuowania i układów istniejących oraz projektowanych obiektów budowlanych (art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego). Szczegółowy zakres i formę projektu zagospodarowania działki lub terenu określa rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 462, z późn. zm.). Projekt zagospodarowania działki zawiera część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Część opisowa powinna m.in. określać:

- zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto w przypadku budynków

- powierzchnię zabudowy określaną zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku do rozporządzenia, tj. PN-ISO 9836: 1997 Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych (§ 8 ust. 2 pkt 4 i 9 powołanego rozporządzenia).

W opisie technicznym do znajdującego się w aktach administracyjnych projektu zagospodarowania terenu w pkt 6.2. lit. a stwierdzono, że dopuszczalna intensywność zabudowy zgodnie z planem miejscowym wynosi od 0,05 do 0,5. Natomiast wartość projektowana wynosi 0,43, a zatem warunek planu został spełniony. Projektant nie wskazał jednak, wbrew wymogom zawartym w § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia, w jaki sposób ustalił wartość projektowaną wskaźnika intensywności w wysokości 0,43. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji wskazał, że w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. intensywność zabudowy została określona jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy, czyli sumę powierzchni wszystkich kondygnacji do powierzchni działki budowlanej. Odwołując się do Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. mowa jest o całkowitej powierzchni zabudowy, a nie jedynie o powierzchni zabudowy. Zatem mając na uwadze dane zawarte w projekcie budowlanym (Dane ogólne działki str. 134 projektu zagospodarowania działki, tom I projektu budowlanego), działka budowlana ma powierzchnię 2.491,03 m2, zaś powierzchnia całkowita projektowanego budynku wynosi 6001,04 m2 (str. 6 projektu budowlanego tom II). Wskaźnik intensywności zabudowy, wyliczony zatem zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, § 8 ust. 2 pkt 4 i 9 powołanego rozporządzenia, Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. przewyższa wartość wskazaną w § 11 ust. 1 pkt 3 lit. g planu miejscowego, to jest przedział od 0,05 do 0,5.

Orzekające w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zatem obowiązane zbadać na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego zgodność projektu zagospodarowania inwestycji nie tylko z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania decyzji, ale także z innymi przepisami, w tym także uwzględnić wymagania zawarte w § 8 ust. 2 pkt 4 i 9 powołanego rozporządzenia, Polskiej Normy PN-ISO 9836:1997 oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p W sytuacji natomiast sprzeczności ustaleń planu i wymagań ustawowych jako wiążące organy powinny przyjąć zawarte w akcie wyższej rangi wymagania ustawowe.

Z powołanych wyżej względów nie mogą również odnieść skutku powołane w skardze kasacyjnej J. T. zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stanowią one bowiem w istocie konsekwencję podniesionych zarzutów naruszenia przepisów materialnoprawnych i nie miały wpływu na wynik sprawy.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.