Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987187

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 6 października 2015 r.
II OSK 294/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz.

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), del. WSA Tamara Dziełakowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 532/13 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 23 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.W. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z (...) kwietnia 2013 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że A. Spółka Jawna w K. (dalej: inwestor) wystąpiła do Prezydenta Miasta Tczewa z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie rolniczej elektrociepłowni biogazowej, wykorzystującej substrat pochodzenia roślinnego, o mocy elektrycznej 2MW, będącej odnawialnym źródłem energii, zlokalizowanej na terenie części działek nr (...) o wydzielonej łącznej powierzchni 5 ha.

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że w instalacji biogazowej w wyniku beztlenowej fermentacji roślin energetycznych planowane jest wyprodukowanie około rocznie 15.870 MWh energii elektrycznej, 59.045 GJ energii cieplnej oraz około 25.300 t pełnowartościowego nawozu naturalnego w postaci płynnej. Działki położone są w obszarze Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej.

Decyzją z (...) maja 2012 r. Prezydent Miasta Tczewa odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm. - dalej: ustawa środowiskowa).

Organ I instancji zakwalifikował planowane przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 45 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397). W ocenie organu I instancji, planowana lokalizacja biogazowi jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz planowaną polityką zagospodarowania gminy miejskiej Tczew, zawartą w opracowywanej aktualizacji Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa. Lokalizacja biogazowni nie jest wymieniona jako przeznaczenie podstawowe bądź dopuszczalne dla jednostki urbanistycznej UP7, na której planowane jest przedsięwzięcie. Plan przewiduje jedynie modernizację istniejących kotłowni. Plan nie ustala natomiast lokalizacji i nie przewiduje budowy biogazowni rolniczej na terenie miasta Tczewa. Projektowane Studium potwierdza brak możliwości lokalizacji biogazowni.

Inwestor wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z (...) kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że postanowieniem z (...) kwietnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku odmówił wyrażenia opinii dotyczącej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego oraz planowaną polityką zagospodarowania gminy Tczew.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do przyjęcia, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa, zatwierdzonym uchwałą Nr XXVIII/263/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z 27 stycznia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005 r. Nr 28, poz. 569) zmienionym uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie Nr XXXVI M/331/2009 z 29 października 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2010 r. Nr 18, poz. 323) symbolem UP7-PSSE Czatkowy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w polskim prawie brak jest definicji pojęcia "biogazownia rolnicza". Należy więc przyjąć, że jest to zestaw urządzeń do wytwarzania i magazynowania biogazu, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877). Stosownie do art. 3 pkt 12 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1059) pod pojęciem przedsiębiorstwo energetyczne należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Biogaz rolniczy oznacza zaś paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu pozyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów (art. 3 pkt 20a ustawy Prawo energetyczne).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z § 5 ust. 6 planu miejscowego, dla strefy produkcyjnej, w której wydzielono siedem jednostek urbanistycznych, w tym, oznaczonej na rysunku symbolem UP7 ustala się w pkt 1 przeznaczenie podstawowe obejmujące: zakłady przemysłowe, w tym Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie. W pkt 2 przeznaczenie uzupełniające obejmuje: budynki administracyjne, biurowe, komercyjne, mieszkania do nadzoru zakładów, tereny rekreacyjne i sportowe dla użytku pracowników. W pkt 3 przeznaczenie niedozwolone: wszystkie inne budynki niewymienione w punktach 1 i 2. W pkt 4 określa się, że uszczegółowienie przeznaczenia przypisanych poszczególnym jednostkom urbanistycznym zawarte jest w rozdziale III.

Ponadto plan miejscowy posługuje się specjalnymi oznaczeniami graficznymi i literowymi (symbolami). Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) wprowadzają określone wymogi dotyczące m.in. stosowanych oznaczeń oraz nazewnictwa. Zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenie terenów, które należy stosować w projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W załączniku nr 1 rozgraniczono tereny zabudowy usługowej, wprowadzając dla nich oznaczenie literowe "U" z grafiką w kolorze czerwonym, tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, z oznaczeniem ich jako "P" z grafiką w kolorze fioletowym. W przypadku drugiego przeznaczenia terenu chodzi o zorganizowaną działalność mającą na celu wytwarzanie jakichś dóbr, surowców, materiałów, a także składowanie i magazynowanie tak wytworzonych dóbr, surowców, materiałów.

W ocenie organu odwoławczego, symbol UP7 oznacza, że dopuszcza się realizację wszelkiej zabudowy o funkcji usługowej i produkcyjnej, obejmującej zakłady przemysłowe, w tym Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych, uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne, zajezdnie.

W ocenie organu odwoławczego, planowana budowa biogazowni ma charakter produkcyjny i jest zakładem w rozumieniu art. 3 pkt 41 i 38 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm., dalej: p.o.ś.). Taka działalność została w planie przewidziana jako funkcja podstawowa i dopóki plan nie zostanie zmieniony, jest dopuszczalna na tym terenie. Zdaniem organu odwoławczego, plan nie zawiera żadnych dodatkowych warunków, które wyłączałyby omawianą działalność na terenie UP7. Dyspozycja § 15 uchwały ma charakter informacyjny i stanowi jedynie zalecenia odnośnie zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej dotyczącej zaopatrzenia w ciepło w zakresie zmian struktury użytkowania paliw w przyszłości. Nie stanowi natomiast określonych warunków, które należy spełnić w powyższym zakresie.

Organ odwoławczy podkreślił, że studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie ma mocy powszechnie wiążącej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że dokonana przez organ I instancji ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była nieprawidłowa. Trafnie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wydało decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym.

Sąd I instancji podkreślił, że w planie miejscowym, dla terenu na którym planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie dopuszczona została realizacja wszelkiej zabudowy o funkcji usługowo-przemysłowej. Dopuszczono m.in. zakłady przemysłowe, jak również uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, a zakład wytwarzający biogaz rolniczy niewątpliwie zalicza się do tego typu zakładów. Tego rodzaju działalność ma na celu wytworzenie określonych surowców w postaci biomasy, a także wytworzenia nawozów rolniczych oraz energii cieplnej.

Sąd I instancji wyjaśnił, że § 15 uchwały przewiduje zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, przy czym jako element takiej infrastruktury określa m.in. zaopatrzenie w ciepło, wskazując jednocześnie, że jednym z kierunków zmiany struktury użytkowania paliw jest modernizacja kotłowni systemowych i zastąpienie kotłów węglowych gazowo-olejowymi lub też wprowadzenie biomasy do jej bezpośredniego spalania lub wykorzystywania w sposób pośredni. Jak wynika z uzasadnienia uchwały "szczególnie interesujące mogłoby być zastosowanie technologii zgazowania biomasy (...) i wykorzystanie biogazu do produkcji energii cieplnej w skojarzeniu z produkcją energii elektrycznej. Paliwa biologiczne można pozyskać tworząc w porozumieniu z gminą Tczew na jej terenie - gdzie istnieją odpowiednie ku temu warunki - plantacje roślin energetycznych". Zdaniem Sądu I instancji, zakłady produkcji energii cieplnej zaliczone zostały w planie do obiektów infrastruktury technicznej, więc niewątpliwie plan dopuszcza realizację na terenie, którego dotyczy wniosek inwestora, przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni (§ 42 ust. 2 pkt 2 uchwały).

W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji błędnie interpretował § 15 planu miejscowego, bowiem przepis ten dotyczy nie tylko modernizacji i rozbudowy, ale także budowy obiektów infrastruktury technicznej. Ponadto przepisy projektowanego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy nie mogły przesądzać o dopuszczalności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia. Studium nie zostało uchwalone w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz nie stanowi aktu prawa miejscowego, a więc nie posiada mocy wiążącej dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 80 ust. 2 środowiskowej oraz w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a i art. 10 ust. 2a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 - dalej: u.p.z.p.) oraz § 15, § 42 ust. 2 pkt 2 uchwały Nr XXVIII/263/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z 27 stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczew zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie Nr XXXVI M/331/2009 z 29 października 2009 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie nr XVIII/151/2012 z 29 marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r. poz. 1788), przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że lokalizacja przedsięwzięcia pozostaje w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., przez wierne przyjęcie ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku i niedostrzeżenie uchybień tego organu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Po pierwsze, należy podkreślić, że w przypadku podniesienia jednocześnie zarzutów naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego to w pierwszej kolejności należy poddać ocenie te ostatnie zarzuty. Wynika to z tego, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest konieczne dla oceny w danej sprawie właściwego zastosowania lub wykładni norm prawa materialnego. Dlatego też trzeba zaznaczyć, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy i w tym zakresie nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wynika to z tego, że projektowane przedsięwzięcie jest na terenie oznaczonym symbolem UP7-PSSE Czatkowy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta Tczewa, zatwierdzonym uchwałą Nr XXVIII/263/2005 Rady Miejskiej w Tczewie z 27 stycznia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2005 r. Nr 28, poz. 569) zmienionym uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie Nr XXXVI M/331/2009 z 29 października 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2010 r. Nr 18, poz. 323). Ponadto należy zaznaczyć, że § 5 ust. 6 powyższej uchwały jednoznacznie stanowi, że dla strefy produkcyjnej, w której wydzielono siedem jednostek urbanistycznych, a więc także oznaczonej symbolem UP7 ustala się w pkt 1 przeznaczenie podstawowe jako: zakłady przemysłowe, w tym Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej, bazy logistyczne i zajezdnie. Natomiast dopiero przeznaczenie uzupełniające w pkt 2 obejmuje: budynki administracyjne, biurowe, komercyjne, mieszkania do nadzoru zakładów, tereny rekreacyjne i sportowe dla użytku pracowników. Z kolei przeznaczenie niedozwolone w pkt 3 obejmuje tylko wszystkie inne budynki niewymienione w pkt 1 i 2. Punkt 4 zaś stanowi, że uszczegółowienie przeznaczenia dotyczące poszczególnych jednostek urbanistycznych reguluje rozdział III.

Dlatego też należy stwierdzić, że symbol UP7 dopuszcza realizację zabudowy o funkcji usługowej i produkcyjnej, a więc także zakłady przemysłowe, z terenu Pomorskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, jak i składy, bazy budowlane, bazy sprzętu technicznego, obiekty obsługi produkcji przemysłowej i obsługi pracowników, bazy transportowe, większe stacje paliw, obiekty instytutów badawczych, a nawet uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej oraz bazy logistyczne i zajezdnie. Oznacza to, że projektowane przedsięwzięcie w postaci rolniczej elektrociepłowni biogazowej, która wykorzystuje substrat pochodzenia roślinnego jako odnawialne źródło energii, jest dopuszczalne do realizacji na terenie, który przewiduje realizację zabudowy o funkcji usługowo-przemysłowej. Są to w szczególności nie tylko zakłady przemysłowe lecz co należy jeszcze raz podkreślić również uciążliwe obiekty infrastruktury technicznej. Ponadto zakład wytwarzający biogaz rolniczy jest także tego rodzaju infrastrukturą, ponieważ ma na celu wytworzenie surowców w postaci biomasy, jak również nawozów rolniczych oraz energii cieplnej.

Po drugie, należy podzielić stanowisko, że § 15 cyt. uchwały Rady Miejskiej w Tczewie określa tylko zasady modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej, elementem zaś elementy tej infrastruktury jest m.in. zaopatrzenie w ciepło. Elementem zaś tej infrastruktury jest m.in. zaopatrzenie w ciepło. Ponadto jednocześnie stanowi, że jednym z kierunków zmiany struktury użytkowania paliw jest modernizacja kotłowni systemowych i zastąpienie kotłów węglowych gazowo-olejowymi czy też wprowadzenie biomasy do jej bezpośredniego spalania lub wykorzystywania w sposób pośredni. Wynika to również z uzasadnienia uchwały, w której podniesiono, że "szczególnie interesujące mogłoby być zastosowanie technologii zgazowania biomasy (...) i wykorzystanie biogazu do produkcji energii cieplnej w skojarzeniu z produkcją energii elektrycznej. Paliwa biologiczne można pozyskać tworząc w porozumieniu z gminą Tczew na jej terenie - gdzie istnieją odpowiednie ku temu warunki - plantacje roślin energetycznych". Dlatego też w tym stanie faktycznym i prawnym należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w świetle § 42 ust. 2 pkt 2 w związku z § 15 cyt. uchwały Rady Miejskiej w Tczewie tego rodzaju zakłady wykonujące produkcję energii cieplnej są to obiekty infrastruktury technicznej, co oznacza, że plan miejscowy dopuszcza na tym terenie, biorąc pod uwagę wniosek inwestora, realizację takiego przedsięwzięcia, które polega na budowie przedmiotowej biogazowni.

Po trzecie, należy również podzielić wykładnię dokonaną przez Sąd I instancji przepisu § 15 cyt. uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie planu miejscowego, że ten powyższy przepis dopuszcza nie tylko modernizację i rozbudowę lecz również budowę obiektów infrastruktury technicznej.

Po czwarte, żadne przepisy projektowanego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy nie mogą rozstrzygać o dopuszczalności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji danego przedsięwzięcia. Ponadto powyższe studium nie zostało uchwalone w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i nie jest to oczywiście akt prawa miejscowego, a więc nie posiada mocy wiążącej dla organu określającego środowiskowe uwarunkowania, co wynika jednoznacznie także z dyspozycji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Ten ostatni przepis stanowi bowiem tylko, że właściwy organ wydaje decyzję środowiskową po stwierdzeniu zgodności lokalizacji danego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a i art. 10 ust. 2a ustawy z dnia marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) jak i § 15 oraz § 42 ust. 2 pkt 2 cyt. uchwały Rady Miejskiej w Tczewie z 27 stycznia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Tczew zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie Nr XXXVI M/331/2009 z 29 października 2009 r. oraz uchwałą Rady Miejskiej w Tczewie nr XVIII/151/2012 z 29 marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2012 r. poz. 1788) w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji prawidłowo więc orzekł, że w świetle wykładni powyższych przepisów lokalizacja danego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie projektowanej elektrociepłowni biogazowej. Ponadto należy zaznaczyć, że w tym postępowaniu sądy administracyjne nie badają zgodności odpowiednich ustaleń planu miejscowego ze studium tylko zgodność decyzji środowiskowej z ustaleniami planu miejscowego o czym jednoznacznie stanowi przepis art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. Natomiast przepis art. 10 ust. 2a cyt.u.p.z.p. stanowi tylko, że jeśli na obszarze gminy mają być wyznaczone obszary, na których będą rozmieszczone urządzenia "wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kM, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, to w studium ustala się ich rozmieszczenie".

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.