Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1329722

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 maja 2013 r.
II OSK 2879/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms (spr.).

Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Jolanta Rudnicka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Gminy Rabka - Zdrój o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2027/10 w sprawie ze skarg kasacyjnych Rady Miasta Rabka - Zdrój oraz Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 9/10 w sprawie ze skargi M. M. na bezczynność Rady Miasta Rabka - Zdrój oddala skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Gmina Rabka-Zdrój wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2027/10, którym Sąd umorzył postępowanie kasacyjne ze skarg kasacyjnych Rady Miasta Rabka-Zdrój i Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt II SAB/Kr 9/10 uwzględniającego skargę M. M. i zobowiązującego Wojewodę Małopolskiego do sporządzenia i przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój.

Przyczyną umorzenia postępowania kasacyjnego postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. było ustalenie, że po wydaniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r., Rada Miasta Rabka-Zdrój podjęła uchwałę z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka-Zdrój, co oznacza, że obowiązek sporządzenia i przyjęcia miejscowego planu przez Wojewodę Małopolskiego wygasł, ponieważ organ nadzoru, stosownie do przepisu art. 101a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, wykonuje czynności nakazane prawem zastępczo za organ gminy, gdy organ gminy tych czynności nie wykonuje. Skoro po wydaniu wyroku Rada Miasta Rabka-Zdrój wykonała czynność nakazaną prawem i uchwaliła miejscowy plan dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój, to upadła podstawa do sporządzenia takiego planu zastępczo przez Wojewodę Małopolskiego. Tego stanu rzeczy nie mogły zmienić późniejsze zdarzenia, w tym także to, że wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 795/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta Rabka-Zdrój z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Rabka-Zdrój a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 460/12 oddalił skargę kasacyjną. Konsekwencją tych wyroków jest obowiązek uchwalenia planu miejscowego dla obszaru gminy uzdrowiskowej Rabka-Zdrój przez Radę Miasta Rabka-Zdrój, przy uwzględnieniu ocen i wskazań zawartych w tych wyrokach, które odnoszą się do rady gminy a nie do organu nadzoru.

Jako podstawę wznowienia postępowania Gmina podniosła zarzut nieważności postępowania, o którym mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Gminy nieważność postępowania polegała na tym, że w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie ze skargi na bezczynność Rady Miasta Rabka-Zdrój w zakresie niedopełnienia obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), jako strona występowała Rada Miasta Rabka-Zdrój poprzez ustanowionego przez Radę pełnomocnika a nie gmina Rabka-Zdrój reprezentowana przez Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój, podczas gdy rada gminy nie ma zdolności sądowej i zdolności procesowej w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy lub bezczynność rady gminy w przypadku, o którym mowa w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. W obszernym uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Gmina podniosła, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12 wyjaśniono, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), a nie rada gminy. Zdaniem Gminy z uchwały tej wynika, że rada gminy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy, nie ma zdolności sądowej i procesowej, co oznacza, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r. zostały wydane wobec podmiotu, który nie ma zdolności sądowej i procesowej, a gmina nie była należycie reprezentowana. Odnosi się to także do skargi, gdy rada gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem, wnoszonej na podstawie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym. W skardze o wznowienie postępowania podniesiono, że o tej przyczynie wznowienia postępowania Gmina dowiedziała się po ogłoszeniu uchwały z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12.

Wojewoda Małopolski wniósł o odrzucenie skargi.

Skarżąca M. M. również wniosła o odrzucenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i jest wniesiona w terminie. Nie można również przyjąć, że skarga o wznowienie postępowania w tej sprawie jest niedopuszczalna z tego powodu, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1853/12 odrzucił skargę Wojewody Małopolskiego o wznowienie postępowania w tej sprawie. Odrzucenie skargi Wojewody Małopolskiego opartej o inną podstawę wznowienia postępowania nie oznacza, że postępowanie wznowieniowe zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania i niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania, w rozumieniu art. 285 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów Gminy podniesionych w skardze o wznowienie postępowania należy stwierdzić, że nie są uzasadnione i skarga podlega oddaleniu (art. 282 § 2 p.p.s.a.)

Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska Gminy co do tego, że rada gminy nie ma zdolności sądowej. Z art. 32 p.p.s.a. wprost wynika, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stroną jest organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skoro zaś organ jest stroną, to ma zdolność sądową. Tego stanu rzeczy w niczym nie zmienia to, że organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, nie został wprost wymieniony w art. 25 p.p.s.a. Nie można więc podzielić stanowiska Gminy, że rada gminy nie ma zdolności sądowej, ponieważ nie została wymieniona w art. 25 p.p.s.a. Z uwagi na to, że organy gminy wykonują zadania gminy i w tym zakresie podejmują uchwały i zarządzenia w sprawach z zakresu administracji publicznej, można mówić, iż także sama gmina ma zdolność sądową w tych sprawach. Takie rozumienie zdolności sądowej w sprawach ze skarg na uchwały organów gminy zostało przyjęte w uchwale NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 3/12, na którą powołuje się Gmina w skardze o wznowienie postępowania, jednakże wyprowadza z tej uchwały wadliwe wnioski. Uchwała dotyczy wprost zdolności procesowej a nie zdolności sądowej w tych sprawach. W uchwale tej wyjaśniono, że w postępowaniu w sprawach skarg na uchwałę rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 2 w związku z art. 28 § 1 i art. 32 p.p.s.a.) ma co do zasady wójt (burmistrz, prezydent miasta), co nie oznacza, że sama rada gminy nie ma w tych sprawach zdolności procesowej. Powołując się na uchwałę z dnia 13 listopada 2012 r., Gmina pomija końcowy człon sentencji tej uchwały oraz te fragmenty uzasadnienia, które przemawiają przeciwko stanowisku prezentowanemu przez Gminę.

W tym stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska Gminy, że kwestionowane skargą o wznowienie postępowania postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. i wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. zostały wydane w sprawie, w której Rada Miasta Rabka-Zdrój nie miała zdolności sądowej i zdolności procesowej oraz wystąpił brak reprezentacji strony, ponieważ stroną powinna być Gmina Rabka-Zdrój, reprezentowana przez Burmistrza Miasta Rabka-Zdrój. Z akt sprawy wynika, że Rada Miasta Rabka-Zdrój podjęła uchwałę o ustanowieniu pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który był umocowany do występowania w postępowaniu sądowym w imieniu Rady Miasta Rabka-Zdrój, jako organu, którego bezczynność była przedmiotem skargi. Oznacza to, że zarzut braku zdolności sądowej i procesowej strony i braku należytej jej reprezentacji nie jest zasadny, ponieważ Rada w tej sprawie posiadała zdolność sądową i procesową oraz była należycie reprezentowana.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę o wznowienie postępowania

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.