II OSK 2716/16, Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2414525

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r. II OSK 2716/16 Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonania decyzji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła.

Sędziowie: NSA Anna Łuczaj (spr.), del. WSA Teresa Zyglewska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 397/16 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) stycznia 2016 r. sygn. akt (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 397/16, oddalił skargę S. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) stycznia 2016 r. znak (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. Prezydent Miasta K. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. nr (...), ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa wjazdu, drogi dojazdowej, chodnika, placu manewrowego i odwodnienia terenu na części działek nr: (...),(...), (...), (...) obr. (...) P. przy ul. J. w K." wydanej na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że we wniosku o wstrzymanie S. B. jako podstawę żądania wskazał art. 159 k.p.a., który dotyczy wstrzymania wykonalności decyzji w sytuacji wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Organ I instancji skorygował podstawę wniosku, z uwagi na fakt, iż S. B. żąda wznowienia postępowania w sprawie. Dalej stwierdzono, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do wstrzymania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, bowiem brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie decyzji (art. 152 k.p.a.). Ponadto wskazano, że instytucja wstrzymania może dotyczyć tylko takich decyzji, które są wykonalne, a decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest decyzją, która podlega wykonaniu.

Zażaleniem S. B. zaskarżył powyższe postanowienie podnosząc, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony tym, iż aktualnie trwają prace budowlane, a brak ich wstrzymania będzie skutkował zaistnieniem nieodwracalnych skutków prawnych. S. B. wskazał, że nie został uznany za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę celem wyeliminowania go z kręgu podmiotów, które mogłyby wnieść odwołanie od decyzji. Wskazał, że prace realizowane są także na dz. nr (...), czyli poza terenem objętym decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o pozwoleniu na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia (...) stycznia 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego, na co wskazuje wnioskodawca w sprawie. W orzecznictwie podkreśla się, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., właściwy organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, ze decyzja zostanie uchylona. (vide: wyrok NSA z (...).07.2014 r. sygn. akt II OSK 527/13). Dokonana wstępna analiza akt sprawy - w tym także postanowienia z dnia (...) listopada 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r., jak również argumentacja podnoszona w zażaleniu wskazuje w ocenie organu na brak podstaw do wstrzymania wykonania powyższej decyzji. Wnioskodawca zarzucił bowiem decyzji wadliwość polegającą na ustaleniu błędnego kręgu stron postępowania, dokonując oceny przez pryzmat ustalenia kręgu stron postępowania w sposób odmienny, aniżeli w decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. Nr (...), gdzie był stroną postępowania. Zdaniem Kolegium nie istnieje nawet hipotetyczny związek pomiędzy wskazanymi wadliwościami, a decyzją, której ewentualne podobieństwo mogłoby doprowadzić do zastąpienia decyzji inną treścią. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. nie będzie bowiem podlegała we wznowionym postępowaniu badaniu porównawczemu w odniesieniu do podobnej inwestycji, lecz pod kątem jej zgodności z prawem.

W skardze na powyższe postanowienie S. B. zarzucił naruszenie: art. 144 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. przez faktyczny brak ponownego rozpoznania sprawy, w tym w szczególności powtórnej analizy jego stanowiska dotyczącego odwoływania się w piśmie do treści decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r., nr (...); art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie stanowiska SKO dotyczącego małego prawdopodobieństwa wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 152 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta oddalającego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak jest podstaw do uznania, w nawiązaniu do treści art. 152 § 1 k.p.a., że okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r. w wyniku wznowienia postępowania. Sposób argumentacji skargi i zażalenia skarżącego oparty jest przede wszystkim na założeniu, że m.in. okoliczność polegająca na tym, iż w postępowaniu objętym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) grudnia 2010 r. był stroną postępowania, determinuje m.in. wniosek, w myśl którego skarżący powinien być stroną postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. Ponadto wadliwość decyzji Prezydenta z dnia (...) stycznia 2014 r., co do której wnioskowane jest wznowienie, uzasadniana jest argumentacją prowadzącą uprzednio do wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. Błąd organów, zdaniem skarżącego, w stosowaniu prawa polega na tym, że nie przeanalizowały dla potrzeb wstrzymania wykonania decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r., argumentacji jaka wynika dla tej decyzji z ustaleń krytycznych w odniesieniu do postanowień decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. Skarżący we wniosku o wznowienie wskazuje jedynie, że gdyby wzięte zostały pod uwagę jego argumenty podnoszone w sprawie zakończonej decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r. - które dotyczą wyłącznie okoliczności faktycznych, w tym otoczenia nieruchomości - to powinna zostać wydana decyzja o treści zbieżnej z decyzją z dnia (...) grudnia 2010 r.

Zdaniem Sądu, w realiach i okolicznościach kontrolowanej sprawy jednym z podstawowych zagadnień spornych, na dzień wydania kontrolowanego postanowienia przez SKO w K., był interes prawny uzasadniający udział skarżącego w charakterze strony w postępowaniu. Potencjalne ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii w kierunku wskazanym przez organ I instancji w decyzji z (...) stycznia 2014 r., determinuje zarazem w pewien sposób potencjalnie brak wskazań do uchylenia kwestionowanej decyzji, co tym samym eliminuje możliwość/prawdopodobieństwo uchylenia przedmiotowej decyzji z tytułu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją.

Sąd wskazał, że gdyby przyjąć, dla potrzeb kontroli przedmiotowych postanowień, że skarżącemu hipotetycznie przysługuje tytuł do bycia stroną postępowania zakończonego kwestionowaną przez niego decyzją, to trafne jest stanowisko organów, że z okoliczności i akt sprawy nie wynika na tym etapie postępowania prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r. Przedmiotowa inwestycja dotyczy wyłącznie budowy wjazdu, drogi dojazdowej, chodnika o placu manewrowego oraz odwodnienia terenu - zatem nie dotyczy obiektów kubaturowych. W konsekwencji zakres oddziaływania planowanej inwestycji, o której jest mowa w decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r. jest względnie ograniczony i nie wykracza poza działki bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Działka skarżącego z terenem kwestionowanej inwestycji nie graniczy i jest od niego oddzielona zabudowaną działką (...), a odległość granicy działki skarżącego do najbliższego punktu terenu inwestycji wynosi min. 16 m. Nawet zatem zakładając, że skarżący będzie uczestniczył w postępowaniu jako strona, w okolicznościach sprawy nie jest widoczne - w świetle dokumentacji decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) stycznia 2014 r. - jako prawdopodobne, na tym etapie kontrolowanego postępowania, oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na działkę skarżącego uzasadniające uchylenie tej decyzji w trybie wznowienia z uwagi na przesłankę, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy. A zatem, w sprawie nie istnieje potrzeba uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy.

Jednocześnie w odniesieniu do argumentacji skarżącego podnoszącej brak właściwego stosowania prawa przez SKO, Sąd podzielił stanowisko tego organu, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. nie będzie podlegała we wznowionym postępowaniu badaniu porównawczemu w odniesieniu do podobnej inwestycji, lecz pod kątem jej zgodności z prawem. Badanie tej zgodności z prawem jest jednak zadaniem organu, który prowadzi postępowanie wznowieniowe. Sąd podkreślił, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...) grudnia 2010 r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-biurową i garażami podziemnymi na działkach nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) obr. P. przy ul. Wielickiej i ul. J. w K.". W toku późniejszego postępowania powyższa decyzja została uchylona decyzją SKO w K. z dnia 8 lipca 2011 r., między innymi z powodów opisanych w przedmiotowym wniosku skarżącego o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...) stycznia 2014 r. W tej sytuacji inny jest w porównaniu z decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. przedmiot decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r., który posiada charakter kubaturowy, inna jest jego funkcja, obszar oddziaływania, w jej realiach skarżący graniczył z terenem inwestycji. Argumentacja, która dotyczy oddziaływania inwestycji kubaturowej na działkę skarżącego nie może być automatycznie przenoszona do realiów decyzji o warunkach zabudowy w przedmiocie infrastruktury jako dowód uzasadniający uchylenie decyzji z dnia (...) stycznia 2014. Jej ocena jest z kolei związana z merytoryczną pełną kontrolą kwestionowanej decyzji w trybie wznowienia. Na etapie właściwym dla wydania kontrolowanych postanowień te okoliczności nie uzasadniały prawdopodobieństwa uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) stycznia 2014 r. w trybie art. 152 k.p.a. Sąd zauważył, że dokumentacja i treść decyzji, co do której jest wnioskowane wznowienie w świetle akt sprawy jej dotyczących nie wskazuje i nie zawiera uchybień determinujących już na tym etapie kontrolowanego postępowania administracyjnego twierdzenie, że jest prawdopodobne uchylenie tej decyzji w trakcie postępowania wznowieniowego a zatem, że uzasadnione jest wstrzymanie wykonania tej decyzji. Stopień odniesienia się organów do rozważań skarżącego nawiązujących do argumentacji czynionej na bazie decyzji z dnia (...) grudnia 2010 r. jest wystarczający i nie stanowi naruszenia art. 144 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. - w stopniu mającym znaczenie dla wyniku sprawy - gdyż celem postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, co do której jest wnioskowane wznowienie postępowania, nie jest pełne merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania. Organy prawidłowo wskazały, że podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania stanowi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. W toku postępowania wyjaśniającego organy ponownie dokonały pod tym kątem, zgodnie z wymogami art. 152 k.p.a.m.in. w oparciu o posiadaną dokumentację kwestionowanej decyzji analizę zakresu oddziaływania inwestycji.

Sąd podzielił także pogląd organów, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie decyzji, która podlega wykonaniu. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich. Decyzja ta nie przesądza o tym, iż przedmiotowy teren kiedykolwiek zostanie zabudowany - nie stanowi bowiem podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, którą jest dopiero ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Taka decyzja nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Nie można zatem uznać, iż jej wykonanie mogłoby prowadzić do nieodwracalnego stanu faktycznego lub prawnego. Jedynym przejawem "wykonania" tejże decyzji jest wydanie na jej podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego względu wstrzymanie wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest bezprzedmiotowe, gdyż nie wynika z niej żadne prawo albo obowiązek, które dałoby się wykonać, tak by spełnione zostały przesłanki z art. 152 § 1 k.p.a.

Skargą kasacyjną S. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 152 § 1 k.p.a., skutkującą oddaleniem skargi, a w konsekwencji uznaniem, że w sprawie nie zaszły przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że do zastosowania art. 152 k.p.a. wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo, bez względu na jego stopień. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej oznacza, że kwestia ta nie podlega udowodnieniu, konieczne jest jedynie uzyskanie przez organ przekonania, że dojdzie do wydania decyzji uchylającej. Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowania, oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. W sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonego wyroku organy nie przeprowadziły natomiast żadnej analizy prawdopodobieństwa uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego.

Zdaniem skarżącego charakter prawny decyzji w sprawie warunków zabudowy nie ma wpływu na przesłanki, o których mowa w art. 152 § 1 k.p.a. Błędne jest zatem stanowisko Sądu oparte na poglądach doktryny i orzecznictwa, dotyczące w istocie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nie jest tożsamy z art. 152 k.p.a. Są to dwie odrębne regulacje, a orzecznictwo przywołane w zaskarżonym wyroku opiera się na założeniu, że jedynie akt administracyjny kwalifikujący się do wykonania może podlegać wstrzymaniu. Takiego zapisu o możliwości spowodowania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków brak w art. 152 k.p.a. Skarżący podkreślił, że wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji gwarantuje, że strona się tą decyzją nie posłuży w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Jeśli natomiast wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy nastąpi po uzyskaniu przez stronę pozwolenia na budowę to będzie to stanowiło wyraźny sygnał dla inwestora, że ewentualna realizacja zamierzenia budowlanego wiąże się dla niego z ryzykiem, że w przypadku uchylenie w drodze wznowionego postępowania decyzji o warunkach zabudowy, może dojść do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 148 § pkt 8 k.p.a.), co z kolei będzie wiązało się z koniecznością dokonania oceny legalności wykonanych robót budowlanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, gdyż zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.

Powyższy przepis upoważnia organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania do wstrzymania - z urzędu lub na żądanie strony - wykonania decyzji ostatecznej kończącej postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie postępowania, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Instytucja procesowa, o której mowa w art. 152 § 1 k.p.a., służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami, jakie może ponieść na skutek dalszego wykonywania decyzji, przede wszystkim chroni przed powstaniem szkody. Zastosowanie tej instytucji uzależnione jest od stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, przy czym ocena stopnia tego prawdopodobieństwa, dokonanego w oparciu o występujące w sprawie okoliczności, należy do właściwego organu (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2353/10 - CBOSA). W art. 152 § 1 k.p.a. ustawodawca posłużył się terminem "prawdopodobieństwo", którego nie można utożsamiać z koniecznością udowodnienia określonych okoliczności. Przypomnieć też należy, iż w postępowaniu, o jakim mowa w 152 § 1 k.p.a., organ nie bada merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie. Wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. właściwy organ winien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieje prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji.

W niniejszej sprawie podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organy na podstawie materiału dowodowego sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie, oceniły prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa wjazdu, drogi dojazdowej, chodnika, placu manewrowego i odwodnienia terenu na części działek nr: (...),(...), (...), (...) obr. (...) P. przy ul. J. w K." wydanej na wniosek M. Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz kwestię, czy skarżącemu przysługiwał status strony w tym postępowaniu.

Podkreślić należy, iż skarżący powołuje się na przyczynę wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym we wniosku o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. oraz w zażaleniu od postanowienia organu I instancji odmawiającego wstrzymania wykonania tej decyzji, skarżący podnosi kwestie dotyczące postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn.:"Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym i stacją transformatorową na działce nr (...) obr. (...) P. wraz z wjazdem na działce nr (...) obr. (...) P. przy ul. J. w K." i decyzji wydanych w tym postępowaniu oraz kwestie dotyczące decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę dla tegoż zamierzenia inwestycyjnego. W szczególności skarżący wskazał: "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniam tym, iż w sprawie zostało wydane pozwolenie na budowę nr (...) i obecnie trwa budowa". Wskazane przez skarżącego pozwolenie na budowę nr (...) dotyczy opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego, a nie inwestycji, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r. Także podniesione zarzuty dotyczące decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie dotyczą decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r., lecz inwestycji, której dotyczy wskazane wyżej pozwolenie na budowę. Skarżący kwestionuje m.in. przyjęty dla tejże inwestycji wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowej budynku, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa. Kwestie i zarzuty dotyczące decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę wskazanej wyżej inwestycji, tj. inwestycji innej niż objęta decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r., nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia stanowiska, że istnieje prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) stycznia 2014 r.

Skarga kasacyjna, stanowiąca zbiór cytatów z orzecznictwa sądów administracyjnych, nie prowadzi do skutecznego podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia 152 § 1 k.p.a. Aczkolwiek Sąd pierwszej instancji wypowiedział pogląd prawny, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie decyzji, która podlega wykonaniu - którego to poglądu Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie podziela - to jednak zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.