Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2585961

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 13 listopada 2018 r.
II OSK 266/18
Obowiązek uiszczania opłat za usuwanie nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj.

Sędziowie: NSA Robert Sawuła, del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1247/16 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2016 r., znak: (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 6 września 2017 r., sygn. II SA/Kr 1247/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) (dalej: SKO w (...)) z (...) lipca 2016 r., znak: (...), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej M. B. (dalej: skarżąca kasacyjnie) reprezentowana przez adw. A. S. zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a)

przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi na skutek wadliwego wykonania kontroli działania administracji poprzez przyjęcie, że SKO podjęło wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrało i rozpatrzyło materiał dowodowy w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo ustalony, a w szczególności fakt podłączenia całej nieruchomości nr (...) w S. do kanalizacji, a materiał dowodowy nie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony,

b)

przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na skutek wadliwego wykonania kontroli działań administracji poprzez zaniechanie zbadania, czy zasada równego traktowania współwłaścicieli nieruchomości nie została naruszona skarżoną decyzją SKO,

c)

przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na skutek wadliwego wykonania kontroli działań administracji w zakresie oceny przez SKO materiału dowodowego, skoro organ nie ocenił dowodów wskazujących na: podłączenie nieruchomości w S. nr (...) do kanalizacji, wadliwość decyzji pierwotnej (decyzji z (...) stycznia 2006 r.), w tym całkowitego pozbawienia skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do dowodów, obciążenie opłatami tylko jednego ze współwłaścicieli nieruchomości z wyłączeniem pozostałych właścicieli nieruchomości,

d)

przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na skutek wadliwego wykonania kontroli działań administracji w zakresie istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w granicach sprawy,

e)

przepisu art. 134 i art. 135 p.p.s.a. przez zawężenie granic rozpoznania sprawy i brak podjęcia przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa, a de facto brak rozpoznania istoty sprawy, to jest bezpodstawności i wadliwości decyzji o przedłużeniu obowiązku, jako decyzji pochodnej, wobec wadliwości decyzji o nałożeniu obowiązku, jako decyzji pierwotnej, wydanej w stosunku do jednej współwłaścicielki, z wyłączeniem dwóch pozostałych współwłaścicieli, i w sytuacji podłączenia całej nieruchomości nr (...) w S. do kanalizacji,

f)

przepisu art. 134 w zw. 106 § 3 p.p.s.a. przez zawężenie granic rozpoznania sprawy co skutkowało oddaleniem wniosków dowodowych z dokumentów zgłoszonych w piśmie z dnia 5 września 2017 r., a zwłaszcza: pisma Burmistrza MiG (...) z dnia 25 stycznia 2005 r., Warunków technicznych nr (...), Protokołu odbioru technicznego z dnia 2 kwietnia 2005 r. i Umowy nr (...), mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, a dotyczących faktów koniecznych do ustalenia w celu rekonstrukcji pełnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia,

g)

przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania w sytuacji, gdy całokształt okoliczności sprawy, w tym wadliwość decyzji pierwotnej, wydanie tej decyzji bez przeprowadzenia postępowania i bez udziału Skarżącej, wskazuje na wadliwość zaskarżonej decyzji SKO i zasadność uwzględnienia skargi,

h)

przepisu art. 52 § 1 w zw. z art. 61 § 3 w zw. z art. 12a p.p.s.a. oraz przepisu art. 57 § 3 - poprzez bezpodstawne rozdzielenie do odrębnych postępowań, a w konsekwencji potraktowanie jako oddzielnych spraw, jednej skargi skarżącej wniesionej w graniach i dotyczących tej samej sprawy,

II.

naruszenie prawa materialnego, a to:

a)

przepisu art. 7 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: u.cz.p.) przez bezpodstawne jego zastosowanie,

b)

przepisu art. 6 ust. 10 u.cz.p. przez niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że decyzja o przedłużeniu obowiązku jest całkowicie odrębna i niezależna od decyzji nakładającej obowiązek z art. 6 ust. 7 u.cz.p., a tym samym wadliwość decyzji pierwotnej (nakładającej obowiązek), nie ma wpływu na byt prawny, w tym legalność decyzji o przedłużeniu,

c)

przepisu art. 6 ust. 10 u.cz.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji uznania wadliwości decyzji nakładającej obowiązek, to jest decyzji z art. 6 ust. 7 u.cz.p.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono:

1)

o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym,

2)

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uwzględnienie niniejszej skargi w całości poprzez zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji SKO z (...) lutego 2016 r., znak (...) i decyzji SKO z (...) lipca 2016 r., znak (...) i stwierdzenie nieważności decyzji SKO z (...) marca 2012 r., znak (...),

3)

o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wydatków w kwocie 5,20 zł, które to koszty nie zostały zapłacone w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji nie dokonał należytej kontroli działań administracji w zakresie podjęcia przez organ, SKO, czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. SKO w ogóle nie zbadało kwestii przyłączenia nieruchomości w S. nr (...) do kanalizacji, a w szczególności, czy przyłączenie to dotyczy całości, czy części nieruchomości, co wynika z dokumentacji wykonawczej i protokołów odbioru. Sąd I instancji w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień, mimo, że kwestia ta od początku podnoszona była przez Skarżącą w kontekście wyraźnego brzmienia przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wykluczających istnienie zbiornika bezodpływowego w przypadku przyłączenia nieruchomości do kanalizacji. Skarżąca od początku wskazywała, że stan faktyczny w tym zakresie nigdy nie został ustalony. Okoliczność przyłączenia całej nieruchomości do kanalizacji i bezpodstawność posługiwania się pojęciem lokalu w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, jak czyni to SKO, jako że w nieruchomości brak jest wydzielonych lokali, wielokrotnie podnoszona była przez Skarżącą w kontekście bezpodstawności nałożenia na nią obowiązku opłat, a następnie przedłużania tegoż obowiązku kolejnymi decyzjami.

Ten istotny element stanu faktycznego nie został zbadany i ustalony przez SKO, a uchybienie to zostało wadliwie skontrolowane przez Sąd I instancji, który uznał, że kwestie dotyczące przyłączenia nieruchomości nie mają znaczenia w sprawie dotyczącej decyzji przedłużającej obowiązek opłat. Tymczasem, brak wyjaśnienia i ustalenia przedmiotowej okoliczności ma zasadnicze znaczenie dla sprawy, jako że decyzja przedłużająca obowiązek wywodzi się i ma swoje źródło w decyzji pierwotnej. Istnienie przyłącza do całej nieruchomości oznacza brak podstaw do nałożenia opłat na podstawie art. 6 ust. 7 u.cz.p., a w konsekwencji brak podstaw do ich przedłużania. Sąd I instancji nie poddał kontroli decyzji SKO także pod kątem zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania współwłaścicieli. Skarżąca wielokrotnie wskazywała, że w przypadku istnienia na nieruchomości zbiornika bezodpływowego na nieczystości odpowiedzialność za jego opróżnianie ciąży na wszystkich współwłaścicielach nieruchomości, co wprost wynika z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.cz.p.). Tymczasem decyzjami z (...) lutego i (...) lipca 2016 r., które były przedmiotem kontroli Sądu I instancji, SKO uznało za prawidłowe obciążenie opłatą na kolejny okres jedynie jednego współwłaściciela - skarżącej, z pominięciem pozostałych współwłaścicieli, naruszając tym samym zasadę równego traktowania z art. 8 k.p.a. Naruszenie to nie zostało przez Sąd I instancji rozważone i poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem, czym naruszony został przepis art. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. S. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie i odniosła się do zarzutów skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej nie powołano żadnej z podstaw kasacyjnych unormowanych w art. 174 p.p.s.a. Art. 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia prawa materialnego niezbędne jest więc podanie formy naruszenia (błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie) i przedstawienie argumentacji potwierdzających naruszenie w tej formie, a w przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest wskazanie wpływu, jaki mogło ono mieć na wynik sprawy. Jeżeli zarzuty kasacyjne zostaną postawione bardzo ogólnie i z naruszeniem przepisów dotyczących ich formułowania (art. 174 i 176 p.p.s.a.), to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny.

Wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1p.p.s.a. Tym samym może być zrealizowany obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt: I OPS 10/09). Wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie jednak ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od uzasadnienia tejże podstawy kasacyjnej, które jest koniecznym elementem uzasadnienia skargi kasacyjnej na podstawie art. 176 p.p.s.a. Można byłoby oczywiście tego uniknąć, gdyby strona wnosząca skargę kasacyjną zastosowała się do wymogów konstruowania podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 i 176 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie istotą sporu jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z (...) marca 2012 r. znak: (...), utrzymującej w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy (...) o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 8 stycznia 2013 r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) z (...) stycznia 2006 r. nr (...).

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA z 1987 r. Nr 1, poz. 35). NSA w pełni zgadza się także z poglądem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, (OSNP z 1996 r. Nr 18, poz. 258), że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, zaś ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a. W tym więc postępowaniu organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwyczajnego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym (por. też wyrok NSA z 6 maja 2010 r., II OSK 739/09, LEX nr 597827). Z powyższego punktu widzenia wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazują się chybione, bowiem żaden z nich nie odnosi się do problemu wykazania przez SKO (i uznania tego za prawidłowe przez WSA) istnienia albo nieistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji SKO w (...) z (...) marca 2012 r., znak: (...), a odnoszą się do prawidłowości pierwotnej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy (...) ustalającej obowiązek ponoszenia przez M. B. opłat za opróżnianie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr (...) i transport nieczystości ciekłych. M. B. zwróciła się do SKO w (...) z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w (...) z (...) marca 2012 r. i powołała się na przesłankę z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przesłanka "rażącego naruszenie prawa", o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa oznacza więc kwalifikowaną wadę decyzji ostatecznej, która stanowi rezultat naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową, bo już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie istnienia wady decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy, w której ta decyzja została wydana. Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie i doktrynie. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, a w postępowaniu tym badaniu podlegają enumeratywnie wyliczone przesłanki. Postępowanie w tej materii nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, bowiem nie jest to kolejna instancja. Poza tym w postępowaniu nadzwyczajnym nie bada się sprawy merytorycznie, w tym nie przeprowadza dowodów, ani ich nie ocenia po raz kolejny. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie może tu chodzić więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Rażące naruszenie prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości.

Sąd I instancji rozpoznając tę sprawę prawidłowo wyjaśnił, że należało wziąć pod uwagę tylko te okoliczności faktyczne i prawne, które mogą wpłynąć na ocenę kwestii nieważności decyzji SKO w (...) z (...) marca 2012 r. Nie było zatem potrzeby ani możliwości dokonywania oceny wszystkich wątków pojawiających się w licznych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych prowadzonych z inicjatywy skarżącej, bowiem oznaczałoby to wyjście poza granice sprawy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 134 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd I instancji zasadnie ograniczył się zatem do oceny, czy prawidłowo SKO w (...) uznało, że decyzja tegoż organu z (...) marca 2012 r. nie jest dotknięta wadą nieważności. Art. 6 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 z późn. zm., dalej: u.cz.p.) nakłada na właścicieli nieruchomości określone obowiązki - w tym obowiązek okazania umów i dowodów uiszczania opłat za usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 6 ust. 1 u.cz.p.). Brak wykonania tego obowiązku skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 6 ust. 7 u.cz.p. tj. decyzji o ustaleniu opłat za opróżnienie zbiornika. Decyzja ta ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji (art. 6 ust. 10 u.cz.p.).

Wystarczającą przesłanką nałożenia na stronę w drodze decyzji obowiązku uiszczania opłat za usuwanie nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego, a następnie przedłużania okresu obowiązywania tej decyzji jest korzystanie przez nią z tego zbiornika oraz niezawarcie z uprawnionym podmiotem umowy dotyczącej jego opróżniania i wywozu nieczystości (zob. wyrok NSA z 14 maja 2010 r., sygn. II OSK 748/09 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest kwestia legalności dokonanego przez współwłaścicielkę nieruchomości w S. nr (...) T. S. podłączenia przedmiotowej nieruchomości do kanalizacji. Ma rację Sąd I instancji, że niezależnie od tego, czy współwłaścicielka nieruchomości posiadała podłączenie budynku do kanalizacji i niezależnie od tego, czy ewentualne podłączenie było legalne, czy nie - M. B. nie przedstawiła stosownej umowy, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania poprzedniej decyzji, a zatem wydanie decyzji o kolejnym przedłużeniu obowiązywania decyzji z (...) stycznia 2006 r. nr (...) było prawidłowe.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie miał podstaw prawnych by badać prawidłowość tej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania. Decyzja wydawana na podstawie art. 6 ust. 10 u.cz.p. jest decyzją odrębną od decyzji wydawanej na podstawie art. 6 ust. 7 u.cz.p. Wskazać należy, że występują inne przesłanki jej wydania, toczy się osobne postępowanie administracyjne. Kontrolowanie decyzji z (...) stycznia 2006 r. zgodnie z żądaniem skarżącej kasacyjnie stanowiłoby wyjście poza granice tej sprawy i stanowiłoby naruszenie art. 134 p.p.s.a.

Nie można zgodzić z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie przedstawionym na str. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej, że konieczne było wyjaśnienie: warunku przyłączenia nieruchomości nr (...) w S. do kanalizacji, którym to warunkiem była likwidacja szamba, wykonania przyłącza do kanalizacji dla całej nieruchomości nr (...) w S. Okoliczność, że skarżąca kasacyjnie korzysta z bezodpływowego zbiornika nieczystości ciekłych usytuowanego na nieruchomości położonej w S. nr (...), której jest współwłaścicielką i nie realizuje ustawowego obowiązku zawarcia umowy o opróżnianie tego zbiornika, została potwierdzona przez stronę jak również nie była kwestionowana przez Sąd I instancji.

Dodatkowo wskazać należy, że kontrolowana przez organy w niniejszej sprawie decyzja SKO w (...) z (...) marca 2012 r., znak (...) była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w prawomocnym wyroku z 9 października 2012 r., sygn. II SA/Kr 850/12 oddalił skargę wnioskodawczyni na decyzję SKO w (...) z (...) marca 2012 r. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Krakowie stwierdził, że M. B. pomimo decyzji z dnia (...) stycznia 2006 r. oraz kolejnych decyzji przedłużających nie przedstawiła Burmistrzowi Miasta i Gminy (...) jakiegokolwiek dowodu zawarcia umowy o wywóz płynnych nieczystości ze zbiornika bezodpływowego, który znajduje się na terenie działki nr (...) zlokalizowanej w miejscowości S., z którego nadal korzysta z uwagi na fakt, że lokal mieszkalny, w którym mieszka nie jest podłączony do sieci kanalizacyjnej. T. S. - współwłaścicielka nieruchomości zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, który jest połączony z siecią kanalizacyjną i nie korzysta ze wspomnianego zbiornika.

Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi strony skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.