II OSK 2646/16, Bieg terminu do złożenia podania o wznowienie w związku z podstawą z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2582935

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2018 r. II OSK 2646/16 Bieg terminu do złożenia podania o wznowienie w związku z podstawą z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński.

Sędziowie: NSA Roman Ciąglewicz, del. WSA Marcin Kamiński (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 19 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. S. i H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1017/15 w sprawie ze skargi E. S. i H. S. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1017/15, po rozpoznaniu skargi E.S. i H.S. (skarżący), na postanowienie Wojewody Mazowieckiego (organ odwoławczy) z dnia (...) września 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

Decyzją z dnia (...) września 2014 r. Nr (...) Starosta Grójecki (organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce nr ew. (...), obręb (...) dla E.F.

Wnioskiem z dnia 19 czerwca 2015 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w Grójcu dnia 23 czerwca 2015 r.) sprostowanym pismem z dnia 23 czerwca 2015 r. H.R.S., E.S, D.R., J.R., J.A., T.D., R.S, A.G., J.G. zwrócili się o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, podając jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku organ I instancji postanowieniem nr (...) z dnia (...) lipca 2015 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego na wniosek skarżących, natomiast wznowił ww. postępowanie administracyjne w stosunku do pozostałych wnioskodawców.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zakwestionowali ustalenia organu w zakresie przyjętego terminu kiedy dowiedzieli się o decyzji. Wskazali, że w dacie 5 lutego 2015 r. otrzymali jedynie zanonimizowaną kopię decyzji organu I instancji z dnia (...) września 2014 r., bez załączonego do niej projektu budowlanego, który winien być jej integralną częścią, i z którym nie zapoznali się do chwili obecnej. Nadto zarzucili, że treść ww. decyzji została sprostowana postanowieniem nr (...) z dnia (...) lutego 2015 r., o którym to postanowieniu skarżący dowiedzieli się w dniu 24 lipca 2015 r. Z tych względów, w ocenie skarżących, nie sposób uznać, że już 5 lutego 2015 r. powzięli informację o treści decyzji z dnia (...) września 2014 r., skoro w tej dacie mieli informacje jedynie o nieznacznej części rozstrzygnięcia, niedającej im realnej możliwości do stwierdzenia, czy mają podstawy do żądania wznowienia postępowania tj. czy ich nieruchomość znajduje się w sferze oddziaływania planowanej inwestycji.

Postanowieniem nr (...) z 14 września 2015 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że skarżący we wniosku o wznowienie postępowania wskazali jako przesłankę wznowieniową art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać - oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych - tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu (art. 148 k.p.a.).

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący nie dochowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ I instancji przesłał skarżącym zanonimizowaną kopię decyzji Nr (...) z (...) września 2014 r., a decyzja ta została odebrana przez skarżącą H.R.S. w dniu 5 lutego 2015 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru). Organ podniósł, że skarżący zapoznali się z treścią ww. decyzji i pismem z dnia (...) lutego 2015 r. wystąpili ponownie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci projektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego udostępniona zanonimizowana decyzja Nr (...) z dnia (...) września 2014 r. zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ odwoławczy wskazał, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest wymagane doręczenie decyzji. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o istnieniu decyzji, a zatem, aby uzyskała ona informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o takie dane jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Wystarczy, że strona posiadła informację czego dana sprawa dotyczy. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że skoro skarżący dowiedzieli się o wydaniu decyzji z dnia (...) września 2014 r. Nr (...) i zawartym w niej rozstrzygnięciu z treści pisma organu I instancji z dnia (...) lutego 2015 r., doręczonego w dniu 5 lutego 2015 r., to wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 23 czerwca 2015 r. został złożony z oczywistym przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

1)

naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego nieprawidłową wykładnię;

2)

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zaniechanie wyjaśnienia kwestii terminowości złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania;

3)

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 124 § 2 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uzasadnienia faktycznego obejmującego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

4)

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli między innymi, że w dniu 5 lutego 2015 r. otrzymali jedynie zanonimizowaną kopię decyzji z (...) września 2014 r. bez załączonego do niej projektu budowlanego, który powinien być jej integralną częścią, nadto decyzję sprostowano postanowieniem z dnia (...) lutego 2015 r., o którym to postanowieniu skarżący dowiedzieli się dopiero 24 lipca 2015 r. Z tych przyczyn nie sposób uznać, że powzięli informację o treści decyzji już 5 lutego 2015 r., co pozwalało im na sformułowanie wniosku wznowieniowego. Skarżący zarzucili, że ze zanonimizowanej kopii decyzji doręczonej 5 lutego 2015 r. wynika, iż chodzi o pozwolenie na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną - obiekt kategorii XVII, gdy w rzeczywistości ww. decyzja dotyczy obiektu innej kategorii, o czym skarżący dowiedzieli się dopiero z postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki. Zatem skarżący w dacie wskazanej przez organ odwoławczy nie mieli wiedzy jakiego zamierzenia budowlanego dotyczy decyzja i dlatego nie sposób uznać, że posiadali oni wówczas możliwość żądania wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, zwłaszcza, że przedmiotowe zamierzenie budowlane różni się diametralnie od tego, co wynikało z dokumentu otrzymanego w dniu 5 lutego 2015 r. Nadto skarżący wskazali, że w art. 148 § 1 k.p.a. mowa jest o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a taką okolicznością jest wydanie pozwolenia na budowę zakładu pogrzebowego, a zatem istotnie oddziaływującego na sąsiednie nieruchomości, a nie zaś okoliczność, że wydano pozwolenie na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną, jak wynikało z pierwotnej treści decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jego oddalenie.

Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1017/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie zaś do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w ww. sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, a zgodnie z § 2, termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przyjmuje się, że w wypadku gdy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w pierwszej kolejności bada się zachowanie terminu do jego wniesienia.

Zdaniem Sądu I instancji, słusznie przyjęły organy obu instancji, że przepis art. 148 § 1 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 k.p.a.), należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Jeżeli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiada informacje czego dana decyzja dotyczy. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie niniejszej nie jest sporne, że w dacie 5 lutego 2015 r. organ I instancji doręczył skarżącym zanonimizowaną kopię decyzji z dnia (...) września 2014 r., a więc decyzji kończącej postępowanie, której dotyczy żądanie wznowienia, spornym natomiast pozostaje czy od tej daty można liczyć rozpoczęcie biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, skoro do decyzji nie dołączono projektu budowlanego i decyzję sprostowano, co do kategorii budynku usługowego objętego pozwoleniem na budowę. Zdaniem Sądu I instancji należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że skarżący dochowali terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania występując wnioskiem wznowieniowym w dniu 23 czerwca 2015 r. W tej dacie bowiem do skarżących dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Udostępniona zanonimizowana decyzja Nr (...) z dnia (...) września 2014 r. zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania decyzji, jej numer, znak oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy, tj. zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowego z częścią mieszkalną na działce, której położenie wskazano (zanonimizowana wersja decyzji w aktach administracyjnych). Odnosząc się do zarzutów skargi, że dopiero z datą późniejszą tj. po dowiedzeniu się o sprostowaniu decyzji co do tego, że pozwolenie na budowę dotyczy zakładu pogrzebowego, skarżący poznali przedmiot decyzji, Sąd I instancji wskazał, że twierdzenie to mija się z prawdą. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonym przez skarżących podali oni, że "w związku z powzięciem informacji m.in. za pośrednictwem tutejszych władz samorządowych, iż inwestycja planowana na działce nr (...) obręb ewidencyjny (...), jednostka ewidencyjna (...), ma charakter odmienny od wskazanego w decyzji Starosty Grójeckiego z dnia (...).09.2014 r. nr (...) (ma być to dom pogrzebowy a nie budynek usługowy z częścią mieszkalną jak wskazano w decyzji), a także z uwagi na fakt, iż stanowiąca naszą własność działka ewidencyjna (...) obręb ewidencyjny (...), jednostka ewidencyjna Warka położona jest w obrębie oddziaływania ww. inwestycji". Wniosek ten datowany jest na dzień 12 lutego 2015 r., a do Starostwa Powiatowego w Grójcu wpłynął 16 lutego 2015 r. Zatem już w lutym 2015 r. skarżący mieli wiadomości i o rzeczywistej treści decyzji i o tych jej elementach, które umożliwiały jej identyfikację, tak by możliwym było wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. Sąd I instancji uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organy wskazały bowiem, że datą od jakiej rozpoczął bieg miesięczny termin na złożenie wniosku wznowieniowego jest data otrzymania przez skarżących zanonimizowanej decyzji organu I instancji z (...) września 2014 r., to jest 5 luty 2015 r. Okoliczność, w jakiej dacie miało miejsce doręczenie decyzji, nie była kwestionowana. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd I instancji uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie i nie zmieniają zaprezentowanej wyżej oceny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący.

Zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, skarżący podnieśli następujące zarzuty:

1)

naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w zw. z art. 148 § 2 k.p.a., poprzez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, iż doręczenie zanonimizowanej decyzji, bądź też przypuszczenia strony oparte na nieoficjalnych źródłach informacji są tożsame z dowiedzeniem się o decyzji;

2)

naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a oraz art. 145 § 1 pkt 1) ppkt c) p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na niepodjęciu odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa, a w konsekwencji utrzymanie w obrocie prawnym wadliwego rozstrzygnięcia naruszającego prawa skarżących do czynnego udziału w postępowania;

3)

naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z powyższym podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Treść powyższej zasady ogranicza zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zasadności zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Jedynie w drodze wyjątku - w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony i zobowiązany do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza zakres zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. W takiej sytuacji Sąd ten z urzędu bierze pod rozwagę wady nieważności postępowania i sankcjonuje je niezależnie od granic zaskarżenia oraz podniesionych zarzutów (art. 183 § 1 i art. 186 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych.

Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny - wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowoadministracyjnego - ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.

Proces weryfikacji powyższych zarzutów doprowadził Sąd kasacyjny do wniosku, że są one bezzasadne.

Po pierwsze, pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Analiza treści uzasadnienia kontrolowanego wyroku dowodzi, że Sąd pierwszej instancji dokonał pozytywnej oceny legalności stanu faktycznego ustalonego przez organy (s. 4-6 uzasadnienia). Ocena ta została poprzedzona wystarczająco szczegółowym przedstawieniem stanu sprawy (s. 1-4 uzasadnienia). Podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność braku jednoznacznego stanowiska Sądu pierwszej instancji co do daty dowiedzenia się przez skarżących kasacyjnie o decyzji Starosty Grójeckiego nr (...) z dnia (...) września 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu budowlanego na działce nr (...) położonej w (...) nie znajduje potwierdzenia w świetle niewątpliwych ustaleń i rozważań zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Wojewódzki prawidłowo wskazał, że już w dniu doręczenia skarżącym (5 lutego 2015 r.) zanonimizowanej decyzji Starosty Grójeckiego nr (...) z dnia (...) września 2014 r. (obejmującej m.in. dane dotyczące numeru i daty decyzji, miejsca lokalizacji oraz kategorii obiektu) uzyskali oni wiedzę o wydaniu decyzji ostatecznej. Wystarczające w tym zakresie było uzyskanie informacji o zasadniczych elementach komparycji i osnowy (sentencji) decyzji ostatecznej. W konsekwencji zgodnie z art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. od tego dnia rozpoczął bieg termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Fakt uzyskania wiedzy o powyższej decyzji został dodatkowo potwierdzony w piśmie z dnia 12 lutego 2015 r., w którym skarżący - wnosząc o udostępnienie informacji publicznej w postaci "dokumentacji architektoniczno-budowlanej, w oparciu o którą została wydana" decyzja Starosty Grójeckiego nr (...) z dnia (...) września 2014 r. - wskazali, że z "informacji" uzyskanych "za pośrednictwem tutejszych władz samorządowych" inwestycja planowana na działce nr (...) w (...), objęta powyższą decyzją, ma mieć odmienny charakter niż wynika to z decyzji, gdyż "ma to być dom pogrzebowy, a nie budynek usługowy z częścią mieszkalną". Trafnie więc zauważył Sąd pierwszej instancji, że fakt doręczenia zanonimizowanego odpisu decyzji w dniu 5 lutego 2015 r. oraz treść pisma z dnia 12 lutego 2015 r. bezspornie dowodzą, iż przesłanka uzyskania przez skarżących wiedzy o wydaniu decyzji nr (...) z dnia (...) września 2014 r. została spełniona w miesiącu lutym 2015 r., co nie podważa wniosku, że początek biegu terminu, o którym mowa 148 § 2 k.p.a. przypada na dzień 5 lutego 2015 r.

Odnosząc się natomiast do podniesionego na rozprawie kasacyjnej zarzutu, że skarżący dopiero w dniu 24 lipca 2015 r. dowiedzieli się o wydaniu postanowienia z dnia 12 lutego 2015 r. o sprostowaniu decyzji Starosty Grójeckiego nr (...) z dnia (...) września 2014 r., należy wyraźnie podkreślić, że tego rodzaju zarzut jako spóźniony i w konsekwencji niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 zd. 2 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zarzuty kasacyjne mogą być formułowane i uzupełniane do dnia upływu terminu do wniesienie skargi kasacyjnej. Po upływie powyższego terminu (w tym także na rozprawie kasacyjnej) strony skarżące kasacyjnie mogą przytaczać jedynie nowe uzasadnienie podniesionych już i skonkretyzowanych podstaw kasacyjnych. Nie mogą jednak w tym okresie rozszerzać lub zmieniać zarzutów kasacyjnych.

W przedmiotowej sprawie okoliczności związane z wpływem sprostowania decyzji z dnia (...) września 2014 r. na sposób wyznaczenia początku terminu do złożenia podania o wznowienie nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej i jej uzasadnieniu. Nie była więc dopuszczalna próba rozciągnięcia zarzutu kasacyjnego na powyższe okoliczności. Niezależnie jednak od powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za stosowne wyjaśnić, że wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia (...) lutego 2015 r. o sprostowaniu decyzji z dnia (...) września 2014 r. nie mogło mieć wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 148 § 2 k.p.a. miarodajny w tym zakresie jest dzień dowiedzenia się o wydaniu decyzji ostatecznej, natomiast wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. postanowienie o sprostowaniu decyzji mieści w granicach sprawy zakończonej powyższą decyzją i w razie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie wznowione postępowanie musi uwzględnić również fakt późniejszego wydania postanowienia o sprostowaniu decyzji. Nie można również uznać wiarygodności twierdzenia, że strony skarżące dowiedziały się o planowanej realizacji domu pogrzebowego zamiast budynku usługowego z częścią mieszkalną dopiero w dniu 24 lipca 2015 r., skoro w dniu 16 lutego 2015 r. strony te złożyły pismo z dnia 12 lutego 2015 r. (był to dzień wydania postanowienia o sprostowaniu), z którego wynika, że wiedzą one o planowanej budowie domu pogrzebowego.

Po drugie, oddaleniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. przez ich "nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, iż doręczenie zanonimizowanej decyzji, bądź też przypuszczenia strony oparte na nieoficjalnych źródłach informacji są tożsame z dowiedzeniem się o decyzji".

Powyższy zarzut częściowo abstrahuje od treści stanowiska interpretacyjnego wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd ten dokonał prawidłowej wykładni art. 148 § 2 k.p.a., przyjmując, że bieg terminu do złożenia podania o wznowienie w związku z podstawą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. rozpoczyna bieg w dacie uzyskania przez stronę wiadomości o wydaniu ostatecznej decyzji. Trafna jest również konstatacja Sądu, że istotne w tym zakresie jest dotarcie do strony informacji o wydaniu decyzji oraz jej zasadniczej treści, niezależnie od źródła powyższych informacji. Kontynuując rozważania Sądu a quo, należy stwierdzić, że ustanowiona w art. 148 § 2 k.p.a. przesłanka dowiedzenia się o decyzji jest na pewno spełniona, jeśli stronie zostanie doręczona, poddana procedurze anonimizacji na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej, kopia ostatecznej decyzji.

Po trzecie, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez ich "niezastosowanie polegające na niepodjęciu odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa". Zarzut ten jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowy, albowiem skarga została oddalona. Sąd administracyjny może natomiast rozszerzyć granice orzekania i objąć nimi na podstawie art. 135 p.p.s.a. także niezaskarżone akty lub czynności jedynie w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność bezpośrednio zaskarżone.

Mając na względzie powyższe argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.