Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2037469

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 marca 2016 r.
II OSK 2639/14
Przepis art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności a obowiązek respektowania przez państwo wyboru przez imigranta kraju pobytu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.).

Sędziowie NSA: Włodzimierz Ryms, del. Tomasz Zbrojewski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 6/14 w sprawie ze skargi S. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z (...) października 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

S. U., obywatel Turcji, wniósł w dniu 9 czerwca 2010 r. do Wojewody (...) o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go pozostawaniem od 14 września 2006 r. w związku małżeńskim z polską obywatelką M. W. (53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.). Z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania przez wnioskodawcę sprawa została przekazana według właściwości Wojewodzie (...), następnie Wojewodzie (...), Wojewodzie (...), a na koniec ponownie Wojewodzie (...), który decyzją z (...) grudnia 2012 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po którego rozpoznaniu Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z (...) października 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ wskazał, że (...) października 2012 r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w (...) rozwiązujący przez rozwód małżeństwo M. W. i S. U., który jest prawomocny. Wobec cudzoziemca nie znajduje zatem zastosowania art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

W dalszym toku postępowania cudzoziemiec jako podstawę ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powoływał okoliczność, że urodził mu się syn, z którym chciałby mieć kontakt. Organ przeprowadził zatem postępowanie w kierunku istnienia przesłanki z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

W celu potwierdzenia powołanych okoliczności skarżący przedstawił nieprawomocny wyroku Sąd Rejonowego w (...) z (...) lipca 2013 r. (sygn. akt (...)), w którym stwierdzono, że S. U. jest ojcem małoletniego J. S., małoletniemu nadano nazwisko (...), pozbawiono cudzoziemca władzy rodzicielskiej nad małoletnim, oddalono wniosek o ustalenie kontaktów wnioskodawcy z synem i zasądzono od cudzoziemca na rzecz małoletniego alimenty. Skarżący wniósł apelację od powyższego wyroku. Na wezwanie organu skarżący przesłał umowę o pracę, zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego przez (...) oraz potwierdzenie zameldowania. Później przedstawił do akt rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracodawcy, a także kopię pozwu skierowanego przez cudzoziemca przeciwko pracodawcy. Poinformował, że pracuje bez umowy i otrzymuje minimalne wynagrodzenie.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że fakt ewentualnego uwzględnienia apelacji od orzeczenia sądu rodzinnego mógłby stanowić podstawę pobytu cudzoziemca w Polsce przez okres powyżej 3 miesięcy określoną w art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jednak wówczas skarżący byłby i tak zobowiązany posiadać stabilne i regularne dochody oraz ubezpieczenie zdrowotne, czego skarżący nie posiada. Z tych względów zaistniała przesłanka odmowy udzielenia zezwolenia z art. 57 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Organ podkreślił, że przeciwko skarżącemu zapadły dwa prawomocne wyroki karne: wyrok Sądu Rejonowego w (...) z (...) sierpnia 2010 r. (sygn. akt (...)) warunkowo umarzający na okres dwóch lat postępowanie w stosunku do skarżącego za znęcanie się nad żoną oraz wyrok Sądu Rejonowego w (...) z (...) października 2012 r. (sygn. akt (...)), zgodnie z którym skarżący został skazany na karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata za naruszenie miru domowego i naruszenie nietykalności cielesnej byłej partnerki. Powyższe oznacza, że wobec skarżącego zachodzą okoliczności z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Organ podkreślił, że orzeczenia dotyczyły znęcania się na żoną, uszkodzenia ciała, stosowanie gróźb pozbawienia życia, naruszenia miru domowego byłej partnerki, zatem czynów w dłuższej perspektywie czasowej, które nie miały charakteru incydentalnego. Organ wskazał też, że skarżący nadal stosuje groźby karalne wobec byłej żony, a także matki swojego dziecka. W ocenie organu prowadzi to do wniosku, że skarżący będzie nadal naruszał polski porządek prawny.

Jako kolejną przesłankę odmowy udzielenia zezwolenia organ wskazał podanie przez cudzoziemca we wniosku nieprawdziwych informacji (57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach). S. U. nie wpisał we wniosku, że wobec niego toczy się postępowanie karne, które zakończyło się wydaniem przez Sąd Rejonowy w (...) wyroku w dniu (...) sierpnia 2010 r. (sygn. akt (...)).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę, podzielił ocenę organów, że fakt wniesienia apelacji od orzeczenia dotyczącego pozbawienia skarżącego władzy rodzicielskiej nad synem i odmowy ustalenia kontaktów z nim jest niewystarczający, ponieważ skarżący musiałby posiadać stabilne i regularne dochody oraz ubezpieczenie zdrowotne. Zebrane w sprawie dowody wskazują, że skarżący żadnej z powyższych przesłanek nie spełnia. Skarżący nie udokumentował, by na dzień wydania decyzji posiadał stabilne źródło dochodów. Stosunek pracy udokumentowany umową został rozwiązany przez skarżącego bez wypowiedzenia, a fakt zatrudnienia bez umowy nie może stanowić podstawy do uznania, że skarżący posiada stabilne i regularne źródło dochodów. Nie przedstawił ponadto dokumentu potwierdzającego posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w toku postępowania sądowego skarżący utrzymywał, że nie pracuje (wniosek o przyznanie prawa pomocy z 27 listopada 2013 r.). W sprawie nie mógł więc mieć zastosowania też art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu, że zaskarżona decyzja narusza prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.). Konwencja przewiduje dopuszczalne ograniczenia prawa do poszanowania życia rodzinnego, zawężając do przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi, m.in. na bezpieczeństwo lub ochronę porządku (art. 8 ust. 2 Konwencji). Skarżący nieprawomocnym wyrokiem został pozbawiony władzy rodzicielskiej, ponadto kieruje groźby w stosunku do matki swojego dziecka. Do tej pory nie przebywał z dzieckiem i jego matką, zatem w ocenie Sądu I instancji nie można uznać, że decyzja narusza jego prawo do życia rodzinnego, bo takie nie zostało nawiązane.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. U., zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10, 12, 35, 36, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w sprawie:

- tj. przez dwukrotne wysłanie korespondencji (pismo z 17 maja 2013 r., pismo z 22 lipca 2013 r.) przez organ II instancji na nieprawidłowy adres cudzoziemca, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do przedmiotowych pism i uzupełnienia brakującej dokumentacji, a tym samym uniemożliwiło zebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie;

- poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ II instancji i braku prawidłowego poinformowania cudzoziemca o terminie załatwienia sprawy;

- poprzez pominięcie okoliczności, że w aktach sprawy cudzoziemiec jako miejsce zamieszkania wskazał (...) (umowa najmu pokoju), a w innych pismach składanych do organu II instancji nie wnosił o doręczenie korespondencji pod inny adres;

- poprzez nierozważenie pełnego materiału dowodowego i błędne uznanie, że cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, w sytuacji gdy Sąd Rejonowy w (...) wyrokiem z (...) sierpnia 2010 r. warunkowo umorzył postępowanie karne, a Sąd Rejonowy w (...) wyrokiem z (...) października 2012 r. wymierzając karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy zawiesił jej wykonanie na okres próby 3 lat;

- poprzez nierozważenie pełnego materiału dowodowego i błędne uznanie, iż w dacie składania wniosku cudzoziemiec wiedział, iż toczy się wobec niego postępowanie karne, nota bene zakończone wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie w sierpniu 2010 r. w sytuacji, gdy żadne dokumenty oraz wyjaśnienia nie wskazują, iż cudzoziemiec mógł mieć wiedzę o toczącym się postępowaniu;

- poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, tj. kwestii dotyczącej postępowania w sprawie ustalenia ojcostwa cudzoziemca, pozbawienia go władzy rodzicielskiej i ustalenia kontaktów z dzieckiem, polegających na braku ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do przedmiotowego postępowania, a w konsekwencji dowolne ustalenie, iż w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do poszanowania jego życia prywatnego i rodzinnego.

Uzasadniając podstawy kasacyjne skarżący podniósł, że organ II instancji naruszył przepisy postępowania przede wszystkim wysyłając pisma wzywające do uzupełnienia materiału dowodowego pod niewłaściwe adresy. Pismo z 17 maja 2013 r. pod adres (...), a pismo z 22 lipca 2013 r. pod adres (...). Wysłanie pism pod niewłaściwe adresy uniemożliwiło cudzoziemcowi ustosunkowanie się do nich oraz uzupełnienie materiału dowodowego. W piśmie z 2 października 2013 r. cudzoziemiec potwierdził, że powyższy adres jest adresem do doręczeń, zatem organ ponownie powinien był zobowiązać cudzoziemca do dostarczenia brakującej dokumentacji.

Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji zbyt szeroko zdefiniował pojęcie porządku publicznego, o którym mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Naganny stosunek skarżącego do jego byłej żony i partnerki (pojedynczych osób) nie może mieć przełożenia na zagrożenie jakie stwarza dla ogólnie pojętego porządku publicznego. Wydane przeciwko skarżącemu orzeczenia dotyczą spraw incydentalnych, dotyczących jego stosunku do żony i partnerki, a nie całego społeczeństwa. Kwestia dalszego stosowania gróźb karalnych nie została w toku postępowania udowodniona. Ponadto wobec skarżącego warunkowo umorzono postępowania karne oraz warunkowo zawieszono wykonanie kary pozbawienia wolności, co oznacza, że sąd powszechny uznał, że skarżący nie zagraża porządkowi publicznemu i nie jest potrzebne zastosowanie wobec niego środka izolacyjnego.

Sąd I instancji błędnie założył, że cudzoziemiec we wniosku z czerwca 2010 r. świadomie podał nieprawdę, nie wskazując, czy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne. W dacie składania wniosku skarżący mógł nie mieć świadomości toczącego się postępowania, zwłaszcza, że wyrok został wydany dwa miesiące po złożeniu wniosku. Sąd I instancji kwestii wiedzy o postępowaniu w ogóle nie wyjaśnił.

Zdaniem skarżącego Sąd I instancji, a wcześniej organ błędnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do poszanowania jego życia prywatnego i rodzinnego. Skarżącemu uniemożliwiono wykonywanie tego prawa, skarżący od kilku lat stara się o przyznanie praw rodzicielskich i kontaktów z synem, wielokrotnie próbował kontaktować się z matką dziecka, aby powyższe kwestie uregulować. Wyrok pozbawiający skarżącego władzy rodzicielskiej i oddalający jego wniosek o ustalenie kontaktów z synem jest nieprawomocny, a fakt wniesienia apelacji od tego orzeczenia świadczy o tym, że skarżący wykazuje wolę nawiązania więzi rodzinnych z synem. Powyższa kwestia nie została jednak przez Sąd I instancji wyjaśniona.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi też żadna przesłanka pozwalająca na ograniczenie prawa do życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 ust. 2 Konwencji. Udzielenie skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie może zagrażać żadnemu z dóbr wskazanych w powołanym przepisie Konwencji. W szczególności pobyt skarżącego w Polsce nie powoduje naruszenia porządku publicznego kraju, tym samym nie zachodzi podstawa zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z 14 lipca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej S. U. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W świetle art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem legalności. Stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z (...) października 2013 r. odpowiadała wymogom wskazanego przepisu, jej istotę bowiem stanowiło wyjaśnienie problemu zgodności działania organu administracji publicznej z prawem. Nie sposób też przyjąć, by w wyniku tej kontroli doszło do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., czy zasad ogólnych postępowania administracyjnego ujętych w art. 8, 9 i art. 10 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaakcentować trzeba, że przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Warunki te w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów o postępowaniu, a dokonując oceny zgromadzonych w sprawie materiałów, w ramach swobodnej oceny dowodów, wyprowadziły prawidłowe wnioski. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada zaś wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie nie można mówić o naruszeniu zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) oraz art. 35 i 36 k.p.a. Postępowanie toczyło się dłużej niż przewidują to wskazane przepisy, natomiast powodowane było to faktem zmiany przez skarżącego miejsca zamieszkania, co skutkowało obowiązkiem przekazania sprawy do organu właściwego. Trzeba bowiem pamiętać, że organy przestrzegają z urzędu swojej właściwości (art. 19 k.p.a.), a wydanie decyzji przez organ niewłaściwy stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nie bez znaczenia jest to, że skarżący występował o przedłużenie terminu do załatwienia sprawy, m.in. do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie ustalenia ojcostwa (pismo z 15 lipca 2013 r. - k. 51 akt Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pismo z 2 października 2013 r. - k. 67 powyższych akt). O fakcie przedłużenia terminu załatwienia sprawy był informowany pisemnie.

Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut ten nie zawiera uzasadnienia. Wskazany przepis daje sądowi administracyjnemu możliwość przeprowadzenia z urzędu lub na wniosek strony dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak, jakie dowody z dokumentów Sąd I instancji miałby przeprowadzić, na żadnym etapie postępowania sądowego nie złożył takiego wniosku, a Sąd nie dopatrzył się konieczności przeprowadzenia takich dowodów z urzędu.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut dotyczący wysłania na błędne adresy pism skierowanych do skarżącego z 17 maja 2013 r. i z 22 lipca 2013 r. W dniu 16 maja 2013 r. do organu wpłynęło faksem potwierdzenie zameldowania skarżącego na pobyt czasowy pod adresem (...). W umowie o pracę przesłanej do organu także faksem jako miejsce zamieszkania cudzoziemca wskazano powyższy adres. Z tych względów pismo z 17 maja 2013 r. informujące o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i składania dodatkowych wyjaśnień co do zebranych dowodów zostało wysłane na adres w (...), a skarżący osobiście pokwitował jego odbiór w dniu 31 maja 2013 r. W piśmie tym poinformowano, że decyzja zostanie wydana w terminie do dnia 22 lipca 2013 r. Zapewniono zatem skarżącemu w dość długim okresie czasu możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami, zgłaszania wniosków i uzupełniających wyjaśnień. Skarżący skorzystał z tego uprawnienia, bo w dniu 15 lipca 2013 r. złożył pismo z wyjaśnieniami, wnioskiem o przedłużenie terminu załatwienia sprawy do czasu zakończenia sprawy o ustalenie ojcostwa oraz dołączył dokumenty. W piśmie tym wskazał adres: (...), dlatego pismo z 22 lipca 2013 r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 2 października 2013 r. zostało skierowane właśnie pod ten adres i odebrane zostało osobiście przez skarżącego w dniu 31 lipca 2013 r. W odpowiedzi na to pismo skarżący w dniu 2 października 2013 r. złożył kolejne wyjaśnienia oraz ponowną prośbę o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Poinformował również o ponownej zmianie adresu na (...), dlatego kolejne pismo zostało wysłane na nowy adres. Skarżący miał zatem możliwość odniesienia się do pism kierowanych przez organ, z czego korzystał. Należy więc uznać, że zapewniono mu zatem czynny udział w postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a.

Nie jest zasadny zarzut błędnego uznania, że skarżący spełnia przesłankę wskazaną w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Prawidłowe jest stanowisko Sąd I instancji uznające za słuszną konkluzję organu, że skarżący nie może otrzymać zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest przy tym istotne, czy skarżący dopuścił się czynów zagrażających ogółowi, czy też jednostce, ponieważ każde zachowanie noszące znamiona czynów karalnych godzi w szeroko rozumiane bezpieczeństwo i porządek publiczny. W stosunku do skarżącego wydano dwa karne wyroki, które są prawomocne. Zeznania złożone w postępowaniu przez byłą małżonkę skarżącego i jego byłą partnerkę wskazują, że skarżący nadal stosuje wobec nich groźby, zatem popełnione czyny nie miały charakteru incydentalnego. Negatywne zachowanie oskarżonego, pomimo wyroków karnych, oznacza, że nadal będzie naruszał polski porządek publiczny. Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji uznające, że organ należycie wykazał konkretne przesłanki uzasadniające realne zagrożenie ze strony cudzoziemca dla porządku publicznego.

Za nietrafny należy uznać zarzut niepełnego rozważenia materiału dowodowego i błędnego ustalenia, że w chwili składania wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony skarżący wiedział o postępowaniu karnym, które się wobec niego toczy, zatem że ma wobec niego zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż podanie fałszywych informacji wymaga od osoby je przekazującej posiadania świadomości tego, że są one niezgodne z rzeczywistością (por. wyrok NSA z 21 maja 2015 r., II OSK 2584/13, CBOiS; wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r., II OSK 636/08, ONSAiWSA 2010/3/47). We wniosku cudzoziemiec ma obowiązek podania wszystkich informacji mających znaczenie dla sprawy - w sposób przewidziany urzędowym formularzem. Nie ma przy tym znaczenia, czy działanie cudzoziemca skutkujące niepodaniem prawdziwych informacji było umyślne, wystarczy, aby nie zachował on należytej staranności przy składaniu wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Z akt sprawy wynika, że wniosek został złożony 9 czerwca 2010 r. We wniosku w odpowiedzi na pytanie nr VII skarżący wskazał, że nie był karany sądownie, a na pytanie nr VIII - że nie toczy się wobec niego postępowanie karne. Wyrok warunkowo umarzający postępowanie zapadł w dniu (...) sierpnia 2010 r., wpisanie we wniosku informacji o tym fakcie nie było zatem możliwe. Nie jest natomiast wiarygodne twierdzenie, że cudzoziemiec nie miał świadomości toczącego się wobec niego postępowania karnego. Okres pomiędzy złożeniem wniosku a wydaniem wyroku w sprawie karnej był zbyt krótki, ażeby skarżący nie wiedział o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu. Musiał mieć taką wiedzę jeszcze przed złożeniem wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący sam zresztą to potwierdził podczas przesłuchania przed organem I instancji w dniu 25 kwietnia 2012 r. W konsekwencji należy uznać, że skarżący złożył wniosek, w którym podał fałszywe informacje, wskazując, że nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wnikliwie wyjaśnił kwestię braku naruszenia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Prawidłowe jest stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, że pomiędzy skarżącym a jego małoletnim synem nie doszło do nawiązania życia rodzinnego. Cudzoziemiec nie przebywał z dzieckiem ani jego matką. Nieprawomocnym wyrokiem został pozbawiony władzy rodzicielskiej i nie uwzględniono jego wniosku o kontakty z synem. Trudno zatem w takiej sytuacji mówić o istnieniu relacji rodzinnej cudzoziemca z jego dzieckiem lub też matką małoletniego.

Nie można też pominąć, że prawo do poszanowania życia rodzinnego (pod warunkiem, że takowe istnieje) doznaje ograniczeń na podstawie art. 8 ust. 2 Konwencji (m.in. z uwagi na bezpieczeństwo publiczne i ochronę porządku). Europejski Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie podkreślał, że nie można lekceważyć interesu państwa w utrzymaniu porządku publicznego (np. orzeczenie w sprawie Moustaquim przeciwko Belgii z 18 lutego 1991 r.). Artykuł 8 Konwencji nie może być postrzegany jako nakładający na państwo generalnego obowiązku respektowania wyboru przez imigranta kraju pobytu. Przepis ten nie przyznaje bowiem ochrony absolutnej.

Sąd I instancji wziął pod uwagę okoliczność, że skarżący złożył apelację od wyroku sądu rodzinnego, ale wypada podkreślić, że nawet w przypadku zmiany rozstrzygnięcia w tym przedmiocie powoływanie się przez skarżącego na przesłankę z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (inne okoliczności niż określone w art. 53a ust. 1 pkt 1-3b lub w art. 53 ust. 1 powołanej ustawy) byłoby nieskuteczne. Skarżący, co podkreślił Sąd I instancji, uznając za prawidłowe stanowisko organu, nie spełnia przesłanek z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, ponieważ nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenia pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W aktach sprawy znajduje się umowa o pracę, która została rozwiązana przez cudzoziemca bez wypowiedzenia z winy pracodawcy. Sam cudzoziemiec na etapie postępowania przed organem wskazał, że pracuje, ale bez umowy. Nie udokumentował zatem, że posiada regularne i stabilne źródło dochodów. W takim przypadku, zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, organ był zobligowany do wydania decyzji odmownej.

Z powyższych względów zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania należało oddalić jako niezasadne, a stan faktyczny sprawy, wobec jego nieskutecznego zakwestionowania - uznać za ustalony prawidłowo.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.) za udział w postępowaniu kasacyjnym zostanie przyznane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

--11

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.