Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987151

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 29 października 2015 r.
II OSK 2554/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. R., K. Ł., S. Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1325/15 w sprawie ze skargi I. R., K. Ł., S. Ł., W. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1325/15, odrzucił skargę I. R., K. Ł., S. Ł. i W. Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że I. R., K. Ł., S. Ł., W. Ł. (dalej: "skarżący") pismem z (...) marca 2015 r. złożyli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Halinowie z (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie w odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Halinów wniósł o odrzucenie skargi wskazując, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie złożyli wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Zarządzeniem z 25 maja 2015 r. Sąd wezwał skarżących do nadesłania dokumentu potwierdzającego złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący wskazali, że wezwania do usunięcia naruszenia prawa zostały złożone w dniu 22 stycznia 2015 r. oraz 23 stycznia 2015 r.

Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania każdej skargi, Sąd bada dopuszczalność jej wniesienia do sądu administracyjnego oraz to, czy została wniesiona w terminie i z zachowaniem wymogów formalnych.

Mając na uwadze, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była uchwała Rady Miejskiej w Halinowie z (...) grudnia 2014 r. Nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Sąd podkreślił, że wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie powinno było spełniać wymogi przewidziane w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej jako u.s.g.). Stosownie do treści tego przepisu każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w zakresie administracji publicznej może - po bezskutecznym wezwaniu jej do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć daną uchwałę do sądu administracyjnego. Zaznaczył, że w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 cyt. wyżej ustawy).

Sąd odnosząc się do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi do Sądu nie skierowali do organu pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, a zatem nie wyczerpali trybu zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały organu gminy, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.

Zdaniem Sądu I instancji, wskazane przez skarżących pisma z 22 stycznia 2015 r. oraz 23 stycznia 2015 r. nie nosiły znamion wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Brak w nich było jednoznacznego wezwania do uchylenia uchwały z (...) grudnia 2014 r. jak również wskazania na wady prawne tej uchwały. Sąd stwierdził, że w piśmie z 22 stycznia 2015 r. wezwano jedynie do zaprzestania naruszeń prawa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do załatwienia wniosków złożonych w latach 2006 - 2011, natomiast pismo z 23 stycznia 2015 r. dotyczyło nierozpatrzenia wniosków zawartych w piśmie z 12 listopada 2014 r. Powyższe pisma dotyczą zatem nierozpoznania przez organ wniosków złożonych przed podjęciem zaskarżonej uchwały. Tym samym w ocenie Sądu I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.

I. R., K. Ł. i S. Ł., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Sądu, zaskarżając je w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucili, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, bowiem uznał, że pisma skarżących z dnia 22 i 23 stycznia 2015 r. nie stanowią wezwań organu do usunięcia naruszenia prawa.

W oparciu o ten zarzut wnieśli o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wystąpili też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w Halinowie dotyczy części A i C terenu H. i pomija część B H., w której skarżący posiadają swoją nieruchomość. Właśnie z powodu pominięcia terenu B skarżący w pismach z dnia 22 i 23 stycznia 2015 r. wezwali Urząd Miejski w Halinowie do rozpoznania ich wniosków w sprawie przekształcenia nieruchomości będących ich własnością z nieruchomości rolnej w nieruchomość budowlaną. Podkreślono, że w rozumieniu skarżących stanowiło to wezwanie organu do włączenia do procedowania w zakresie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego także pominiętej w zaskarżonej uchwale części B miejscowości H. Skarżący podnoszą, że swój sprzeciw przeciwko uchwale wyrazili żądaniem rozpoznania ich wniosków o zmianę statusu posiadanej nieruchomości z ziemi rolnej na budowlaną. W ich ocenie przypominając organowi o tym, że od dawna oczekują na przekształcenie terenu spowodują uchylenie zaskarżonej uchwały i zastąpienie jej uchwałą obejmującą także cześć B H. Skarżący podkreślili, że pominięcie w zaskarżonej uchwale terenu, gdzie znajdują się ich nieruchomości stanowi o szkodzie i naruszeniu ich praw.

Wskazali, że zarówno art. 52 § 3 p.p.s.a. jak i art. 101 ust. 1 u.s.g. nie zawierają wskazań co do formy i treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa, zatem to sens pisma stanowi o celu jego złożenia. Zdaniem skarżących, z sensu i celu skierowanych pism wynika, że miały one spowodować uchylenie zaskarżonej uchwały. Z wykładni literalnej przepisu, zdaniem skarżących, nie wynika forma i treść wezwania organu w postaci jednoznacznego wezwania do uchylenia uchwały i wskazania błędów prawnych. Może to wynikać jedynie z wykładni celowościowej.

Skarżący wskazali, że w piśmie z (...) czerwca 2015 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu złożyli wyjaśnienia, co do treści pism z 22 stycznia 2015 r. i 23 stycznia 2015 r., wskazując jednocześnie motywy i skutek, który chcieli osiągnąć.

Uznali, że domagając się rozpoznania ich wniosków o przekształcenie nieruchomości poprzez zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyrazili sprzeciw wobec pominięcia w uchwale części terenu, na którym znajduje się ich nieruchomość.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Stosownie do art. 101 ust. 1 i 2 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Dopuszczalność takiej skargi powstaje dopiero "po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia".

Celem warunku bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia jest umożliwienie organowi gminy przeprowadzenie samokontroli podjętej uchwały i ewentualnego dokonania jej odpowiedniej reasumpcji bez konieczności kierowania sprawy na drogę sądowej kontroli legalności uchwały. Pozostaje to w ścisłym związku z istotą samorządności i zasadą samodzielności gmin w wykonywaniu lokalnych zadań publicznych.

Minimum wymogów procesowych jakie muszą być spełnione, aby dane zachowanie uznać za skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazuje art. 52 § 3 p.p.s.a. Wymogami tymi są forma pisemna oraz konieczność wniesienia wezwania w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Jednak przepis ten dotyczy skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a.

Artykuł 52 § 4 p.p.s.a. odnosi się do innych aktów niż wskazane § 3 i zastrzega obowiązek wezwania do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia a także gdy ustawa szczególna nie stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z ustawą o samorządzie gminnym, która odmiennie reguluje kwestie wnoszenia skargi na uchwały i zarządzenia organów gminy. Na mocy art. 102a u.s.g. uregulowania z art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. nie mają zastosowania do skargi wnoszonej w trybie art. 101 i art. 101a u.s.g. Tutaj ustawodawca nakazuje przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skierować wezwanie do organu gminy o usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Wezwanie to musi okazać się bezskuteczne. Dopiero bezskuteczność tego wezwania, w terminach określonych w art. 35 k.p.a. do załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej, pozwala na skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Wezwanie do usunięcia naruszenia będzie bezskuteczne wtedy, gdy wezwany organ gminy wyraźnie odmówi usunięcia naruszenia bądź nie zajmie żadnego stanowiska w tej kwestii w terminie przewidzianym dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa "może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa" (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., III RN 54/00, OSNP 2001, Nr 21, poz. 633). Nie ma bowiem w ustawie o samorządzie gminnym precyzyjnie określonej formy i trybu udzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa można wystąpić w każdym czasie, przez co należy rozumieć okres, w którym zaskarżany akt prawny pozostaje w obrocie prawnym.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd.

W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy pisma z dnia 22 stycznia 2015 r. oraz z dnia 23 stycznia 2015 r. skierowane przez skarżącą I. R. w imieniu własnym i pozostałych skarżących do Burmistrza Gminy Halinów można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. warunkujące dopuszczalność złożenia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W piśmie z dnia 22 stycznia 2015 r. skarżący wzywali do zaprzestania naruszeń prawa "poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do załatwienia spraw wniosków" kierowanych do organu w okresie od 2006 r. do 2011 r. "dotyczących zmiany kwalifikacji z rolniczej na budowlaną, gruntów wskazanych w tych wnioskach oraz poprzez niekierowanie tych wniosków pod obrady Rady Miejskiej". Analizując treść tego pisma należy uznać, że wzywa się w nim organ do usunięcia naruszeń prawa w postaci niezałatwienia wniosków składanych przez skarżących na przestrzeni kilku lat, dotyczących przekształcenia statusu gruntów wskazanych we wnioskach z rolnych na budowlane. Nie ma tu słowa o tym, ze skarżący kwestionują uchwałę Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z kolei z pisma skarżących z dnia 23 stycznia 2015 r. wynika, że domagają się oni zaprzestania naruszeń prawa polegających na braku realizacji wniosków zawartych w piśmie z dnia (...) listopada 2014 r. odnoszących się do projektu Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta Halinów Gmina Halinów część A i część C. Przywołano przepisy art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a., traktujące o terminach załatwienia spraw przez organy administracyjne i zobowiązujące do poinformowania strony o przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ze wskazaniem przyczyn tego stanu i wskazaniem nowego terminu.

Mając na względzie to, że o treści pisma decyduje nie jego tytuł, ale treść uznać należy, iż Sąd I instancji słusznie uznał, że strona skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. tj. wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa związanego z wydaną uchwałą. Za zasadne uznać należy stwierdzenie Sądu, że powyższe pisma dotyczą nierozpoznania przez organ wniosków złożonych przed podjęciem zaskarżonej uchwały. W pierwszym piśmie mówi się o braku rozpatrzenia wniosków dotyczących przekształcenia nieruchomości skarżących z rolnej na budowlaną. W drugim zaś wskazuje się na niezałatwienie uwag do przedstawionego do konsultacji społecznych przez Urząd Gminy Halinów projektu planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Halinów, Gmina Halinów część A i cześć C. W piśmie z dnia (...) listopada 2014 r. skarżący domagali się doprowadzenia projektu Planu do zgodności ze Studium Uwarunkowań i kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Halinów uchwalonego uchwałą (...) Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) marca 2010 r. bowiem w ich ocenie w planie znajdują się liczne odstępstwa do treści Studium w zakresie przeznaczenia i funkcji dużych obszarów miasta H. Wskazali na niezgodność projektu planu z wcześniej podjętymi uchwałami, stanowiącymi podstawę prawną opracowania i uchwalenia planu. Przywołane uchwały nie przewidywały bowiem wyłączenia spod prac planistycznych części obszaru administracyjnego miasta H. tj. obszaru oznaczonego jako cześć B. Skarżący wnioskowali o doprowadzenie projektu planu do stanu zgodnego z zapisami studium oraz o objęcie opracowaniem planistycznym także terenu części B.

Należy wskazać, że w piśmie z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) stanowiącym odpowiedź Urzędu Miejskiego w Halinowie na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 23 stycznia 2015 r. organ uznał żądania skarżących zawarte w wezwaniu za uwagi do projektu planu. Stwierdzono, że zostały one zgodnie z procedurą planistyczną rozpatrzone a potwierdzeniem tego jest umieszczenie rozstrzygnięcia w pkt 20 załącznika nr 3 do uchwały Nr (...) pod nazwą "Rozstrzygnięcie Rady Miejskiej w Halinowie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych i częściowo nieuwzględnionych uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Halinów część A i część C. Organ zaznaczył, że w procedurze planistycznej nie stosuje się terminów z k.p.a., na które powoływała się strona skarżąca.

W piśmie Urzędu Miejskiego w Halinowie nr (...) z tej samej daty odnoszącym się do wezwania usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 stycznia 2015 r. stwierdzono, że organ zajął stanowisko w stosunku do wszystkich wniosków, które do niego dotarły. Odnosząc się do wniosku z pisma z (...) maja 2011 r., organ wskazał, że procedura planistyczna dla części B miasta Halinów nie została jeszcze zakończona.

W ocenie NSA z powyższego wynika, że z treści skierowanych do Rady Miejskiej w Halinowie wezwań do usunięcia naruszenia prawa nie można w sposób jednoznaczny wywnioskować, że ich celem i sensem, jak ujmują to skarżący w skardze kasacyjnej, było zakwestionowanie ustaleń uchwały Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy zestawieniu treści wezwań oraz udzielonych na nie przez organ odpowiedzi można co najwyżej stwierdzić, że kwestionują one sposób załatwienia uwag zgłoszonych do projektu planu. Tak zinterpretował je organ i udzielił odpowiedzi w tym zakresie.

W ocenie NSA za zbyt daleko idące należy uznać twierdzenie skarżących kasacyjnie, że z pism tych wynika, iż sensem i celem tak sformułowanych pism było w istocie podważenie prawidłowości zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Halinowie z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zawierają one zarzutów pod adresem zaskarżonej uchwały. Wskazują tylko na niezałatwienie wniosków kierowanych przez skarżących związanych czy to z przekształceniem statusu posiadanej nieruchomości czy to z uwagami co do projektu planu. Z zarzutów tych powinno jasno wynikać jakiej uchwały czy zarządzenia dotyczy podnoszone w wezwaniu naruszenie prawa. Należy także wskazać jaki interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Sprecyzowanie przedmiotu zaskarżenia oraz formułowanych pod jego adresem zarzutów jest konieczne by organ rozpatrując wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które jest surogatem środka zaskarżenia, mógł dokonać autokontroli wydanej uchwały przed wystąpieniem przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego.

Słusznie zauważają skarżący kasacyjnie, że żaden z przepisów nie wypowiada się co do treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Nie ma ustawowych przesłanek w tym zakresie. W ocenie NSA nie oznacza to, że wystarczy skierować do organu pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa" i nie wskazać jakiego aktu to naruszenie prawa dotyczy czy też zaniechać wskazania zarzutów pod adresem tego aktu. Pozbawione tych elementów pismo nie spełnia swojej funkcji albowiem uniemożliwia organowi autokontrolę. Nie wiadomo w związku z jakim aktem swojej działalności organ dopuścił się naruszenia prawa i na czym to naruszenie, zdaniem wnoszącego wezwanie, polegało.

Skarżący kasacyjnie podnoszą, że z wezwania organu do tego by rozpoznał ich wnioski o przekształcenie przeznaczenia będącej ich własnością nieruchomości poprzez zmianę planu miejscowego wynika sprzeciw skarżących co do pominięcia w uchwale części terenu, na którym znajduje się ich nieruchomość. Zdaniem NSA jest to twierdzenie dowolne i pozbawione podstaw. Jak bowiem organ analizując treść wezwania ma domyślić się intencji jaka stronie przyświecała, gdy nie wynika to wprost z treści tego wezwania. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu I instancji wzywające do przedstawienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa skarżący w wskazali na wezwania z dnia 22 stycznia 2015 r. i 23 stycznia 2015 r. Stwierdzono ponadto, że z treści i osnowy tych wezwań jasno wynika przedmiot sprawy i cel, dla którego realizacji zostało wniesione.

Zdaniem NSA, w przedmiotowej sprawie nie sposób było uznać, że z wezwań o usunięcie naruszenia prawa wynika, iż przedmiotem kontroli ma być zaskarżona uchwała. Skarżący nie wskazali zarzutów, które wprost odnosiłyby się do jej postanowień lub trybu jej uchwalenia. Niewystarczające jest stwierdzenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakie w istocie motywacje przyświecały skarżącym, skoro nie potrafili oni tego wyartykułować formułując wezwanie.

Zdaniem NSA, organ udzielił odpowiedzi zgodnie z treścią tych wezwań i stwierdził, że nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia.

Za zasadne należy uznać także stanowisko Sądu I instancji. Skoro wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesione przez skarżących nie odnoszą się do zaskarżonej uchwały to skarżący nie dopełnili obowiązku wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g. Warunek bezskuteczności wezwania do usunięcia naruszenia prawa również trudno uznać za spełniony bowiem organ nie uwzględnił żądań skarżących odnoszących się do składanych wniosków a nie w zakresie zarzutów pod adresem zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy właściwym było uznanie przez Sąd I instancji, że nie nastąpiło skuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a tym samym skarga złożona do sądu stała się niedopuszczalna. Skutkiem tego zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było wydanie przez Sąd postanowienia, w którym odrzucił on skargę jako niedopuszczalną.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.