Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145606

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 14 marca 2012 r.
II OSK 2471/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur.

Sędziowie NSA: Arkadiusz Despot –Mładanowicz, del. Janusz Furmanek (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 1234/10 w sprawie ze skargi (...) S.A. w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) listopada 2008 r. nr (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżony wyrok i uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. Sygn. Akt VII Sa/Wa 1234/10 wojewódzki sąd administracyjny w warszawie w sprawie ze skargi (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w warszawie na decyzję wojewody mazowieckiego z dnia (...) Listopada 2008 r. Nr (...) W przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od wojewody mazowieckiego na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny:

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. W sprawie o sygn. VII Sa/Wa 2152/08 po rozpoznaniu skargi (...) Spółki akcyjnej z siedzibą w warszawie na decyzję wojewody mazowieckiego z dnia (...) Listopada 2008 r. W przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych, wojewódzki sąd administracyjny w warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu tego wyroku sąd wojewódzki przytoczył przebieg postępowania administracyjnego z którego wynikało, że prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia (...) Czerwca 2008 r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane (dz. U. Z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), wniósł sprzeciw w sprawie dokonanego w dniu 12 maja 2008 r. Przez (...) S.a. Zgłoszenia budowy: przyłącza wodociągowego, przykanalików i zasilania placu budowy, przyłącza ciepłowniczego i zasilania placu budowy, przyłączy energetycznych i zasilania placu budowy, przyłącza telekomunikacyjnego oraz przebudowy: przyłącza wodociągowego, przyłączy elektroenergetycznych i kanalizacji telefonicznej związanych z inwestycją (...) Realizowaną przy ul. (...) Na działkach nr ew. 92, 108/4, 108/5, 108/6, 108/7 z obrębu 5.05.02 w warszawie.

Na skutek odwołania spółki wojewoda mazowiecki decyzją z dnia (...) Listopada 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję, jednocześnie w na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane wniósł sprzeciw.

W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie merytoryczne prezydenta m. St. Warszawy było prawidłowe, jednak zarówno przywołana podstawa prawna, jak i jej uzasadnienie były wadliwe.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane, według którego niedopełnienie obowiązku nałożonego postanowieniem w przedmiocie uzupełnienia brakujących dokumentów stanowi podstawę wniesienia sprzeciwu. W rozpatrywanej sprawie dokumenty te dotyczyły określenia numerów wszystkich działek, na terenie których będą prowadzone planowane roboty budowlane; oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych zgłoszeniem oraz projektu zagospodarowania terenu z wyraźnie zaznaczonymi projektowanymi przyłączami objętymi zgłoszeniem oraz projektów przyłączy wykonanych przez uprawnionego projektanta zawierających opis techniczny, warunki przyłączenia do poszczególnych sieci oraz wymagane uzgodnienia.

W ocenie organu odwoławczego inwestor złożył brakujące dokumenty, jednak nadal były one wypełnione w sposób nieprawidłowy, co uniemożliwiło organowi pierwszej instancji stwierdzenie wykonalności postanowienia. Zgadzając się ze stanowiskiem prezydenta m. St. Warszawy, że zgłoszone prace dotyczyły w zasadzie przebudowy sieci organ odwoławczy wskazał, że brak było podstaw do zakwalifikowania tych prac jako robót zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy prawo budowlane.

Przywołując zawartą w art. 3 pkt 7a tej ustawy definicję przebudowy organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jak wynika z dokumentacji dotyczącej niniejszej inwestycji planowana przebudowa spowoduje zmianę długości sieci, zatem dla rozpoczęcia robót konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Z tego powodu wojewoda mazowiecki uznał za bezprzedmiotowe wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentacji, skoro inwestycja w trybie zgłoszeniowym nie mogła być w ogóle zaakceptowana. Jednocześnie stwierdził, że wypełnienie nawet całego obowiązku nałożonego postanowieniem nie mogłoby skutkować wydaniem decyzji zezwalającej na budowę. Inwestor winien być wezwany do złożenia dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane.

Uzasadniając wyrok oddalający skargę, sąd wojewódzki stwierdził, że planowana przebudowa spowoduje zmianę długości sieci, a więc charakterystycznego jej parametru.

Uznał, iż nie jest to przebudowa polegająca wyłącznie na wykonaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane nie przewiduje swoistej gradacji i nie wskazuje, iż zmiana długości o charakterze niewielkim (np. O kilkadziesiąt centymetrów) już taką zmianą nie jest.

Zmiana długości także w przypadku takich inwestycji, o jaką chodzi w przedmiotowej sprawie, skutkuje koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane wskazuje ją oprócz kubatury, powierzchni zabudowy i szerokości bądź liczby kondygnacji. Sąd podkreślił, że inwestor zgłosił w istocie zamiar przebudowy zastanej struktury uzbrojenia terenu po to, aby przesunąć ją w kierunku pasa drogowego. Funkcjonowanie jej w dotychczasowym miejscu (na środku działki inwestora) uniemożliwiało prowadzenie robót budowlanych. Zmiana długości sieci, a także usytuowania przyłączy była w takim przypadku nieunikniona, co potwierdzała dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. Zdaniem sądu każda zmiana długości sieci jest sama w sobie zmianą jej charakterystycznego parametru.

Powyższy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego w warszawie zaskarżyła do naczelnego sądu administracyjnego (...) S.a. W warszawie. Skargę kasacyjną oparto na zarzutach:

1)

naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dz. U. Z 2000 r., nr 98, poz. 1071), zwanej dalej k.p.a. W związku z art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oraz art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W związku z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przez ich niezastosowanie, art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przez niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszenia prawa materialnego: art. 29 a ustawy prawo budowlane oraz art. 29 ust. 1 pkt 20 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo budowlane przez ich niezastosowanie, art. 29 ust. 2 pkt 11 w związku z art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane przez ich błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę na brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niedostrzeżenie, że przedmiotowa sprawa została już rozstrzygnięta wydaną wcześniej prawomocną decyzją wojewody mazowieckiego z dnia (...) Lipca 2005 r., nr (...) O pozwoleniu na budowę budynku komercyjnego przy ul. (...).

Elementem tej decyzji był zatwierdzony projekt budowlany w odniesieniu do przedmiotowego budynku, którego częścią składową był projekt zagospodarowania terenu. Projekt ten wskazywał w którym miejscu mają zostać usytuowane przyłącza do budynku i jak ewentualnie mają być przebudowane sieci.

Dlatego zgłoszenie wykonania przyłączy i przebudowy sieci dokonane przez inwestora w dniu 12 maja 2008 r. Było zbędne, gdyż sprawa ta została już rozstrzygnięta powołaną wyżej decyzją wojewody mazowieckiego z dnia (...) Lipca 2005 r. Dokonane przez inwestora zgłoszenie wynikało, z daleko idącej ostrożności procesowej.

Wśród dalszych uchybień wskazano, że zgłoszenie inwestora dotyczyło kilku rodzajowo odrębnych pakietów robót, z których każdy winien być rozpatrywany oddzielnie, zaś rozstrzygnięcie o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do poszczególnych robót powinno być poprzedzone indywidualną analizą każdego przypadku. Tymczasem organy administracyjne dokonały zbiorczej oceny robót, mimo że w aktach znajduje się oddzielny projekt dla każdej branży oraz inna dokumentacja.

Skarżący kasacyjnie twierdził, że budowa przyłączy: wodociągowych, przykanalików i zasilania placu budowy, budowa przyłącza ciepłowniczego, budowa przyłączy energetycznych i zasilania placu budowy oraz budowa przyłączy telekomunikacyjnych nie zmienia długość sieci, powołał się w tym zakresie na znajdującą się w aktach sprawy mapę zud. Nadto podniósł, że sprzeciw nie powinien być zgłoszony również z uwagi na spełnienie przez inwestora w odniesieniu do powyższych przyłączy warunków zawartych w art. 29a ustawy prawo budowlane. Jeżeli bowiem roboty te nie wymagały zgłoszenia, to tym bardziej nie wymagały pozwolenia na budowę.

Inwestor obok budowy przyłączy zgłosił przebudowę sieci, jednakże jest ona niezależna od budowy powyższych przyłączy, została ona natomiast przewidziana w przywołanym wcześniej planie zagospodarowania terenu, zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Podkreślając ponownie, że wszystkie pakiety robót zostały zbiorczo ocenione przez organ i został w stosunku do nich zgłoszony jeden sprzeciw, inwestor wskazał, że organ nie określił o ile przedmiotowa "długość sieci" się zmienia, której sieci ona dotyczy, a także jaki ma to wpływ na budowę zgłaszanych przyłączy.

Skarga kasacyjna zarzuciła brak odniesienia się zarówno przez organy, jak i przez sąd pierwszej instancji do znajdujących się w aktach sprawy opinii organów specjalistycznych i projektantów. Wskazując na możliwość budowy przyłączy na podstawie zgłoszenia w kontekście art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo budowlane kasator podniósł, że aby przebudowa mogła korzystać z trybu zgłoszenia nie powinno się zmieniać parametrów charakterystycznych sieci. Jednakże sieć jest kwalifikowanym rodzajem inwestycji, zatem jej długość nie jest parametrem dla niej charakterystycznym, w przeciwieństwie do innych obiektów kubaturowych. Umieszczenie infrastruktury sieciowej w pasie drogowym, czy też jej nieznaczne przesunięcie nie powinno być traktowane jako zmiana parametru charakterystycznego sieci, lecz jako doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i sztuką budowlaną.

Naczelny sąd administracyjny uznał, że skarga kasacyjna miała usprawiedliwione podstawy i wyrokiem z dnia 18 maja 2010r. W sprawie o sygn. II OSK 858/09, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej (...) S.a. Z siedzibą w warszawie od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. Sygn. Akt VII Sa/Wa 2152/08 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu w warszawie do ponownego rozpoznania. Nadto zasądził od wojewody mazowieckiego na rzecz (...) S.a. Z siedzibą w warszawie kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zdaniem sądu, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem sąd i instancji poprzestał na akceptacji wyrażonego w zaskarżonej decyzji stanowiska organu, nie dostrzegając szeregu wadliwości postępowania administracyjnego.

W szczególności inwestor w zgłoszeniu z dnia 12 maja 2008 r. Projektowane roboty budowlane określił jako budowę pięciu przyłączy oraz przebudowę dwóch przyłączy i kanalizacji telefonicznej wskazując jednocześnie, że roboty te związane są z realizacją budynku, na budowę którego uprzednio udzielone zostało pozwolenie na budowę. Do zgłoszenia dołączona została dokumentacja w postaci projektów budowlanych obejmujących również projekty zagospodarowania terenu. Już tylko te okoliczności nakazywały wnikliwą ocenę charakteru projektowanych robót budowlanych, co determinowało dalszy tok postępowania i właściwe jego ukierunkowanie.

Wojewódzki sąd administracyjny nie zwrócił uwagi, że organ administracji przed podjęciem zaskarżonej decyzji nie poddał analizie treści projektu budowlanego (architektoniczno - budowlanego i zagospodarowania terenu) zatwierdzonego ostateczną decyzją wojewody mazowieckiego z dnia (...) Lipca 2005 r. O pozwoleniu skarżącej spółce na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem w podziemiu na działkach nr 92, 108/4, 108/5, 108/6, 108/7 z obrębu 5-05-02.

Gdyby okazało się, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały uwidocznione jako przewidziane do realizacji w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym to mogłoby okazać się, że postępowanie wszczęte zgłoszeniem inwestora jest bezprzedmiotowe w całości lub w części z uwagi na rozstrzygnięcie tej sprawy w poprzednio wydanej decyzji ostatecznej.

Roboty objęte zgłoszeniem i decyzją o pozwoleniu na budowę miały być realizowane na tych samych działkach, z tym że część robót zgłoszeniowych dodatkowo na działkach nr 108/2, 108/3 i 1/3. Roboty polegające na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z budową przyłączy do tego budynku oraz przebudową sieci istniejących na terenie objętym inwestycją mogły być traktowane jako jedno zamierzenie inwestycyjne. Zatem budowa przyłączy do budynku, czy też przebudowa istniejącej sieci, o ile roboty te powiązane są z budową obiektu budowlanego, mogą być realizowane na podstawie pozwolenia na budowę. Stąd precyzyjne ustalenie treści wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę w konfrontacji z zakresem robót budowlanych wynikających ze zgłoszenia mogło mieć znaczenie dla wyniku sprawy.

Nie zostały wyjaśnione w sposób stanowczy charakter i rodzaj robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Inwestor określił te roboty dość nieprecyzyjnie, (czego nie dostrzegł sąd i wcześniej organy) jako budowę przyłączy, częściowo przebudowę przyłączy i sieci kablowej (kanalizacji telefonicznej), traktując je jako roboty wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy prawo budowlane.

Sąd pierwszej instancji, bez przeprowadzenia wnikliwej kontroli, zaakceptował stanowisko organu, iż zgłoszone roboty obejmują przebudowę sieci, a z uwagi na to, że przebudowa spowoduje zmianę jednego z parametrów, o których mowa w art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane, przyjął, że na realizację takich robót wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgłoszeniem objęte były również roboty polegające na budowie nowych przyłączy do budynku handlowo-usługowego z parkingami w podziemiu. Skoro zgłoszenie dotyczyło kilku rodzajowo odrębnych robót budowlanych to bez dokonania ich indywidualnej oceny brak było podstaw do przyjęcia, że stanowią roboty polegające wyłącznie na budowie sieci, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Jeżeli zgłoszenie dokonane na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane), organ może zgłosić sprzeciw tylko co do robót wymagających tego pozwolenia (por. Wyrok nsa z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. Akt II OSK 688/06 - onsaiwsa 2008 r. Nr 4, poz. 66).

Wojewódzki sąd administracyjny nie dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, wskutek czego nie dostrzegł, że rozpoznaniu sprawy na drodze administracyjnej nie towarzyszyło należyte wyjaśnienie wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, co stanowi naruszenie proceduralnych norm art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W konsekwencji, sąd nie dostrzegł wadliwego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz nienależycie umotywował przyjęte stanowisko.

Słuszne były zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów materialnoprawnych. Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo budowlane budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia organowi z istotnym zastrzeżeniem wynikającym z art. 29a. Stosownie do treści tego przepisu, budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a przepisu tego nie stosuje się, jeżeli inwestor dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Zatem w odniesieniu do budowy wszystkich przyłączy (nie tylko do budynków, jak w poprzednim stanie prawnym) inwestor może dokonać wyboru trybu związanego z legalną realizacją takich robót budowlanych: albo dokona zgłoszenia budowy przyłączy uruchamiając tryb z art. 30 ust. 1 pkt 1a, albo sporządzi, opracowany przez geodetę, plan sytuacyjny na kopii mapy zasadniczej lub jednostkowej.

Wybór drugiego trybu - o ile nie zachodzi przypadek określony w art. 29 ust. 3 ustawy prawo budowlane - odnosi ten skutek, że wykluczone jest stosowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej instytucji wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 i 7). Skoro więc w rozpoznawanej sprawie nie zostało właściwie ustalone, czy projektowane roboty polegały m.in. Na budowie przyłączy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 20, a jeśli tak - czy roboty te objęte zostały decyzją o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego, w przeciwnym razie - czy inwestor nie dysponuje sporządzonym przez geodetę planem sytuacyjnym obejmującym te roboty, zasadnym jest zarzut naruszenia wymienionych przepisów przez ich niezastosowanie.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, o ile nie zachodzi przypadek z art. 29 ust. 3, wymaga zgłoszenia. Zatem budowa takich sieci uzależniona jest od uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki sąd administracyjny przyjął, że użyty w art. 29 ust. 2 pkt 11 zwrot "przebudowa" należy rozumieć w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane. Z takim poglądem co do zasady naczelny sąd administracyjny zgodził się.

W przeciwieństwie do przyłączy, sieci techniczne zawsze stanowią obiekt budowlany, nie mogą więc być traktowane w niektórych sytuacjach jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym.

Na gruncie przepisu art. 3 pkt 7a ustawy prawo budowlane zmiana parametrów istniejącego obiektu budowlanego odnosi się do parametrów użytkowych lub technicznych, z wyłączeniem wymienionych w tym przepisie parametrów charakterystycznych, których realizacja wyklucza potraktowanie robót jako przebudowy. Jednakże o tym, jakie parametry charakterystyczne w zakresie podanym w tym przepisie (kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji) odnoszą się do konkretnego obiektu budowlanego decyduje rodzaj projektowanego do przebudowy obiektu. Inne parametry charakterystyczne odnoszą się do przebudowy np budynku mieszkalnego jednorodzinnego, inne do budowli hydrotechnicznej, budowli sportowej, pomników, inne wreszcie do sieci technicznych. Przyjęcie więc w sposób kategoryczny, że nawet nieznaczne zwiększenie długości, w omawianym przypadku sieci, każdorazowo wpływa na zmianę parametru charakterystycznego istniejącego obiektu, nie znajduje uzasadnienia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy naczelny sąd administracyjny nakazał uwzględnić przyjętą przez niego ocenę prawną. Nadto wziąć pod uwagę, że właściwy organ może wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Będąca przedmiotem skargi reformatoryjna decyzja wojewody mazowieckiego (uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji) i orzekająca o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane, a zatem na innej podstawie, wydana została w dniu (...) Listopada 2009 r., a zgłoszenie robót budowlanych inwestor dokonał w dniu 12 maja 2008 r.

W wyroku z dnia 8 września 2010 r. Uchylającym decyzje organów obydwu instancji wojewódzki sąd administracyjny w warszawie, mając na uwadze, ocenę prawną wynikającą z uzasadnienia wyroku sądu kasacyjnego stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, co stanowiło naruszenie proceduralnych norm art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ administracji przed podjęciem zaskarżonej decyzji powinien był bowiem poddać analizie treść projektu budowlanego (architektoniczno - budowlanego i zagospodarowania terenu) zatwierdzonego ostateczną decyzją wojewody mazowieckiego z dnia (...) Lipca 2005 r. O pozwoleniu skarżącej spółce na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingiem w podziemiu na działkach nr 92, 108/4, 108/5, 108/6, 108/7 z obrębu 5-05-02.

Gdyby okazało się, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały uwidocznione jako przewidziane do realizacji w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym to mogłoby okazać się, że postępowanie wszczęte zgłoszeniem inwestora jest bezprzedmiotowe w całości lub w części z uwagi na rozstrzygnięcie tej sprawy w poprzednio wydaną decyzją ostateczną.

Przy czym sąd zauważył, że roboty objęte zgłoszeniem i decyzją o pozwoleniu na budowę miały być realizowane na tych samych działkach, z tym że część robót zgłoszeniowych dodatkowo na działkach nr 108/2, 108/3 i 1/3. Precyzyjne ustalenie treści wymienionej decyzji o pozwoleniu na budowę w konfrontacji z zakresem robót budowlanych wynikających ze zgłoszenia mogło mieć znaczenie dla wyniku sprawy.

Poza tym organy nie wyjaśniły w sposób stanowczy charakteru i rodzaju robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Jednocześnie podkreślić należy, że inwestor określił te roboty nieprecyzyjnie, opisując iż jest to budowa przyłączy, częściowo przebudowa przyłączy i sieci kablowej (kanalizacji telefonicznej) i traktując je jako roboty wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy prawo budowlane.

Do zgłoszenia dołączona została dokumentacja w postaci projektów budowlanych obejmujących również projekty zagospodarowania terenu. Wymagało to wnikliwej oceny charakteru projektowanych robót budowlanych, a to z kolei decydowałoby o dalszym toku postępowania.

Skoro zgłoszenie dotyczyło kilku rodzajowo odrębnych robót budowlanych to bez dokonania ich indywidualnej oceny brak było podstaw do przyjęcia, że stanowią one roboty polegające wyłącznie na budowie sieci, które wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

W sytuacji gdy zgłoszenie dokonane na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane), organ może zgłosić sprzeciw tylko co do robót wymagających tego pozwolenia (por. Wyrok nsa z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. Akt II OSK 688/06 - onsaiwsa 2008 r. Nr 4, poz. 66).

Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 30 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo budowlane budowa przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia organowi z istotnym zastrzeżeniem wynikającym z art. 29a.

Stosownie do treści tego przepisu, budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a przepisu tego nie stosuje się, jeżeli inwestor dokonał zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Zatem w odniesieniu do budowy wszystkich przyłączy (nie tylko więc do budynków, jak w poprzednim stanie prawnym) inwestor może dokonać wyboru trybu związanego z legalną realizacją takich robót budowlanych: albo dokona zgłoszenia budowy przyłączy uruchamiając tryb z art. 30 ust. 1 pkt 1a, albo sporządzi, opracowany przez geodetę, plan sytuacyjny na kopii mapy zasadniczej lub jednostkowej.

Wybór drugiego trybu odnosi ten skutek, że wykluczone jest stosowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej instytucji wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 i 7).

W rozpoznawanej sprawie nie zostało właściwie ustalone, czy projektowane roboty polegały m.in. Na budowie przyłączy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 20, a jeśli tak - czy roboty te objęte zostały decyzją o pozwoleniu na budowę budynku handlowo-usługowego, w przeciwnym razie - czy inwestor nie dysponuje sporządzonym przez geodetę planem sytuacyjnym obejmującym te roboty, zasadnym jest zarzut naruszenia wymienionych przepisów przez ich niezastosowanie.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane przebudowa sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych, o ile nie zachodzi przypadek z art. 29 ust. 3, wymaga zgłoszenia. Zatem budowa takich sieci uzależniona jest od uzyskania pozwolenia na budowę.

Jednak przyjęcie w sposób kategoryczny, że nawet nieznaczne zwiększenie długości, w omawianym przypadku sieci, każdorazowo wpływa na zmianę parametru charakterystycznego istniejącego obiektu, nie było zasadne.

Sąd wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni przyjętą przez sąd ocenę prawną. Nadto weźmie pod uwagę, że może wnieść sprzeciw w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Natomiast będąca przedmiotem skargi reformatoryjna decyzja wojewody mazowieckiego (uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji) i orzekająca o wniesieniu sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy prawo budowlane, a zatem na innej podstawie, wydana została w dniu (...) Listopada 2009 r., a zgłoszenie robót budowlanych inwestor dokonał w dniu 12 maja 2008 r.

Od powyższego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w warszawie skargę kasacyjną wniosła (...) Spółka akcyjna w warszawie. Wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 190 p.p.s.a w zw. Z art. 30 ust. 5 prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie. Wskazując na powyższe naruszenie wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uzasadnienia i wydanie jednoznacznego zalecenia dla organów administracyjnych w zakresie wykładni i zastosowania art. 30 ust. 5 prawa budowlanego w tej sprawie, w przypadku oddalenia skargi na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosła o niezasądzanie kosztów od skarżącego.

Zdaniem spółki sąd wojewódzki nie zastosował się do zaleceń naczelnego sądu administracyjnego o tyle, że nie przeprowadził własnej analizy i nie wyprowadził własnej konkluzji w powyższym zakresie, delegując w całości wykonanie tego

Zalecenia do organu l instancji, tymczasem uchylone decyzje obu organów zawierały wiele innych niedopatrzeń, co do których organ l instancji został szczegółowo pouczony, jak je usunąć, jednakże w świetle wiążących w sprawie zaleceń nsa może

To być o tyle bezprzedmiotowe, że postępowanie w pierwszej kolejności powinno zostać umorzone przez wzgląd na art. 30 ust. 5 prawa budowlanego.

Zdaniem spółki sąd wojewódzki z punktu widzenia ekonomiki procesowej powinien był dokonać szczegółowej analizy art. 30 ust. 5 prawa budowlanego i wydać w tym zakresie organowi l instancji jednoznaczne zalecenia. W przeciwnym razie na podstawie całokształtu tej sprawy zachodzi duże ryzyko, że organ l instancji skupi się na pozostałych kwestiach, proporcjonalnie do uwagi udzielonej im w uzasadnieniu do skarżonego wyroku, i ponownie wyda sprzeciw, a organ ii instancji go podtrzyma, w związku z czym sprawa ponownie wróci do sądu wojewódzkiego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.