Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1145571

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 lutego 2012 r.
II OSK 2197/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sędziowie: NSA Paweł Miładowski (spr.), del. WSA Maciej Dybowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 525/10 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 525/10, po rozpoznaniu skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek uchylenia jego wcześniejszej decyzji z dnia (...) stycznia 2009 r. przez Komendanta Głównego Policji i po wykonaniu wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji z dnia (...) marca 2009 r., cofnął W. L. pozwolenie na broń palną myśliwską, uznając go za osobę, która budzi uzasadnioną obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ ustalił, że W. L. wyrokiem Sądu Rejonowego w Malborku z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt VI K 292/08 (prawomocny od dnia 9 grudnia 2008 r.) został skazany za kierowanie samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, to jest za czyn przewidziany w art. 178a § 1 k.k., na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w kwocie 20 zł za jedną stawkę, orzeczono też w stosunku do niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Wyrok ten znajduje się w obrocie prawnym, ponieważ orzeczone nim skazanie nie uległo zatarciu, i orzeczenie to jest prawomocne. Skazujące za przestępstwo wyroki sądów karnych bez względu na wymiar kary wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Organ podniósł, że stężenie alkoholu w wydychanym przez stronę powietrzu wynosiło 0,48 mg/I, a więc prawie dwukrotnie przekraczało próg nietrzeźwości, wyznaczony dyspozycją art. 115 § 16 k.k. (stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości).

Komendant Główny Policji decyzją nr (...) z dnia (...) stycznia 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. L. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia (...) listopada 2009 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W ocenie organów obu instancji powyższe okoliczności niewątpliwie potwierdzają, zasadność zaliczenia strony do osób, wskazanych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i w związku z tym zastosowania wobec niej sankcji administracyjnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Organ wskazał, iż jednym ze znamion popełnionego przestępstwa jest nietrzeźwość sprawcy. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem jej ewentualnym skutkiem może być śmierć lub kalectwo ludzi, a także zniszczenie mienia. Przestępstwo to cechuje wysoki stopień szkodliwości społecznej (sprawca takiego przestępstwa godzi się na wymienione potencjalne następstwa swojego zachowania - ma ono bowiem charakter umyślny). Kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości jest zatem wyrazem nie tylko wielkiej nieodpowiedzialności osoby, która się tego dopuszcza, ale także świadczy o braku wyobraźni, co do możliwych skutków swoich zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej lub zniesionej samokontroli. Takie cechy u osoby posiadającej pozwolenie na broń, zdaniem organów Policji, spełniają dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem wykluczają możliwość dysponowania przez nią bronią, biorąc pod uwagę ścisły związek prawa do niej z takimi dobrami chronionymi prawem, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny.

Organ wskazał, że negatywnej oceny W. L. nie niweczą pozytywne opinie zarówno w miejscu zamieszkania jak i w środowisku myśliwskim.

Strona usunęła nieprawidłowości w przechowywaniu broni dopiero, gdy w ponownym postępowaniu Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku stosując się do zaleceń Komendanta Głównego Policji zawartych w decyzji z dnia (...) marca 2009 r. wezwał ją do tego i to pod rygorem możliwości cofnięcia jej pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Dlatego też, okoliczność, że strona w chwili obecnej prawidłowo przechowuje broń nie ma wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej meritum, bowiem z woli ustawodawcy prawidłowe przechowywanie broni to obowiązek jej posiadaczy.

Organ wskazał, że cofnięcie pozwolenia nie jest karą orzekaną dodatkowo przez organy Policji - obok wymierzanej przez sąd powszechny, lecz stanowi konsekwencję administracyjnoprawną, wynikającą z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Od decyzji Komendanta Głównego Policji Wiesław Lubera wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, iż zapis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń każdej osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, a także naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego oraz nieuwzględnienie zasad wyrażonych w powołanych przepisach.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie W. L. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i to przy znacznym stężeniu alkoholi we krwi, prawie dwukrotnie przekraczającym próg nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a k.k. jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w Malborku. Ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, są tu wiążące.

Sąd pierwszej instancji podzielił jednocześnie argumentacje organów Policji, iż skoro W. L. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 k.k., to utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeciwwskazania do kierowania samochodem.

W uzasadnieniu wyroku wskazano również, że nie ma znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający.

Organ trafnie wskazał, że usunięcie przez skarżącego nieprawidłowości przy przechowywaniu broni oraz pozytywne o nim opinie w miejscu zamieszkania i w środowisku łowieckim nie mają istotnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy.

Organ nie naruszył także zasad postępowania administracyjnego podczas rozpatrywania niniejszej sprawy. Szczegółowo i wnikliwie zbadał każdy aspekt sprawy oraz w sposób wyczerpujący i przekonywujący wyjaśnił istotę rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. L. zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1.

art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego i w związku z powyższym nie wyjaśnienie istotnych wątpliwości;

2.

art. 7, 8 i 11 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działanie sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie nie pozwalało jednakże na jej uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazał na czym polegać miało naruszenie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Sformułowanie zarzutu naruszenia wskazanych przepisów bez jego należytego uzasadnienia nie może odnieść zamierzonego skutku, tym bardziej, iż przepis ten przewiduje instytucję uzupełniającego postępowania dowodowego, która ma charakter fakultatywny a jej zastosowanie możliwe jest jedynie wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania. Skarżący kasacyjnie nie wskazał natomiast aby Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił jakiegokolwiek wniosku w tym zakresie, ani nie wykazał, iż Sąd winien był jakikolwiek dowód tego rodzaju przeprowadzić.

Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej a mianowicie naruszenia art. 7, 8 i 11 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działanie sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, wskazać należy, że także w tym zakresie skarżący kasacyjnie nie uzasadnił nie tylko na czym naruszenie to miałoby polegać, ale również nie wskazał które z ogólnych zasad postępowania administracyjnego zostały naruszone.

Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie wskazując powołane powyżej przepisy nie wykazał, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystarczy bowiem w tym zakresie samo przytoczenie zwrotu "mające istotny wpływ na wynik sprawy". Dla uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych niezbędnym jest bowiem skuteczne wykazanie, że zarzucane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.