Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2724790

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 11 września 2019 r.
II OSK 2186/19
Analiza istniejącej infrastruktury technicznej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Go 101/19 w sprawie ze sprzeciwu P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 7 listopada 2018 r. nr... w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Go 101/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił sprzeciw P. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 7 listopada 2018 r. nr... w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że organ odwoławczy - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z., powołując się na art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096). zasadnie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta dotknięta była bowiem tak istotnymi wadami, że uzupełnienie ich przez organ drugiej instancji nie było możliwe, gdyż stawiałoby pod znakiem zapytania istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Sąd wskazał, że zarówno w decyzji objętej sprzeciwem, jak i w uprzednio wydanej decyzji z dnia 27 października 2017 r. (którą uchylono uprzednio wydaną decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 14 lipca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jako podstawową przesłankę wydanego rozstrzygnięcia kasatoryjnego wadliwą ocenę organu pierwszej instancji w przedmiocie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia objętego wnioskiem.

Zdaniem Sądu, skoro zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje między innymi przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to wydający takie decyzji organ ma obowiązek sprawdzenia, czy przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bądź decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor nie powinien uzyskać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w przypadku wątpliwości w tym zakresie wskazać na potrzebę wyjaśnienia tej kwestii przez właściwy organ. Organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest bowiem właściwy do rozstrzygania ww. kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i nie może wkraczać w kompetencje przysługujące organom właściwym w tych sprawach. Wspomnianą ocenę organ wydający decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego winien poprzedzić wnikliwą analizą przedłożonej przez inwestora dokumentacji, w tym tzw. "Kwalifikacji przedsięwzięcia".

Sąd wskazał, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się złożony przez inwestora dokument "Karta kwalifikacyjna" sporządzona w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o ten dokument organ pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Sądu, Kolegium zasadnie zakwestionowało to stanowisko uznając, że opiera się ono na błędnym założeniu, iż powyższe ustalenie dokonuje się w oparciu o parametry pojedynczej anteny sektorowej zamontowanej na maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej z pominięciem, że na tym maszcie są zamontowane inne anteny sektorowe czyli dokonując oceny czy przedmiotowa inwestycja może być zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., każdą antenę sektorową należy rozpatrywać oddzielnie. Sąd uznał za trafne stanowisko Kolegium, że niezbędne dla oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia i uwzględnienie w tej ocenie zjawiska nakładania się lub przecinania linii promieniowania. Taki pogląd został wyrażony między innymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2007/13, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3083/15, z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2902/16.

W świetle powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zasadnie Kolegium podważyło stanowisko organu pierwszej instancji o nieprzekroczeniu poziomu negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które zostało oparte wyłącznie na załączonym przez inwestora do akt sprawy o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wniosku. W szczególności, zdaniem Sądu, za rozstrzygającą w tym względzie nie mogła zostać uznana karta informacyjna przedsięwzięcia (k. 167 i następne akt sprawy administracyjnej). Sąd nie kwestionował przy tym stanowiska skarżącej co do prawidłowości zakwalifikowania mocy poszczególnych nadajników (anten) jako nie objętymi progami wskazanymi w rozporządzeniu Rady Ministra z dnia 9 listopada 2010 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71) Nie podzielił jednak w tym względzie stanowiska, iż powinna to być jedyna determinanta oceny niniejszej sprawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie rysują się problemy poruszane w wyżej przedstawionych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, a na które wskazało również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Kwestie te wynikają z uwarunkowań lokalnych, ilości i usytuowania podobnych instalacji oraz z parametrów samego spornego przedsięwzięcia, parametrów poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że prawidłowa jest ocena organu drugiej instancji wskazująca na naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania, a to art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi zaś na to, że, w ocenie Sądu pierwszej instancji, problem do wyjaśnienia dotyczył pierwszoplanowej w sprawie kwestii, Sąd uznał, że prawidłowe było zastosowanie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Konieczny bowiem do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ pierwszej instancji w tej części nie poczynił żadnych ustaleń. Organ odwoławczy, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, badać tego zagadnienia po raz pierwszy w drugiej instancji nie może. Uniemożliwiłoby to bowiem złożenie ewentualnego odwołania przez strony, a tym samym pozbawiłoby je uprawnienia do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach.

Stąd też Sąd uznał decyzję kasatoryjną wydaną przez Kolegium za zgodną z prawem i na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) oddalił sprzeciw.

W skardze kasacyjnej P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Spółka wniosła również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w przepisie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1) przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do inwestycji skarżącego, mimo braku ku temu podstaw, bowiem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowi lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia - inaczej nie miałby on w zakresie "przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowa wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna" żadnej zawartości normatywnej,

II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w przepisie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) przepisów art. 151a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z przepisem art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niezastosowanie i bezpodstawne oddalenie sprzeciwu (omyłkowo nazwanego w sentencji zaskarżonego wyroku "skargą"), podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wytknięte przez organ drugiej instancji "uchybienie", polegające na nieuwzględnieniu przy dokonywaniu oceny przedsięwzięcia pod kątem potrzeby uzyskania przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dwóch innych masztów telekomunikacyjnych, w rzeczywistości nie jest uchybieniem, lecz zgodnym z prawem działaniem organu pierwszej instancji,

2) przepisów art. 151a § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z przepisem art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oddalenie sprzeciwu (omyłkowo nazwanego w sentencji zaskarżonego wyroku "skargą"), podczas gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem wytknięte przez organ drugiej instancji "uchybienie", polegające na nieuwzględnieniu przy dokonywaniu oceny przedsięwzięcia pod kątem potrzeby uzyskania przez skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dwóch innych masztów telekomunikacyjnych, w rzeczywistości nie jest uchybieniem, lecz zgodnym z prawem działaniem organu pierwszej instancji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Z tego względu nie mógł zostać uwzględniony wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

Odnośnie do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w którym wywiedziono, że przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowi lex specialis w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1570/18, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym począwszy od wcześniej obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), późniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z późn. zm.) oraz obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyroki NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13; z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 801/14; z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/15, z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15 i z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 2877/17). Wykładnia § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia z 2010 r. dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzać kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalne byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadkach budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega sumowaniu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. ma charakter normy ogólnej określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy tymi normami, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, nie zachodzi kolizja uzasadniająca stosowanie reguły kolizyjnej lex specialis derogat legi generali. Żeby można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie - stację bazową telefonii komórkowej na której zostanie zainstalowanych więcej anten, niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Mając na uwadze powyższe stanowisko uznać należało, że wyżej wymieniony zarzut nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach.

Mając na uwadze dwa pozostałe zarzuty wywiedzione w skardze kasacyjnej wskazać należy, że zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jak i Sąd pierwszej instancji uznały, iż Wójt Gminy Z. wydając decyzję nr... z dnia 5 października 2018 r., którą ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. "P.", w szczególności na: (1) budowie wolnostojącej wieży o konstrukcji kratowej na fundamencie żelbetowym o wysokości do 63 m, montażu anten na wysokości 59 m, (2) instalacji 9 anten sektorowych i urządzeń nadawczych, radiolinii o zasięgu wiązki do 70 m, na wysokości 59 m, (3) budowie ogrodzenia, utwardzenia terenu oraz (5) budowie niezbędnej infrastruktury technicznej elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej, wewnętrznej linii zasilającej, nie podjął właściwych działań zmierzających do ustalenia czy ww. inwestycja zlicza się do przedsięwzięć wymagających decyzji środowiskowej. Sąd uznał, że jest to szczególnie istotne w kontekście faktu, że Wójt błędnie założył, iż powyższe ustalenie dokonuje się w oparciu o parametry pojedynczej anteny sektorowej zamontowanej na maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej z pominięciem, że na tym maszcie są zamontowane inne anteny sektorowe.

Bezspornym w sprawie jest natomiast, że decyzja Wójta została wydana dla inwestycji, na której planuje się instalację 9 anten sektorowych. Stosownie natomiast do § 3 ust. 2 pkt 3 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów projektowanego przedsięwzięcia, zatem już z tych względów decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 5 października 2018 r., która została wydana bez analizy mocy promieniowania całej instalacji była wadliwa, gdyż nie uwzględniała istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do ustalenia czy wymaga ona przeprowadzenia postępowania pod kątem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym słusznie Kolegium zastosowało normę art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a co za tym idzie, wobec faktu, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu słusznie Sąd pierwszej instancji sprzeciw oddalił.

Nadto zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawę z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: (1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; (2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest m.in. do przeanalizowania sytuacji istniejącej w terenie i wzięcia pod uwagę stanu istniejącej infrastruktury technicznej w tym infrastruktury telekomunikacyjnej. W przypadku bowiem, gdy jak w przedmiotowej sprawie w niewielkiej odległości zlokalizowane są wieże telefonii komórkowej obowiązkiem organu jest rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny, mimo że anteny te posadowione są na odrębnych masztach. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania przekroczy wartości dopuszczalne. Brak jakiejkolwiek refleksji dotyczącej istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej, w której sąsiedztwie ma zostać posadowiony nowy obiekt telekomunikacyjny sprzeczny jest z celem regulacji mających w swej istocie doprowadzić do zagwarantowania ochrony środowiska oraz zdrowia ludzi. Tym bardziej, że organy np. administracji architektoniczno-budowlanej dysponują zapewne dokumentami pozwalającymi na ustalenie zasięgu oddziaływania istniejących obiektów, a to pozwala na ustalenie czy interferują z projektowaną stacją bazową telefonii komórkowej.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w znacznej części, gdyż nie ustalił istotnych okoliczności faktycznych, niezbędnych dla oceny przedsięwzięcia. Postępowanie wyjaśniające w opisanej części nie mogło zostać konwalidowane przez organ odwoławczy we własnym zakresie, gdyż takim działaniem organ ten naruszyłby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego). Tym samym Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej oceny zgodności z prawem decyzji organu odwoławczego wydanej w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższe czyni niezasadnym zarzuty naruszenia art. 151a § 1 oraz art. 151a § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 2a i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

--9

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.