II OSK 218/18 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2593252

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2018 r. II OSK 218/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak.

Sędziowie NSA: Tomasz Zbrojewski (spr.), del. Jerzy Stankowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2534/16 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r., znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2534/16, oddalił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z (...) września 2012 r. nr (...) Starosta Powiatowy w (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił F. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę "Zespołu elektrowni wiatrowych (...)" obejmującego budowę czterech fundamentów wieży elektrowni wiatrowych, czterech elektrowni wiatrowych EW1, EW2, EW3 i EW4 (wieża oraz zespół prądotwórczy), dróg dojazdowych oraz placów montażowych dla każdej z elektrowni wiatrowych, czterech kompaktowych stacji transformatorowych, budynku rozdzielni, linii kablowych SN i linii teletechnicznych, zjazdów z dróg gminnych oraz przebudowę dróg gminnych, na działkach nr ew. (...), obręb (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...),(...), obręb (...), nr (...) obręb (...)(...). Powyższa decyzja została następnie zmieniona decyzją z (...) grudnia 2014 r., w zakresie zmiany typu elektrowni wiatrowych, wysokości wież oraz zmiany geometrii fundamentu wież elektrowni wiatrowych na działkach nr ew. (...),(...) i (...), obręb (...), gmina (...).

Decyzją z (...) lutego 2016 r. Wojewoda Zachodniopomorski, po rozpatrzeniu wniosku M. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z (...) września 2012 r., na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Pr. bud. umorzył postępowanie w sprawie, argumentując że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu.

Od powyższej decyzji odwołała się M. K.

Decyzją z (...) września 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) - dalej w skrócie "k.p.a.", uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu GINB wyjaśnił, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie takiego postępowania jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Następnie organ odwoławczy powołał się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.) - dalej w skrócie "Pr. bud.", wyjaśniając, że przepis ten jest przepisem szczególnym względem art. 28 k.p.a., ograniczając pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 Pr. bud. W ocenie GINB, M. K. swój przymiot strony w postępowaniu wywodzi z przysługującego jej prawa własności działek nr ew. (...) (KW nr (...)) oraz (...) (KW nr (...)). Działki te objęte są ustaleniami uchwały Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 1996 r., Nr (...), w sprawie aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) ((...)) - dalej w skrócie "m.p.z.p.". Z wypisu z m.p.z.p. wynika, że działka nr ewid. (...) znajduje się na obszarze oznaczonym jako teren rolniczy, natomiast działka nr ewid. (...) znajduje się na terenie budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Najbliżej działki nr ewid. (...) znajduje się elektrownia wiatrowa EW4, która jest od niej oddalona o ok. 460 m. Według mapy przedstawiającej rozkład poziomu hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe, sporne przedsięwzięcie emituje na działkę nr (...) hałas na poziomie 40 - 45 dB (zob. raport o oddziaływaniu na środowisko, załącznik nr 7). Zgodnie z tabelą nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. z 22 stycznia 2014 r., poz. 112) - przywoływanego dalej w tekście jako "rozporządzenie MŚ", dopuszczalny poziom hałasu w godzinach nocnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przewidzianej na działce nr ew. (...)) wynosi 40 dB, zaś w godzinach dziennych 50 dB. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że działka skarżącej nr ewid. (...) znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonego na podstawie przepisów określających dopuszczalne normy hałasu określonych w rozporządzeniu, co oznacza, że przysługuje jej przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z (...) września 2012 r. Wobec poczynionych ustaleń, GINB w trybie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do WSA w Warszawie złożyła F. Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud., lit. a wiersz 2. oraz lit. b wiersz 3. tabeli 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia, art. 138 § 2 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 136, art. 6, art. 7 oraz art. 80 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji oddalając skargę, podzielił ocenę prawną zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji GINB. Jego zdaniem organ odwoławczy trafnie wziął pod uwagę to, iż M. K. jest właścicielką działki nr (...) objętej ustaleniami m.p.z.p., która zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy wypisem z tego planu znajduje się na terenie budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego. Obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmuje swoim zasięgiem (z uwagi na charakter i parametry inwestycji) działkę nr ewid. (...), której właścicielką jest M. K. Przepisy obowiązującego m.p.z.p. są - w przekonaniu Sądu I instancji - jednoznaczne, co oznacza, że na działce nr (...), jako dopuszczalną określa się zabudowę jednorodzinną oraz zabudowę zagrodową. Obie formy zabudowy plan traktuje równoprawnie. Powoływane zaś przez inwestora zapisy i opracowania dotyczące charakteru zabudowy wsi (...), jak też innych możliwości zagospodarowania tego terenu przewidzianego w miejscowym planie nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nie mogą zmienić dopuszczalnego sposobu zagospodarowania, jakim jest budownictwo jednorodzinne. Jak wynika z tabeli nr 1 rozporządzenia MŚ dopuszczalny poziom hałasu w godzinach nocnych dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (przewidzianej na działce nr ew. (...)) wynosi 40 dB, zaś w godzinach dziennych 50 dB. Analiza mapy przedstawiającej rozkład poziomu hałasu emitowanego przez elektrownie wiatrowe, dowodzi zaś, że sporne przedsięwzięcie emituje na działkę nr ew. (...) hałas na poziomie 40 - 45 dB (zob. raport o oddziaływaniu na środowisko, załącznik nr 7). Zatem, w porze nocnej przewidywany poziom hałasu emitowany przez jeden z wiatraków przekracza w stosunku do działki nr (...) dopuszczalne normy, co przesądza o interesie prawnym M. K. w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu I instancji posiadanie przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie jest związane z naruszeniem interesu prawnego podmiotu, któremu przymiot ten jest przyznawany, ale z jego posiadaniem. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Przymiot strony w prawie budowlanym nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego faktu oddziaływania na przestrzeń objętą prawem do nieruchomości sąsiednich.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że podstawowym i głównym celem działania organów administracyjnych jest merytoryczne załatwianie spraw obywateli. Umorzenie postępowania z przyczyn formalnych takim załatwieniem nie jest. W tej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji pozbawiłoby skarżącą możliwości skontrolowania decyzji. Przyznanie skarżącej statusu strony nie wpłynie w sposób nieuprawniony i negatywny na prawa inwestora, natomiast pozwoli ocenić zasadność kwestionowanej decyzji. Szczególnie, że chodzi o inwestycję, która potencjalnie może mieć duży wpływ na otoczenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła F. sp. z o.o. z siedzibą w S. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi Spółki na ostateczną decyzję GINB bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła:

A. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1.

art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zw. z art. 157 § 2 i art. 6 k.p.a., poprzez błędną wykładnię art. 157 § 2 k.p.a. i przyjęcie, że prawnie dopuszczalne jest dokonanie w trybie nieważności merytorycznej kontroli decyzji pomimo niewyjaśnienia wątpliwości, czy wnoszącemu o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego, przy jednoczesnym przyjęciu, że takie działanie uzasadnia: i) niedopuszczalność pozbawiania obywatela "możliwości skontrolowania decyzji", ii) zakres (rozmiar) inwestycji oraz iii) brak negatywnego wpływu na prawa inwestora, mimo że z przepisu tego expressis verbis wynika, że merytoryczna kontrola może być przeprowadzona wyłącznie na wniosek podmiotu legitymującego się przymiotem strony;

2.

art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Pr. bud., poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów na skutek przyjęcia, że dla określenia posiadania przymiotu strony istotniejsze znaczenie prawne niż treść uchwały nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) marca 1996 r. w sprawie aktualizacji planu zagospodarowania przestrzennego gminy (...) ((...)) posiada wypis z planu, pomimo istnienia szeregu dowodów wskazujących na to, że wypis jest sprzeczny z treścią planu w zakresie funkcji terenu, na którym usytuowana jest - stanowiąca własność M. K. - działka nr (...) położona w (...), w gminie (...);

B. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:

1. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez: (i) lakoniczne uzasadnienie powodów, dla których Sąd nie przeprowadził analizy planu, (II) niewyjaśnienie dlaczego przypisał większe znaczenie prawne wypisowi z planu niż samej treści planu (a w tym przypadku wypis jest sprzeczny z treścią planu oraz (III) niewyjaśnienie dlaczego większe znaczenie prawne przypisał legendzie do załącznika graficznego planu (z której najprawdopodobniej wynika treść wypisu), nie zaś części opisowej (tekstowej) planu, przy czym wszystkie powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuzasadnione przyjęcie (wobec niewyjaśnienia rzeczywistej treści planu obowiązującego dla terenu działki nr (...) w (...), w gminie (...)), że M. K. bezspornie przysługuje interes prawny w sprawie nieważności decyzji Starosty (...) z dnia (...) września 2012 r. o pozwoleniu na budowę zespołu elektrowni wiatrowych (...).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i sformułowanych w niej zarzutów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty kasacyjne podniesione pod adresem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego nie zawierały usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa elementy, które powinno zawierać uzasadnienie wyroku. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie tego przepisu może mieć miejsce, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jednocześnie zwraca się uwagę, że za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie kwestionować ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku ani też oceny prawnej rozpatrywanych zagadnień (np. wyroki z 10 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2418/16 - Lex nr 2571943, 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2272/16 - Lex nr 2570136, 20 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2042/16 - Lex nr 2531100, z 31 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 196/18 - Lex nr 2548214). Poddane kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji posiada wszystkie elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., jest więc technicznie kompletne. Ponadto zostało sporządzone w sposób pozwalający prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji oraz przesłanki natury faktycznej i prawnej, które rzutowały na ocenę legalności decyzji GINB, której rezultatem było oddalenie skargi. W treści uzasadnienia wyroku, na str. 7 i 8 Sąd I instancji rzeczowo wyjaśnił swoje stanowisko co do jednoznacznej - jego zdaniem - treści wypisu z m.p.z.p., odnosząc się przy tym do załączonych do skargi i powołanych przez inwestora zapisów i opracowań dotyczących charakteru wsi (...) oraz innych możliwości zagospodarowania terenu przewidzianego w m.p.z.p. Fakt, że skarżący kasacyjnie nie podziela zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska Sądu I instancji, nie może świadczyć o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Nadto analiza treści rozważanego zarzutu i jego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować wartość dowodową wypisu z m.p.z.p. przyjętą za podstawę ustalonego stanu faktycznego sprawy, co jest niedopuszczalne w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny dalszych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni art. 157 § 2 k.p.a., który stanowi, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną postępowania administracyjnego w świetle art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawy. Co do zasady krąg stron zwykłego postępowania administracyjnego pokrywa się z kręgiem osób będących stronami postępowania nadzwyczajnego. W pewnych jednak sytuacjach może się zdarzyć, że w postępowaniu nadzwyczajnym wezmą udział inne osoby niż występujące w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Uprawnienie do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje bowiem także osobie, która powinna korzystać ze statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym kwestionowaną decyzją, a która bez własnej winy w postępowaniu tym nie brała udziału. Przy określeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego zarówno w trybie zwykłym jak i w trybie nadzwyczajnym, którym jest postępowanie o stwierdzenia nieważności decyzji, decydujące znaczenie ma przepis art. 28 ust. 2 Pr. bud., który ma charakter lex specialis wobec art. 28 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Pr. bud. należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Stawiając zarzut naruszenia przepisu art. 157 § 2 k.p.a. skarżąca kasacyjnie Spółka oparła się, na wyrwanym z kontekstu, z pominięciem całokształtu rozważań przedstawionych w motywach zaskarżonego wyroku założeniu, że Sąd I instancji dopuścił, jako prawo obywatela (a nie strony) merytoryczną kontrolę decyzji, bez uprzedniego zbadania zakresu inwestycji oraz przy braku negatywnego wpływu na prawa inwestora. Tymczasem, Sąd wojewódzki oddalając skargę podzielił w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż o posiadaniu przez M. K. przymiotu strony postępowania świadczy fakt, że działka nr (...), przeznaczona zgodnie z m.p.z.p. pod budownictwo zagrodowe i jednorodzinne, znajduje się w zasięgu oddziaływania akustycznego elektrowni EW 4. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie analizy załącznika nr 7 do raportu oddziaływania na środowisko stwierdził bowiem, że hałas emitowany przez elektrownię EW 4 na działkę nr (...) wynosi 40-45db, co przesądza o interesie prawnym M. K. w tym postępowaniu zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud. W motywach kontrolowanego orzeczenia Sąd I instancji napisał w pewnym fragmencie, że o interesie prawnym M. K. decyduje przekroczenie emitowanych przez jeden z wiatraków w porze nocnej dopuszczalnych norm hałasu na działkę skarżącej, z czym pomimo trafności zaskarżonego orzeczenia, nie sposób się w pełni zgodzić. O posiadaniu interesu prawnego przez (...) w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przesądza sam fakt, że działka nr (...) znajduje się w obszarze oddziaływania akustycznego elektrowni EW 4, a nie przekroczenie dopuszczalnych norm emitowanego hałasu. Pamiętać trzeba, że przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał. Obszar oddziaływania obiektu, to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest również ostatni z zarzutów kasacyjnych, a mianowicie zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 Pr. bud. poprzez niewłaściwe zastosowanie wynikające z przyjęcia, że dla posiadania przymiotu strony istotniejsze znaczenie prawne niż treść planu ma wypis z planu, który jest sprzeczny z planem. Oceniając powyższy zarzut podkreślić przede wszystkim trzeba, że w tej sprawie skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, zatem NSA uznał je za prawidłowe. Z przeprowadzonego przez GINB postępowania odwoławczego, zaakceptowanego przez Sąd I instancji wynika, że działka M. K. znajduje się w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej w myśl art. 3 pkt 20 Pr. bud., zatem zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud., który ma charakter lex specialis wobec art. 28 k.p.a., przysługuje jej przymiot strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeśli zaś chodzi o kwestionowany przez skarżącą kasacyjnie wypis i wyrys z m.p.z.p., na podstawie którego GINB ustalił dopuszczalne przeznaczenie terenu działek skarżącej, co miało decydujące znaczenie dla prawidłowego określenia obszaru oddziaływania inwestycji i oceny przymiotu strony M. K. w tym postępowaniu, to zauważyć należy, że posiadają one walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą, tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego ma charakter wiążący zarówno w zakresie jego części tekstowej jak i graficznej, które co do zasady winny być ze sobą spójne. Na marginesie powyższych uwag podnieść trzeba, że kwestionowany w rozpoznawanej sprawie wypis z m.p.z.p. był załączony do zatwierdzonego decyzją Starosty z 2012 r. projektu budowlanego (tom 2) i dotychczas skarżąca kasacyjnie nie podważała jego wartości dowodowej. Co więcej, rozwinięcie rozważanego zarzutu, a zwłaszcza stanowisko, że skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje jednoznaczności wypisu, przyznając wprost, że rzeczywiście treść samego wypisu jest jednoznaczna, przy czym snuje wywody, iż najprawdopodobniej niezgodność wypisu z częścią tekstową planu wynika z treści legendy do części graficznej, świadczy o wewnętrznej sprzeczności argumentacji. Dodatkowo wskazać trzeba, że w drodze zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i twierdzenie, że GINB nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a Sąd oddalając skargę zaaprobował to naruszenie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.