Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1450847

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 stycznia 2014 r.
II OSK 2011/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.).

Sędziowie NSA: Jerzy Stelmasiak, del. Zdzisław Kostka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2162/11 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2162/11 oddalił skargę (...) Sp. z o.o. Sp. komandytowo - akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. K., V. K. - M. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2011 r. stwierdzającej wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z (...) marca 2007 r. umarzającej postępowanie w ramach nadzoru w sprawie budowy drogi wewnętrznej, ciągu pieszo-jezdnego, z naruszeniem prawa, tj. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 36a w zw. z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, jednak wobec wywołania nieodwracalnych skutków prawnych odmawiającej stwierdzenia jej nieważności - uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji z (...) marca 2007 r.

Organ wskazał, że decyzją z (...) marca 2007 r. umorzono postępowanie w sprawie budowy drogi wewnętrznej na osiedlu "(...)" przy ul. (...) w O., wybudowanej na podstawie decyzji Starosty O. z (...) marca 2002 r. o pozwoleniu na budowę. Postępowanie to organ prowadził z urzędu i ustalił, że inwestor dokonał zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego tj. powiększył promień łuku drogi wewnętrznej od strony wschodniej działki, wprowadził dodatkowy dojazd do segmentu nr 1, wykonał ciąg pieszo - jezdny od strony południowej działki zamiast planowanej drogi z chodnikiem oraz wykonał dodatkowe wjazdy do segmentów nr 20 do 35. Organ powiatowy uznał te zmiany za nieistotne odstępstwo od projektu budowlanego i umorzył postępowanie.

Organ odwoławczy przytoczył art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego i stwierdził, że zmiany są istotne, gdyż dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania działki. Organ powiatowy zobligowany był zatem do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. GINB nie zgodził się z organem I instancji, że weryfikowana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne i powołując się na orzecznictwo wskazał, że przez nieodwracalność skutków prawnych decyzji należy rozumieć sytuację, w której stan prawny ustalony ostateczną decyzją nie może być zweryfikowany tj. uchylony lub zmieniony za pomocą środków dostępnych na gruncie k.p.a. Jeśli zatem skutki prawne decyzji mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, to nie mają one charakteru nieodwracalnego.

Organ wyjaśnił pojęcie bezprzedmiotowości postępowania i podkreślił, że istotą postępowania zwykłego było sprawdzenie czy roboty budowlane wykonano zgodnie z prawem. Jeżeli istniał stan podlegający badaniu organu, to na wniosek strony, czy też z urzędu, postępowanie winno się toczyć.

W ocenie GINB, decyzję z (...) marca 2007 r. wydano z rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Organ dodał, że inwestycję przyjęto do użytkowania (...) grudnia 2007 r., a inwestor otrzymał potwierdzenie tego faktu (...) stycznia 2008 r. Badaną decyzją umorzono postępowanie pomimo, że inwestor dokonał istotnych odstępstw, a postępowania w sprawie przyjęcia do użytkowania nie zakończono.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła (...) Sp. z o.o. Sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w K. i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji zarzuciła naruszenie: 1. art. 156 § 2 k.p.a. i nie przyjęcie, że badana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; 2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że bezpodstawnie umorzono postępowanie; 3. art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż zmiany mają istotny charakter; 4. art. 50 i 51 cyt. ustawy poprzez wskazanie, że w sprawie winno zostać wszczęte postępowanie naprawcze; 5. art. 6 i 7 k.p.a. i nie przyjęcie, że uchybienia organu nie mogą powodować ujemnych następstw dla jednostki działającej w dobrej wierze.

Skarżąca przyznała, że prace wykonano częściowo w sposób odmienny niż wynikało z pozwolenia budowlanego, jednak nie powodują one zmiany zagospodarowania terenu. Nie było więc wymagane uzyskanie decyzji zmieniającej. Zmiany spowodowane były tym, iż osiedle ulokowano w gęsto zalesionym terenie. Inwestor chcąc spełnić warunki pozwolenia musiałby dokonać wycinki wielu drzew.

W ocenie skarżącej o tym, że dokonane zmiany nie mają charakteru istotnego świadczą również pozostałe przesłanki z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego, które dotyczą fundamentalnych danych w stosunku do pozwolenia na budowę. Natomiast stwierdzone zmiany są mniej istotne niż wymienione ww. przepisie. Skoro nie naruszono ww. przepisów, nie istniała potrzeba wszczęcia postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Występuje więc określona w art. 156 § 2 k.p.a. przesłanka umorzenia postępowania, gdyż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że nastąpiło rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., to obecnie droga wewnętrzna stanowi własność ok. 150 osób, co sprawia, że w postępowaniu w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego skarżąca musiałaby uzyskać oświadczenie wszystkich współwłaścicieli o prawie do dysponowania działką na cele budowlane, co byłoby niewykonalne. Na tym również polega nieodwracalność skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, wobec czego oddalił ją działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Na wstępie Sąd zaznaczył, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym, a zatem postępowaniu nadzwyczajnym, które nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie nie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., której wystąpienie powoduje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998 r., II SA 456/98).

Wśród przesłanek wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a. w pkt 2 k.p.a. wymieniono rażące naruszenie prawa. Jak wskazał Sąd, w orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy akt administracyjny wydano wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, czy też wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa. W kontekście przedstawionych wyżej regulacji i zasad postępowania nieważnościowego, Sąd uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane w niniejszej sprawie.

Sąd zgodził się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego uzależnia możliwość dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę od uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Ustawa nie nakłada obowiązku uzyskania wymienionej wyżej decyzji tylko w przypadkach, gdy odstąpienie to nie ma charakteru istotnego. Przy czym odstąpienie od projektu budowlanego może zostać uznane za nieistotne jedynie wtedy, gdy nie dotyczy kwestii opisanych w art. 36a ust. 5 pkt 1-7 Prawa budowlanego. Nie można zatem zakwalifikować odstąpienia od projektu budowlanego jako nieistotnego między innymi w przypadku, gdy zmiany dotyczą zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu.

Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego polegały bowiem nie tylko na wybudowaniu ciągu pieszo-jezdnego zamiast drogi z chodnikiem, ale także na powiększeniu promienia łuku drogi wewnętrznej od strony wschodniej działki oraz na wybudowaniu dodatkowych zjazdów do segmentu nr 1 i segmentów o nr od 20 do 35. Wymienione wyżej odstąpienia niewątpliwie dotyczyły zakresu objętego projektem zagospodarowania działki.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił stanowiska przedstawionego w skardze, że odstąpienia od projektu budowlanego nie miały charakteru istotnego, co oznaczało uznanie za nieuzasadniony kolejnego zarzutu skargi dotyczący naruszenia przez art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji Sąd nie uwzględnił również zarzutu wskazującego na naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że bezpodstawnie umorzono postępowanie zwyczajne. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych bezprzedmiotowość postępowania zachodzi tylko w sytuacji, gdy organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego zakończenia sprawy (tak NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1605/06). Istotą postępowania zakończonego decyzją organu powiatowego w O. z (...) marca 2007 r. było zbadanie, czy inwestycja skarżącej jest realizowana zgodnie z prawem, w tym ustalenie, czy poczynione odstępstwa od projektu budowlanego są zmianami o charakterze istotnym. Błędne ustalenia organu w opisanym wyżej zakresie doprowadziły do nieuprawnionego umorzenia postępowania, pomimo że na organie spoczywał obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Następnie Sąd uznał za nieuzasadnione stanowisko skarżącej opierające się na stwierdzeniu, iż nawet gdyby przyjąć, że odstępstwa od projektu budowlanego były istotne, to i tak nie było możliwe stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji PINB, gdyż wywarła ona nieodwracalne skutki prawne. W tej mierze Sąd podkreślił, że należy mieć uwadze, iż decyzja wywołuje nieodwracalne skutki jedynie wtedy, gdy organ administracji nie posiada kompetencji do cofnięcia skutku decyzji badanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Nieodwracalność skutków prawnych, odnoszona do działań administracji publicznej winna być ustalana w kontekście możliwości cofnięcia, zniesienia lub odwrócenia skutków prawnych w drodze działania organu administracji publicznej (jego właściwości, zadań i kompetencji). Jeżeli więc skutki prawne mogą zostać zniesione w drodze postępowania administracyjnego, to tym samym nie mogą one zostać uznane za nieodwracalne.

W niniejszej zaś sprawie nie istnieją przeszkody natury prawnej, które uniemożliwiałyby organom cofnięcia skutków wadliwej decyzji PINB.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej co do zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych poprzez fakt, że wybudowana droga wewnętrzna stanowi obecnie własność ok. 150 osób, a co w przypadku wszczęcia wobec skarżącej postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, uniemożliwiłoby jej uzyskanie oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane od wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. W związku z powyższym zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy art. 156 § 2 k.p.a., Sąd uznał za chybiony.

Wobec poczynionych wyżej ustaleń, za nietrafny Sąd uznał także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Organ nie mógł bowiem naruszyć wymienionych wyżej regulacji, gdyż przepisy te w ogóle nie znajdowały w niniejszej sprawie zastosowania. Organ odwoławczy przywołał jedynie powyższe normy stwierdzając, że organ powiatowy w postępowaniu zwyczajnym powinien przeprowadzić postępowanie naprawcze. Skoro bowiem skarżąca dokonała istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego bez uzyskania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, to działanie to było równoznaczne z realizacją tej części inwestycji w warunkach samowoli budowlanej, a w takiej sytuacji zastosowanie znajduje tryb wymieniony w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

W świetle przytoczonych na wstępie zasad postępowania nieważnościowego Sąd uznał, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawały zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 i 7 k.p.a.

Nie do pogodzenia z obowiązującym porządkiem prawnym było, w ocenie Sądu, umorzenie postępowania zwyczajnego, pomimo obowiązku przeprowadzenia przez organ powiatowy postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 k.p.a. w związku z art. 36a Prawa budowlanego. Instytucja umorzenia postępowania nie może być rozumiana i stosowana w taki sposób, iż podważony zostanie cel, któremu ona służy. W przedstawionej sytuacji Sąd uznał za niezbędne wyeliminowanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z (...) marca 2007 r. z obrotu prawnego i tym samym odstąpienie od przyjętej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych.

Skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku (...) Spółka z o.o. Spółka Komandytowo-akcyjna z siedzibą w K., reprezentowana przez radcę prawnego, oparła na następujących podstawach:

I.

naruszenia prawa materialnego tj. art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i w efekcie uznanie, że dokonane przez skarżącą zmiany w porównaniu z decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi wewnętrznej (ciągu pieszo-jezdnego) mają istotny charakter, podczas gdy w istocie zmiany te istotnego charakteru nie mają,

II.

naruszenia przepisów postępowania, tj.:

* art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyznanie Pani B. N.-R., Pani I. K., Pani J. R.-B. oraz Panu A. T. oraz Pani V.K.-M. statusu strony w postępowaniach przed powiatowym, wojewódzkim i Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, co sprawia, że niniejsze postępowanie jest obarczone bezwzględną przesłanką nieważności (art. 183 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

* art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ administracyjny, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. bezpodstawnie umorzył postępowanie powołując się na ten przepis, gdy w rzeczywistości przepis ten stanowił prawidłową podstawę formalnoprawną wydania przez PINB w O. decyzji nr (...) umarzającej postępowanie w ramach nadzoru budowlanego w sprawie budowy drogi wewnętrznej (ciągu pieszo-jezdnego), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

* art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszym postępowaniu ma miejsce rażące naruszenie prawa oraz brak uznania, iż nastąpiły nieodwracalne skutki prawne. Zakładając natomiast hipotetycznie, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. nr (...) umarzająca postępowanie oraz decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa to z uwagi na upływ ponad dziesięcioletniego terminu od wydania decyzji nr (...) z dnia (...) marca 2002 r. o pozwoleniu na budowę drogi wewnętrznej, w chwili obecnej nie jest już możliwe stwierdzenie nieważności tej decyzji nawet jeżeli zostałaby ona wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczki postępowania: I. K. i V. k.m., reprezentowane przez radcę prawnego, wniosły o oddalenie tej skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Jako pierwszy należało zatem rozważyć, jako najdalej idący, zarzut nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Na nieważność postępowania określoną tym przepisem wskazuje autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyznanie B.N.-R., I. K., J. R.-B. i A. T. oraz V. K.-M. statusu strony w niniejszym postępowaniu. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że w świetle art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, wskazane osoby uczestniczyły w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd I instancji, przymiot zaś strony przysługiwał im z racji uprawnień właścicielskich do nieruchomości bezpośrednio przylegających do zrealizowanej inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Z powyższych względów nie sposób uznać, by prowadzone przed Sądem pierwszej instancji postępowanie dotknięte było wadą nieważności postępowania określoną art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a., która zachodzi jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany.

Nie dostrzegając przesłanek nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem skargę kasacyjną w granicach podniesionych w niej zarzutów.

Uznając za nieusprawiedliwione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej przede wszystkim stwierdzić należy, że nie mógł znaleźć uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a. Jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, powiatowy organ nadzoru budowlanego, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, prawidłowo dokonał umorzenia postępowania uznając, że stało się ono bezprzedmiotowe z uwagi na nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.). Uznając powyższe argumenty za nietrafione wskazać należy, że przepis art. 105 § 2 k.p.a. wiąże możliwość umorzenia postępowania z powstaniem trudnej i nieusuwalnej przeszkody w kontynuacji postępowania, kładąc akcent na bezprzedmiotowość tego postępowania. Przedmiotem zaś postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi zatem wówczas, gdy brak jest podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ta zaś sytuacja w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie miała miejsca.

Nie można również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. Upływ dziesięcioletniego terminu od daty wydania decyzji Starosty O. z (...) marca 2002 r. o pozwoleniu na budowę, na jaki powołuje się autor skargi kasacyjnej, pozostaje bez wpływu na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) marca 2007 r. Ograniczenie, jakie z upływem 10 lat wiąże powołany art. 156 § 2 k.p.a., dla niemożności stwierdzenia nieważności decyzji, należy rozumieć ściśle. Termin ten należy zatem odnosić w niniejszej sprawie do decyzji wydanej przez organ powiatowy w dniu (...) marca 2007 r., której nieważności domagała się strona.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jaki autor skargi kasacyjnej wiąże z nieuprawnionym stwierdzeniem przez Sąd, że dokonane zmiany w zrealizowanej inwestycji w stosunku do zaakceptowanego projektu budowlanego mają istotny charakter. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w sytuacji stwierdzenia przez organ I instancji dokonania przez inwestora zmiany polegającej na powiększeniu promienia łuku drogi wewnętrznej, wprowadzeniu dodatkowego zjazdu, a zatem zmiany dotyczącej zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu, o jakiej mowa w art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, brak było podstaw do umorzenia postępowania. Dokonanie powyższych ustaleń prowadzić zatem musiało do przeprowadzenia postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.