Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1328863

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 6 czerwca 2013 r.
II OSK 1907/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz.

Sędziowie NSA: Małgorzata Stahl (spr.), Jolanta Rudnicka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Gd 851/10 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 851/10 oddalił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...) w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie warunków zabudowy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia (...) sierpnia 2004 r., nr (...), Wójt Gminy W. ustalił na rzecz A. S. i J. S. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedliska rolniczego z przeznaczeniem na cele agroturystyki i obsługi ruchu turystycznego (w postaci pensjonatu, karczmy, obiektów towarzyszących, jak również obiektów gospodarczych) oraz przeprowadzenia rekultywacji dawnego zbiornika wodnego i regulacji rzeki (...), położonych na działkach nr (...) i (...) w miejscowości W., gmina W.

W dniu (...) września 2006 r. F. T. wystąpił do Wójta Gminy W. o doręczenie mu ww. decyzji wskazując, że winien być uznany za stronę w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Po otrzymaniu kopii ww. decyzji, F. T. pismem z dnia (...) listopada 2006 r., zatytułowanym "odwołanie" zaskarżył przedmiotową decyzję z dnia (...) sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, postanowieniem z dnia (...) grudnia 2006 r., nr (...), stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. Powyższe postanowienie Kolegium zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 122/07, który stwierdził, że w sytuacji, gdy strona wskazuje we wniesionym odwołaniu, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu przed organem I-instancji, organ winien rozważyć czy pismo to nie stanowi podania o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 3 grudnia 2008 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1643/07, oddalił skargę kasacyjną J. S. od powyższego wyroku.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r., nr (...), Wójt Gminy W. wznowił postępowanie administracyjne zakończone opisaną na wstępie decyzją własną z dnia (...) sierpnia 2004 r. uznając, iż pisma F. T. stanowiły wniosek o wznowienie postępowania oparty na treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Następnie decyzją z dnia (...) marca 2010 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 6, 8, 9, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1-3 i art. 150 § 1 k.p.a., Wójt Gminy W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy W. nr (...) z dnia (...) sierpnia 2004 r. W ocenie organu F. T. nie powinien zostać uznany za stronę postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji, a zatem nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wyjaśnił bowiem organ, stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy są przede wszystkim właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z nieruchomością objętą decyzją, a wnioskodawca nie legitymuje się tytułem prawnym do żadnej z działek spełniających przywołane kryterium. Teren inwestycji oddzielony jest od działek będących własnością F. T. działką nr (...) - drogą stanowiącą własność Skarbu Państwa. Organ I instancji wyjaśnił nadto, że przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby planowana inwestycja naruszała interes prawny wnioskodawcy. Nie stwierdzono, aby zachodziła jakakolwiek możliwość wpływu przedmiotowej inwestycji na tereny sąsiednie. Przedsięwzięcie nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących wykraczać oddziaływaniem poza teren inwestycji, a obawy wnioskodawcy dotyczące zanieczyszczenia rzeki (...), degradacji obszaru chronionego krajobrazu, przy spełnieniu przez przedmiotową inwestycję określonych w decyzji warunków, nie znajdują uzasadnienia.

W odwołaniu od tej decyzji F. T. wniósł o jej uchylenie, wszczęcie postępowania o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr (...) i (...) w W. oraz uwzględnienie wnioskodawcy jako strony tego postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, iż jest właścicielem gospodarstwa hodowlanego pstrąga, usytuowanego na rzece (...) w W., dzierżawcą Obwodu Rybackiego nr 1, obejmującego (...) od jej źródeł do ujścia w Jeziorze (...) oraz właścicielem Obrębu Hodowlanego, obejmującego odcinek rzeki 50 m powyżej piętrzenia. Z tych przyczyn posiada interes prawny do występowania jako strona postępowania przy wydawaniu wszelkich decyzji dotyczących tego odcinka rzeki (...), jak i sąsiadującego z jego gospodarstwem terenu. Stwierdził nadto, iż pozbawienie go przysługującego mu prawa uczestnictwa przy wydawaniu kwestionowanej decyzji, pociągnęło za sobą szereg naruszeń prawa ze strony inwestora oraz organów administracji. Wyjaśnił również, iż droga, na którą powołano się w decyzji, w najwęższym miejscu ma ok. 1 m szerokości.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 1, art. 149 i art. 151 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stwierdzając, że w niniejszej sprawie jedynie złożenie wniosku o wznowienie postępowania po upływie miesięcznego terminu, określonego w art. 148 § 1 k.p.a., upoważniało organ do odmowy wznowienia postępowania. Zdaniem Kolegium, organ I instancji - wydając decyzją o odmowie wznowienia postępowania, nie zauważył, że postępowanie to już wznowił postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r. Wyrazem ustalenia, że podanie zostało wniesione przez podmiot, który nie jest stroną, winna być zatem decyzja o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Natomiast wyrazem przeciwnego ustalenia - wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a. Kolegium stwierdziło nadto, że skoro w przedmiotowej sprawie podanie o wznowienie postępowania zostało oparte na podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem niedopuszczalne było badanie przez organ przed wznowieniem postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a. czy odwołujący się jest, czy też nie jest stroną postępowania. Organ I instancji słusznie zatem wznowił postępowanie, jednak ustalenie organu I instancji, że odwołujący się nie jest stroną w sprawie kwestionowanej decyzji nie dawało organowi podstaw do podjęcia wydanej w sprawie decyzji.

W skardze na powyższą decyzję J. S. wniósł o jej uchylenie, zarzucając Kolegium nierozpoznanie istoty sprawy oraz niezastosowanie do prawidłowego stanu faktycznego i prawnego art. 146 § 1 i art. 151 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. albowiem wskazany w tym przepisie termin został już przekroczony. Decyzja z dnia (...) sierpnia 2004 r. stała się bowiem ostateczna w dniu (...) października 2004 r. Skarżący stwierdził również, iż działania F. T. są od samego początku pozbawione podstaw merytorycznych. Ponadto, w ocenie skarżącego, F. T. złożył wniosek o wznowienie postępowania z przekroczeniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i dodatkowo wskazując, że organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 § 1 k.p.a. jest - na podstawie art. 150 § 1 k.p.a. - organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, a więc w niniejszym przypadku Wójt Gminy W. Przeprowadzenie postępowania przez organ odwoławczy, za organ I-instancji, stanowiłoby zatem naruszenie zasady dwuinstancyjności.

Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r. skarżący oświadczył, że z kopii decyzji z dnia (...) września 1992 r., którą złożył do akt sprawy, wynika, że to R. P. jest użytkownikiem stawów hodowlanych, a nie F. T. W związku z tym wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu uzyskania oryginału ww. decyzji, a także o zobowiązanie uczestnika postępowania F. T. do przedłożenia operatu wodno-prawnego, w celu ustalenia czy hodowla pstrągów jest faktycznie prowadzona zgodnie ze złożoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r., wydanym na rozprawie, oddalił powyższe wnioski skarżącego.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Na wstępie Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 138 § 1 i 2 k.p.a. organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania, w zależności od dokonanej oceny prawidłowości decyzji I-instancyjnej, może wydać decyzję utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy, uchylającą zaskarżoną decyzję i orzekającą co do istoty sprawy bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Istota zaś skargi złożonej w niniejszej sprawie sprowadzała się do zakwestionowania podstaw wydania przez organ II instancji decyzji uchylającej decyzję organu I-instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W opinii skarżącego organ odwoławczy powinien stwierdzić upływ w niniejszej sprawie 5-letniego terminu z art. 146 § 1 k.p.a. i merytorycznie ją rozstrzygnąć na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

Następnie Sąd wyjaśnił, że badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji kasacyjnej sąd ocenia jedynie jej legalność w zakresie ograniczającym się do wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika przy tym, że w przypadku stwierdzenia nieważności postępowania I-instancyjnego, organ odwoławczy nie może stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji, może ją jedynie uchylić.

Rozpoznając zatem niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż postanowieniem z dnia (...) grudnia 2009 r., nr (...), wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 1 i 2 oraz art. 150 § 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku F. T., Wójt Gminy W. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją własną z dnia (...) sierpnia 2004 r., nr (...), wydaną w przedmiocie warunków zabudowy. Następnie, decyzją z dnia (...) marca 2010 r., nr (...), wydaną m.in. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1-3 i art. 150 § 1 k.p.a., ten sam organ odmówił wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia (...) sierpnia 2004 r. Przy czym swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, iż po przeprowadzeniu postępowania ustalił, że F. T. nie powinien zostać uznany za stroną postępowania, a zatem nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z art. 149 § 3 k.p.a. wynika zaś, iż odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

W ocenie Sądu ww. przepisy są jasne i czytelne. Ich treść - bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych, może być jednoznacznie ustalona. Przepisy te zawierają precyzyjną regulację, która oparta została na konstrukcji alternatywy rozłącznej (wykluczającej). Z ich treści w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, iż po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania organ może albo wznowić postępowanie zakończone decyzją ostateczną w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), albo odmówić wznowienia postępowania w drodze decyzji (art. 149 § 3 k.p.a.). Brak jest zatem możliwości wydania w jednym postępowaniu obu ww. rozstrzygnięć, ponieważ wzajemnie się one wykluczają.

W niniejszej zaś sprawie organ I instancji najpierw wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, a następnie odmówił wznowienia tego postępowania. Zdaniem Sądu, wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, w której postępowanie to już zostało wznowione, organ I instancji w sposób rażący naruszył uregulowanie zawarte w art. 149 § 1 i 3 k.p.a. Wydana przez niego decyzja bowiem w sposób oczywisty i bezsporny jest sprzeczna z regulacją zawartą w tych przepisach, a zatem jest dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż organ II instancji, stwierdzając, że w sprawie zapadły dwa, wykluczające się orzeczenia organu I instancji tj. postanowienie o wznowieniu postępowania, a następnie decyzja o odmowie wznowienia postępowania, zasadnie wydał decyzję kasacyjną (uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi) i prawidłowo przyjął, że to organ I-instancyjny winien przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz ewentualnie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a następnie wydać rozstrzygnięcie wskazane w art. 151 k.p.a. Zasadnie również organ odwoławczy zauważył w odpowiedzi na skargę, iż w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, nie mógł uchylić decyzji organu I instancji i orzec w sprawie merytorycznie, albowiem, zgodnie z treścią art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, czyli w przedmiotowej sprawie - Wójt Gminy W. Ten organ zatem musi najpierw przeprowadzić prawidłowo postępowanie przewidziane w art. 149 § 2 k.p.a. tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a następnie wydać jedną z decyzji przewidzianych przepisami art. 151 k.p.a. Rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy przez organ odwoławczy stanowiłoby w niniejszej sprawie naruszenie zasadny dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że powyższej ocenie nie zaprzecza podnoszona w skardze okoliczność upływu w sprawie terminu 5-letniego przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Z art. 151 § 2 k.p.a. wynika przy tym, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Z treści ww. przepisów, w ocenie Sądu, w sposób jasny wynika, iż również dla wydania tego typu rozstrzygnięcia organ właściwy musi nie tylko ustalić upływ terminu, ale przede wszystkim zbadać czy w sprawie w ogóle zachodzą przyczyny ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej, określone w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b.

Wskazując na powyższe Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie Kolegium zasadnie zastosowało rozstrzygnięcie kasacyjne z art. 138 § 2 k.p.a. Żadne bowiem rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 1 k.p.a. nie mogło mieć zastosowania, a to wobec konieczności eliminacji wadliwie wydanej decyzji organu I instancji, jako rażąco naruszającej prawo, oraz potrzeby przeprowadzenia prawidłowego postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a. Decyzja organu odwoławczego, eliminująca w toku kontroli instancyjnej decyzję organu I-instancji dotkniętą wadą kwalifikowaną jest zatem zgodna z prawem i stwarza stan prawny umożliwiający prawidłowe przeprowadzenie postępowania.

Na marginesie poczynionych rozważań Sąd wyjaśnił, iż wnioski skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego do czasu uzyskania oryginału decyzji z dnia (...) września 1992 r., której kopię skarżący złożył na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2011 r., oraz o zobowiązanie uczestnika postępowania F. T. do przedłożenia operatu wodno-prawnego, zostały oddalone, ponieważ dokumenty te nie miały żadnego znaczenia dla oceny zasadności wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej. Dokumenty te będą podlegały ocenie w toku postępowania, które musi prawidłowo przeprowadzić organ I instancji.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku J. S., reprezentowany przez adwokata, zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 106 § 3 i art. 125 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie zawnioskowanego przez J.S. dowodu uzupełniającego z dokumentu tj. decyzji z dnia (...) września 1992 r. podczas gdy strona miała do tego prawo a brak uwzględnienia wnioskowanego dowodu znacznie utrudnił ustalenie prawdy materialnej zaistniałej w sprawie, nadto wnioskowany dowód pozostawał w związku z wskazywanymi przez stronę zarzutami i jej stanowiskiem konsekwentnie podnoszonym - oraz poprzez niezawieszenie postępowania sądowego pomimo możliwości stwierdzenia, że Pan F. T. posługuje się w sprawie, jak swoim, dokumentem, którego nigdy nie był bezpośrednim adresatem,

- art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie wyjaśnienie przez Sąd w sposób adekwatny do celu jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie ustosunkowanie się należycie i wyczerpująco do wszystkich zarzutów i wniosków skarżącego.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 i art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu przedstawionego przez skarżącego dowodu w postaci decyzji z dnia (...) września 1992 r., której kopię przedłożył na rozprawie i nie zawieszeniu postępowania sądowego w tej sprawie do czasu zweryfikowania ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie.

Wskazać należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd, co do zasady, wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Powyższe oznacza, że sąd rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej decyzji. Zgodnie zaś z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres postępowania dowodowego prowadzonego przez sąd jest więc podyktowany dokonywaną przezeń oceną zaskarżonego aktu lub czynności zgodnie z kryterium legalności. Nie każdy więc dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją, przy jednoczesnym spełnieniu warunku niezbędności. W niniejszej sprawie, jak zasadnie przyjął Sąd I instancji, przedstawiony przez skarżącego na rozprawie dowód w postaci kopii decyzji przedłożonej na okoliczność, iż użytkownikiem stawów hodowlanych jest inna osoba, a nie F. T., nie stanowił dokumentu, który w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. mógł posłużyć jako dowód uzupełniający w rozpoznawanej sprawie. Przede wszystkim bowiem przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu nie wynikało z niezbędności wyjaśnienia przez Sąd zaistniałych w sprawie wątpliwości. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że dokument ten nie miał żadnego znaczenia dla dokonywanej przez Sąd kontroli legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia (...) sierpnia 2010 r. uchylającej decyzję Wójta Gminy W. z dnia (...) marca 2010 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy W. z dnia (...) sierpnia 2004 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla siedliska rolniczego wraz z przeznaczeniem na cele agroturystyki i obsługi ruchu turystycznego, i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dodać można jedynie, że na dokument ten strona będzie mogła się powołać w postępowaniu prowadzonym ponownie przez Wójta Gminy W. w zakresie przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. został powiązany przez autora skargi kasacyjnej z zarzutem naruszenia art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który to przepis określa przesłankę do zawieszenia przez sąd postępowania z uwagi na ujawnienie się czynu, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Odmawiając zasadności powyższemu zarzutowi wskazać należy, że - jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji - powoływanie się na wątpliwości co do przedstawionych w sprawie dokumentów potwierdzających prawo użytkowania stawów hodowlanych przez F. T., nie stanowi okoliczności, która powodowałaby konieczność zawieszenia postępowania sądowego. Podkreślić należy, że dokumenty potwierdzające prawo do użytkowania stawów hodowlanych i ich legalność będą dopiero przedmiotem badania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji.

Nieuzasadnionym okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające - w ocenie skarżącego - wyjaśnienie przez Sąd powodów, dla których nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w kontrolowanej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na wyczerpujące poznanie motywów, jakimi kierował się Sąd I instancji uznając za prawidłowe zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Argumentacja Sądu jest w tej mierze precyzyjna i nie sposób jest jej zarzucić ogólnikowości.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.