Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1666087

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 5 marca 2015 r.
II OSK 1876/13
Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon.

Sędziowie NSA: Leszek Kamiński (spr.), del. Anna Żak.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 1023/12 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 1023/12 oddalił skargę (...) Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...), uchylającą w całości decyzję Prezydenta Miasta Szczecin z dnia (...) maja 2012 r. znak: (...) w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych.

W motywach powyższego wyroku Sąd powołał się na następujący stan sprawy.

Wnioskiem z dnia 30 stycznia 2012 r. B. i T. S. (właściciele działki nr (-A-]) zwrócili się o wydanie nakazu przywrócenia stanu poprzedniego (sprzed 23 stycznia 2009 r.) gruntu działki (-B-) z obrębu (...) w S. przy ul. M. Zdaniem wnioskodawców, dokonana przez właściciela działki (-B-) ((...) Sp. z o.o.) zmiana naturalnej rzeźby terenu, polegająca na podniesieniu gruntu z dotychczasowego poziomu 102,1 m n.p.m. do 107,5 m n.p.m. oraz ukierunkowanie pochyłu nowo usypanego poziomu działki (-B-) w stronę ich działki skutkuje pogorszeniem warunków środowiskowych, w tym zlewiskiem wód opadowych oraz zakłóceniem naturalnych cieków wodnych.

W dniu 12 marca 2012 r. przeprowadzona została wizja lokalna z udziałem przedstawiciela ww. Spółki. Właściciele działki (-A-) nie byli obecni. Z przeprowadzonej wizji sporządzono protokół, szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną.

Na podstawie dostępnych map dotyczących rejonu działek (-A-) i (-B-), oględzin terenu, a także wyjaśnień uzyskanych od kierownika budowy osiedla przy ul. M (na dz. (-B-]) organ ustalił, że działka (-B-) z obrębu (...) w S. wcześniej była działką rolną o naturalnym ukształtowaniu w formie niecki, z naturalnym spadkiem terenu w kierunku działki (-A-). Najwyższa rzędna terenu działki (-B-) wynosiła (w północnej części działki) ok. 110 m n.p.m., najwyższa rzędna terenu przy granicy z działką (-A-) wynosiła ok. 107 m n.p.m., najniższa rzędna w sąsiedztwie dz. (-A-) - ok. 102,5 m n.p.m. Z mapy wynika, że w terenie brak było cieków naturalnych, rowów, oczek wodnych, zagłębień ze stagnującą wodą. itp. Na działce (-B-) (podzielonej obecnie na działki (...)-(...))(...) Sp. z o.o. na podstawie ważnego pozwolenia na budowę prowadzi budowę osiedla domów jednorodzinnych. Według wyjaśnień kierownika budowy, przed rozpoczęciem prac budowlanych, istniejąca wcześniej na działce (-B-) niecka terenowa została zasypana piaskiem, teren został wyrównany, grunt zagęszczony i wykonano niezbędne badania geologiczne gruntu. W zachodniej części działki (-B-), wzdłuż granicy z działką (-A-) wykonany został żelbetowy mur oporowy, usytuowany w odległości ok. 1,0 - 1,2 m od granicy działek. Długość muru od strony działki (-A-) wynosi ok. 85 m, zagłębienie muru ok. 1,5 m w stosunku do terenu działki (-A-), maksymalna wysokość muru (widoczna od strony działki (-A-]) wynosi ok. 3,5 m. Mur jest szczelny, suchy, nie widać na nim wycieków ani sączeń wody, szczeliny dylatacyjne również są suche. Cały teren osiedla (w tym również teren przylegający bezpośrednio do budynków) jest zdrenowany, wyposażony w kanalizację deszczową, wody opadowe z dachów i dróg na osiedlu odprowadzone są do kanalizacji. Dodatkowo, od strony budowanego osiedla, na głębokości ok. 1,5 m od korony muru, wzdłuż ściany muru położony został drenaż odwadniający skarpę o wysokości ok. 0,7 m. Dla zapobiegnięcia przelewania się przez koronę muru wody opadowej mogącej przy deszczach nawalnych spływać ze skarpy, wzdłuż skarpy (między skarpą a murem oporowym), wykonano obniżenie liniowe w postaci rowka o szerokości ok. 0,5 m i głębokości ok. 0,2 m, zatrzymujące wodę spływającą ze skarpy, umożliwiające jej wsiąkanie i odprowadzanie drenażem ułożonym wzdłuż muru. Podczas oględzin terenu nie stwierdzono spływów powierzchniowych wody opadowej ani śladów przelewania się takich wód z działki (-B-) na działkę (-A-). Nie zaobserwowano także żadnych zastoisk wody ani śladów wcześniejszych spływów, ani miejsc gromadzenia się wody na działce (-A-). Nie stwierdzono istnienia przeszkód oraz zmian w odpływie wody z działki (...), mogących kierować wody deszczowe na działkę (-A-). Wskutek podniesienia poziomu terenu nie zostały zasypane ani zniszczone żadne rowy odwadniające, ani inne urządzenia odprowadzające wody opadowe na żadnej z sąsiadujących działek.

Decyzją z dnia (...) maja 2012 r. Prezydent Miasta Szczecin na podstawie art. 104 k.p.a., art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145- zwanej dalej Prawem wodnym) odmówił wydania nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w trybie przepisu art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zdaniem organu wykonane na działce (-B-) przez Spółkę (...) prace ziemne polegające na podniesieniu poziomu i wyrównaniu terenu działki (zasypaniu niecki terenowej mającej spadek w kierunku działki (-A-]) niewątpliwie zmieniły naturalne ukształtowanie terenu oraz naturalny kierunek spływu wód opadowych, jednak podniesienie i wyrównanie poziomu działki (-B-), zagospodarowanie powierzchni działki przez wykonanie budynków mieszkalnych i zagospodarowanie ich otoczenia, wykonanie dróg osiedlowych, odprowadzenie wód deszczowych z dachów budynków i dróg na terenie budowanego osiedla do kanalizacji deszczowej, a także wykonanie drenaży opaskowych budynków i terenów wokół nich, z odprowadzeniem wód drenażowych poza teren działki (-B-) (do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej w ul. M.) ograniczyły w sposób znaczący dotychczasowy spływ wód opadowych z działki (-B-) na działkę będąca własnością B. i T. S. Również drenaż liniowy wykonany w sąsiedztwie muru oporowego, a także obniżenie liniowe - rowek wzdłuż stopy skarpy i czasowe retencjonowanie nadmiaru wód stanowią dodatkowe zabezpieczenie działki (-A-) przed spływem wód deszczowych oraz przelewaniem się tych wód przez koronę muru i jednocześnie pełnią rolę urządzeń zapobiegających ewentualnym szkodom. W ocenie organu, działania ww. Spółki podjęte na działce (-B-) powodują zmianę stanu wody na gruncie oraz zmianę kierunku odpływu wody opadowej z tej działki, poprzez skierowanie jej do sieci kanalizacji deszczowej w ul. M., lecz nie wpływa to szkodliwie ani na działkę (-A-), ani na inne działki sąsiadujące. Ponieważ organ nie stwierdził wystąpienia szkodliwego wpływu zmiany stanu wody tym samy nie można było zastosować art. 29 ust. 3 Prawa wodnego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli B. S. i T. S.

Decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 10 § 1 i art. 79 § 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 3 Prawa wodnego uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zdaniem Kolegium w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego koniecznym jest zbadanie istniejącego stanu rzeczy sprzed dokonania zmian stanu wody na gruncie, ustalenie związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem właściciela gruntu a zmianą stanu wody na gruncie, jak też szkodliwego wpływu tych zmian na nieruchomości sąsiednie - rzeczywisty, istniejący w chwili zgłaszania szkody. Przepis ten nie może być stosowany dla zapobieżenia przyszłej szkodzie, niepewnej, której ewentualność dostrzeżona została w związku z planowanymi działaniami właściciela gruntu. W okolicznościach niniejszej sprawy organ I instancji oparł swe ustalenia na dowodzie z protokołu oględzin, który to dowód nie może jednak stanowić wiarygodnej podstawy ustaleń faktycznych, wobec jego przeprowadzenia z naruszeniem reguł wypowiedzianych w przepisach art. 10 k.p.a. Analizując wynikające z art. 10 i art. 79 k.p.a. obowiązki organu, Kolegium wskazało, że zawiadomienie o terminie przeprowadzenia oględzin wyznaczonych na dzień 12 marca 2012 r. zostało wysłane w dniu 29 lutego 2012 r. Strona odwołująca się odebrała je w dniu 14 marca 2012 r., po upływie wyznaczonego terminu. Mimo to organ przeprowadził oględziny bez udziału strony, mając świadomość braku zawiadomienia o czynności odwołujących się-brak zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia. Naruszenie to pozbawiło przeprowadzony dowód wiarygodności i narzuciło obowiązek jego powtórzenia w warunkach uwzględniających powołane reguły. Organ ma obowiązek prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponieważ zakwestionowany dowód stanowił jedyną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji opartego na założeniu braku wpływu zmian stosunków wodnych na grunt sąsiedni pozbawienie go waloru wiarygodności przesądza o braku podstaw do zaskarżonego rozstrzygnięcia. Związek pomiędzy naruszeniem organu, a jego wpływem na wynik sprawy jest oczywisty. Już tylko z tego względu zaskarżona decyzja nie mogła się ostać, a konieczność przeprowadzenia postępowania we wskazanym zakresie czyniła zasadnym uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W zależności od wyników tej czynności organ I instancji podejmie wszelkie inne kroki niezbędne do wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy, w tym przeprowadzi wszelkie dowody, których potrzeba wyłoni się w toku postępowania.

Skargę na powyższą decyzję złożyła (...), domagając się jej uchylenia i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania:

- art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Szczecina z dnia (...) maja 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na brak udziału B. i T. S. w oględzinach w dniu 12 marca 2012 r., mimo że odwołujący się nie wykazali wpływu braku ich udziału w oględzinach na treść tego rozstrzygnięcia,

- art. 138 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej, gdy istniały podstawy do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z oględzin nieruchomości oraz orzeczenia co do istoty sprawy, mimo że w ocenie organu jedynym dowodem w sprawie koniecznym do przeprowadzenia były oględziny nieruchomości z udziałem B. i T. S.

Odpowiedź na skargę złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, wnosząc o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wskazując na procesową podstawę zaskarżonej decyzji (art. 138 § 2 k.p.a.), Sąd uznał, że w sprawie spełnione zostały obie ww. przesłanki, aczkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zbyt lakonicznie to wykazano. O ile Sąd zgłosił zastrzeżenia do precyzyjności uzasadnienia decyzji, to jednak uznał, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest zgodne z prawem. Oceniając stanowisko Kolegium odnośnie niezawiadomienia wnioskodawców o terminie oględzin, Sąd za chybiony uznał zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Stawiając ten zarzut, skarżąca Spółka co do zasady trafnie odwołała się do wykładni art. 10 § 1 k.p.a. i wskazała, że takie naruszenie może być skutecznie podniesione, gdy zostanie wykazane, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca pominęła jednak to, że poza dowodem z oględzin w sprawie nie przeprowadzono żadnego innego na potwierdzenie lub odrzucenie twierdzeń wnioskodawców. Całe rozumowanie organu I instancji oparło się bowiem na tym, co wyjaśnił podczas oględzin kierownik budowy, a co poza wizualnym oglądem muru oporowego i terenów spornych działek przez pracowników organu w toku oględzin, nie zostało w żaden sposób zweryfikowane. W tej sytuacji pozbawienie strony możliwości wzięcia udziału w oględzinach pozbawiło ją możliwości kwestionowania na bieżąco, jeszcze podczas oględzin, twierdzeń kierownika budowy i wskazywania na okoliczności wymagające wyjaśnienia. Oczywiste jest zatem zdaniem Sądu, że naruszenie praw strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a.) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro jej przedmiotem nie były okoliczności faktyczne i prawne niesporne i proste w ocenie.

Jak zauważył Sąd, z zasady sprawy w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych należą do skomplikowanych i na ogół wymagają dla rozstrzygnięcia zasięgnięcia opinii biegłych posiadających wiadomości specjalne i to często z kilku dziedzin (budownictwa, geologii, geofizyki, hydrologii itp.), gdyż ogólna wiedza przyrodniczo-techniczna może być nie wystarczająca dla oceny zjawisk dotyczących zmiany stanu gruntów i jej wpływu na dotychczasowy stan wodny na tych gruntach. Co więcej, wydanie opinii w niezbędnym zakresie, łączyć się może z koniecznością przeprowadzenia przez biegłego oględzin, pomiarów, badania gruntu, analiz laboratoryjnych celem ustalenia rodzaju i przepuszczalności warstwy gleby istniejącej na spornej działce przed rozpoczęciem inwestycji oraz gleby nawiezionej przez inwestora oraz przeprowadzenia innych jeszcze dowodów, których potrzeba wyłoni się w toku postępowania.

Za chybiony uznał również Sąd pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że organ odwoławczy, rozpoznając i rozstrzygając sprawę na skutek wniesionego odwołania, zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie niejako w zastępstwie organu I instancji. Do tego doszłoby natomiast, gdyby Kolegium zaczęło w niniejszej sprawie gromadzić dowody, które powinien był zebrać Prezydent Miasta Szczecin. Odróżnić trzeba bowiem uzupełnienie w postępowaniu odwoławczym materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji od pełnego lub w znacznej części zebrania przez organ II instancji tego materiału, co wyraźnie wynika z brzmienia i z ratio legis art. 138 § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie, nie zostały przez organ I instancji zebrane w sposób wyczerpujący i gwarantujący prawidłowe merytoryczne rozstrzygnięcie, a stan materiału dowodowego jest na tyle nie wystarczający, że przystąpienie przez organ II instancji do jego uzupełnienia we własnym zakresie, w istocie rzeczy prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła (...) Sp. z o.o. w S., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.

art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w bezpośrednim związku z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. i art. 79 k.p.a. poprzez oddalenie skargi z dnia 3 września 2012 r. na skutek błędnego przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta Szczecinie została wydana z naruszeniem prawa B. i T. S. do udziału w postępowaniu, a konkretnie w przeprowadzeniu dowodu z oględzin w dniu 12 marca 2012 r. i naruszenie tego prawa miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, podczas gdy ww. naruszenie prawa B. i T. S. do udziału w postępowaniu nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i w konsekwencji nie mogło stanowić podstawy do orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego o treści jak miało to miejsce, a dalej do oddalenia skargi w sprawie;

2.

art. 151 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. w bezpośrednim związku z art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez oddalenie skargi z dnia 3 września 2012 r. na skutek błędnego przyjęcia, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez Prezydenta Miasta Szczecina, a w konsekwencji zaistniały podstawy do wydania orzeczenia kasacyjnego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podczas gdy istniały podstawy do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z oględzin nieruchomości oraz orzeczenia co do istoty sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że bezspornie B. i T. S. nie wzięli udziału w oględzinach w dniu 12 marca 2012 r., jednak brak ich uczestnictwa nie wpłynął w żaden sposób na treść rozstrzygnięcia. Ich obecność bowiem nie mogła wpłynąć na wygląd i stan badanego terenu. W niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do orzeczenia kasacyjnego przez organ II instancji.

Odpowiedź na skargę kasacyjną z dnia 19 lipca 2013 r. złożyła B. S., wnosząc o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.

Nie jest w sprawie sporne to, że organ I instancji orzekał na podstawie stanu faktycznego ustalonego wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia, których udzielił przedstawiciel strony skarżącej kasacyjnie obecny w czasie prowadzenia przez ten organ oględzin obiektu. Nie jest też sporne, że informujący o zalewaniu ich nieruchomości małż. S. nie brali udziału w tych oględzinach, gdyż organ przystąpił do czynności nie ustaliwszy, czy otrzymali oni zawiadomienie o tej czynności. Jak się okazało, zawiadomienie to dotarło do nich już po dacie oględzin. Wyjaśnili też, że udział w tej czynności pozwoliłby na zadawanie im pytań i uzyskanie wyjaśnień co do szczelności muru oporowego, podstaw prawnych jego budowy, przebiegu drenażu itp. Z kolei wyjaśnienie tych kwestii mogło prowadzić do innego załatwienia sprawy. Wykazane zatem zostało w wyroku Sądu Wojewódzkiego, że strony bez ich winy pozbawione zostały możliwości udziału w przeprowadzeniu kluczowego dla sprawy dowodu. Nastąpiło zatem naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a.), co wyczerpywało przesłankę z art. 138 § 2 k.p.a. Nie było też możliwe przeprowadzenie w trybie art. 136 k.p.a. dowodu z ponownych oględzin na poziomie II instancji, ponieważ ewentualne nieuwzględnienie zastrzeżeń wnioskodawców mogłoby być zwalczane na poziomie skargi do sądu, a nie przez przeprowadzenie toku instancji administracyjnej, a zatem nie bez naruszenia art. 15 k.p.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe okoliczności w pełni odpowiadały dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a., a zatem nie było podstaw do uchylenia przez Sąd Wojewódzki zaskarżonej decyzji. Dodać tylko można, że ani z treści protokołu, ani z treści niezmiernie uproszczonego szkicu nie wynikają podstawowe dla sprawy okoliczności. Jeśli bowiem nastąpiła zmiana na gruncie polegająca na zasypaniu części terenu i powstaniu obiektów budowlanych, a także środków zapobiegających spływaniu wody na grunty sąsiednie (rowki, dreny, mur oporowy) to dla ustalenia czy okoliczności te wynikają z pozwolenia na budowę i czy są wystarczające niezbędne było zaznajomienie się przez organ z dokumentacją budowlaną i jej analiza.

Mając powyższe na uwadze, oba postawione w rozpoznawanej kasacji zarzuty okazały się bezzasadne.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.