Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1987070

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 24 września 2015 r.
II OSK 187/14
Bezprzedmiotowość postępowania w razie cofnięcia zgłoszenia o zamiarze realizacji określonej budowy lub robót budowlanych - cofnięcie zgłoszenia.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj.

Sędziowie: NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.), del. WSA Iwona Bogucka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej N.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 940/13 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego

1.

uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę;

2.

odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 940/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 19 listopada 2012 r. N.P. zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu przeszklonej werandy - częściowej zabudowy tarasu przy lokalu mieszkalnym nr (...) na poziomie piętnastego piętra budynku wielorodzinnego przy ul. (...) w W.

Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. nałożył na wnioskodawcę obowiązek złożenia, w zakreślonym terminie, uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne do jednoznacznego rozstrzygnięcia dokumenty w postaci: dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - taras budynku; dokumentu potwierdzającego zakończenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie robót budowlanych prowadzonych na tarasie budynku, rozpoczętych 20 sierpnia 2012 r. (wg informacji zawartej w piśmie Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 30 sierpnia 2012 r.) oraz rzutu kondygnacji z zaznaczeniem lokalizacji planowanej inwestycji i lokalu mieszkalnego nr (...) oraz z zaznaczeniem otworów drzwiowych i okiennych przyległego lokalu mieszkalnego, wykonanego przez osobę uprawnioną.

Wobec niewykonania powyższych obowiązków w zakreślonym terminie, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), wniósł sprzeciw.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. Oprócz zarzutów godzących w legalność zakwestionowanej decyzji pełnomocnik inwestora cofnął wniosek "który wywołał całe postępowanie będące przedmiotem zaskarżenia".

Na skutek odwołania wnoszącego zgłoszenie, Wojewoda Mazowiecki wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) lutego 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia (...) grudnia 2012 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Zdaniem Wojewody nałożone na inwestora obowiązki są, w świetle art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, całkowicie bezzasadne, gdyż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję posiadał wszelkie konieczne dokumenty, a zgłoszenie inwestora było kompletne i czyniło zadość wymogom prawa. Powyższe skutkowało uznaniem, że zaskarżona decyzja narusza art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że wobec braku możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie po upływie 30 dni od dnia wniesienia zgłoszenia, zaskarżoną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy należało uchylić i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła Wspólnota Mieszkaniowa (...) w W., domagając się jej uchylenia. Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 30 ust. 2 i art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane oraz art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącej organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że zachodzi konieczność uzupełnienia zgłoszenia w zakresie potwierdzenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ inwestorowi przysługuje prawo własności lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku posadowionym przy ul. (...) w W., natomiast do tarasu przysługuje mu prawo do wyłącznego korzystania (quoad usum). Taras jest współwłasnością wszystkich członków Wspólnoty (część nieruchomości wspólnej), a uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 29 marca 2011 r. nr (...) nie wyrażono zgody na przebudowę części nieruchomości wspólnej, tj. na zabudowę tarasu położonego przy lokalu nr (...). Powyższe oznacza, że inwestor nie dysponował nieruchomością na cele budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie podniósł, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu, a decyzja o sprzeciwie została wysłana do skarżącej Wspólnoty jedynie "do wiadomości".

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że w jego ocenie skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej przysługuje w postępowaniu sądowoadministracyjnym status strony. Stanowisko organu w tym zakresie jest nieprawidłowe. Z chwilą wydania decyzji o sprzeciwie dochodzi do ustalenia kręgu stron postępowania - w niniejszej sprawie na podstawie art. 28 k.p.a. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, iż podmiotem uprawnionym do udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w sytuacji gdy postępowanie dotyczy części wspólnej nieruchomości jest Wspólnota Mieszkaniowa. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu nie jest sporne, iż taras, na którym mają być wykonane roboty budowlane wskazane w zgłoszeniu stanowi część wspólną nieruchomości, oddaną do wyłącznego korzystania inwestorowi (o czym świadczą m.in. kserokopie części aktu notarialnego dołączonego przez pełnomocnika inwestora). A skoro tak, to nie może budzić wątpliwości, iż Wspólnota Mieszkaniowa reprezentująca współwłaścicieli nieruchomości ma interes prawny w prowadzonym postępowaniu.

Odnosząc się zaś do kontrolowanej decyzji Sąd wyjaśnił, że jej uzasadnienie nie odpowiada prawu, albowiem istotne dla rozstrzygnięcia fakty i okoliczności nie znalazły w nim odzwierciedlenia. Istota zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się na twierdzeniu, że obowiązki nałożone na inwestora postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r., zostały nałożone w całkowicie dowolny sposób, albowiem ze "zgromadzonego materiału wynika, że organ I-ej instancji wydając inkryminowaną decyzję posiadał wszelkie konieczne dokumenty". W ocenie Sądu to lakoniczne stwierdzenie organu drugiej instancji nie zostało wyjaśnione, a nadto stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Strona skarżąca kwestionuje oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością twierdząc, iż w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, nie posiada on takiego prawa. Wskazuje, iż taras jest częścią nieruchomości wspólnej, w której udział mają wszyscy członkowie Wspólnoty, a inwestor nie uzyskał wymaganej zgody Wspólnoty na wykonywanie robót budowlanych. Organ nie dokonał oceny zasadności tego zarzutu, a nawet, zdaniem Sądu, nie sprawdził prawidłowości oświadczenia inwestora pod względem formalnym.

Zdaniem Sądu niezrozumiałe jest dlaczego organ odwoławczy uznał oświadczenie inwestora za wystarczające, skoro nie dokumentuje prawa do dysponowania nieruchomością (tarasem) na cele budowlane. Nadto uzasadnienie decyzji organu nie wyjaśnia, dlaczego pozostałe obowiązki nałożone na inwestora postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. stały się zbędne.

W ocenie Sądu, wobec treści art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, w związku z informacją Wspólnoty Mieszkaniowej, że prace na spornym tarasie zostały rozpoczęte w dniu 20 sierpnia 2012 r., żądanie przedłożenia dokumentu potwierdzającego zakończenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie robót budowlanych prowadzonych na tarasie budynku, rozpoczętych dnia 20 sierpnia 2012 r. wydaje się być uzasadnione. Zdaniem Sądu pozwoliłoby to ustalić, czy nie doszło do wykonania robót, które zostały wskazane w zgłoszeniu z dnia 19 listopada 2012 r.

Nadto Sąd dodał, że Prezydent m.st. Warszawy zażądał uzupełnienia dokumentów o rzut kondygnacji z zaznaczeniem lokalizacji planowanej inwestycji i lokalu mieszkalnego nr (...) oraz z zaznaczeniem otworów drzwiowych i okiennych przyległego lokalu mieszkalnego wykonanego przez osobę uprawnioną, a dokumentu takiego nie ma w aktach sprawy.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, albowiem w postępowaniu administracyjnym organ nie ustalił należycie stanu faktycznego, pozostawiając niewyjaśnione szereg okoliczności sprawy, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym samym w postępowaniu doszło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Konkludując Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ mając na uwadze całokształt materiału dowodowego winien ustalić stan faktyczny sprawy, ocenić zasadność nałożonych postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. obowiązków oraz ich wykonanie. Wyrazem tych ustaleń winno być uzasadnienie sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił kontrolowaną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł inwestor N.P. zaskarżając go w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie:

1)

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w szczególności:

naruszenie zasad wyrażonych w art. 7, 8, 11, 77, 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 p.p.s.a. i art. 141 § 4 tej ustawy, tj. zasady równości obywateli, zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli oraz obowiązku wyjaśniania zasadności zastosowanych przesłanek, obowiązku rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz przez wydanie rozstrzygnięcia bez jego uzasadnienia zindywidualizowanymi przesłankami i niezbadania wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności pominięcie przez sąd administracyjny okoliczności, iż loggia i weranda jest częścią składową lokalu nr (...) przy ul. (...), zaś prace budowlane będące przedmiotem zainteresowania Sądu są wykonywane na części składowej lokalu skarżącego - werandzie. Trzeba podkreślić, że decyzją administracyjną pozwolenia budowlanego w oparciu o którą wzniesiono budynek przy ul. (...) w W. - taras przylegający do lokalu nr (...) oznaczony jest jako weranda przynależna do tego lokalu, co nabył skarżący aktem notarialnym. W tej sytuacji Wspólnota Mieszkaniowa nie ma interesu prawnego ani umocowania do ingerowania w przestrzeń należącą wyłącznie do skarżącego, zaś kwestia zgłoszenia wykonania na jej terenie robót budowlanych została ostatecznie i jednoznacznie zakończona wydaniem zaświadczenia przez Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Śródmieście, gdzie pismem o nr (...), zostało potwierdzone, że organ nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót związanych z częściową zabudową tejże werandy skarżącego, w szczególności nie zgłaszał zastrzeżeń do przedłożonej przez skarżącego dokumentacji, w tym oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością, a więc niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone, a odmienna ocena tych samych dowodów jest nieuzasadniona i niedopuszczalna.

2)

przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), w szczególności:

naruszenie art. 30 ustawy Prawo budowlane przez błędne uznanie, iż istniała podstawa prawna wzywania skarżącego do przedłożenia dokumentów, m.in. dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - w sytuacji gdy organ administracji posiadał wszelkie niezbędne dokumenty i nie budziły one uprzednio żadnych zastrzeżeń.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną zawarł argumenty na poparcie przedstawionych wyżej zarzutów.

Na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie oświadczył, że popiera skargę kasacyjną, zarzuty i wnioski w niej zawarte. Jednocześnie podkreślił, że inwestor w odwołaniu do decyzji pierwszej instancji cofnął zgłoszony zamiar wykonania robót budowanych.

Natomiast Wspólnota Mieszkaniowa (...) w W. wniosła o oddalenie wywiedzionej skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, w związku z tym przedmiotowa skarga kasacyjna została rozpoznana w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługiwał przede wszystkim zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazujący jakie elementy winno zawierać uzasadnienie wyroku, albowiem przedstawiony przez niego stan sprawy nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu postępowania. Jak już wyżej wskazano w toku postępowania skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu zgłoszenia, jednakże fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w przedstawionym przez Sąd stanie sprawy. Pominięcie tego oświadczenia spowodowało, że Sąd pierwszej instancji niewłaściwie ocenił materiał dowody w sprawie, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd ten dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, pomijając treść odwołania skarżącego kasacyjnie od decyzji organu pierwszej instancji (pismo z dnia 21 grudnia 2012 r.), w którym wyraźnie sformułowano oświadczenie o wycofaniu zgłoszenia. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie jasno wskazał, że cyt. " (...) deklaruję cofnięcie wniosku, który wywołał całe postępowanie będące przedmiotem zaskarżenia". Nakaz wzięcia pod uwagę przez Sąd całego materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika z treści art. 134 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w niniejszej sprawie, wbrew dyspozycji powyższego przepisu, Sąd pierwszej instancji ograniczył się do skontrolowania zaskarżonej decyzji jedynie pod kątem prawidłowości argumentacji w niej zawartej. Zaś nieuprawnione zawężenie granic kontroli decyzji administracyjnej doprowadziło Sąd pierwszej instancji do rezultatu odmiennego od tego, który mógłby uzyskać gdyby dokonał pełnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zaś niedokonanie pełnej oceny materiału dowodowego skutkowało w konsekwencji naruszeniem przez Sąd pierwszej instancji, przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze przyczynę uchylenia zaskarżonego wyroku, ich ocenę uznał za zbędną.

Zgodnie z treścią art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro istota niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to uwzględniając skargę kasacyjną i uchylając wyrok Sądu pierwszej instancji Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną skargę.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego złożoną przez Wspólnotę Mieszkaniową (...) w W. skargę należało uznać za nieuzasadnioną, gdyż rozstrzygnięcie organu odwoławczego odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lutego 2013 r. została wydana na skutek odwołania inwestora złożonego od decyzji organu pierwszej instancji wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 19 listopada 2012 r. szczegółowo opisanych w tym zgłoszeniu. W wywiedzionym odwołaniu pełnomocnik inwestora oświadczył, iż "deklaruje cofnięcie wniosku, który wywołał całe postępowanie będące przedmiotem zaskarżenia". Jednocześnie zaakcentował, że zamiar wykonania robót budowlanych związanych z częściowym zadaszeniem istniejącego tarasu oraz osłon przeciwwiatrowych został zgłoszony w 2011 r. - zgłoszenie z dnia 10 stycznia 2011 r., w stosunku do którego organ nie wniósł sprzeciwu. Cofnięcie dokonanego zgłoszenia z dnia 19 listopada 2012 r. na etapie postępowania odwoławczego zostało przez pełnomocnika inwestora podniesione także przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na rozprawie w dniu 24 września 2015 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro inwestor w toku postępowania cofnął zgłoszenie, to należało uznać, że zrezygnował z realizacji robót budowlanych objętych przedmiotowym zgłoszeniem i w konsekwencji nie jest już zainteresowany akceptacją tych robót przez organ architektoniczno-budowlany. Oświadczenie takie oznacza, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części".

W rozumieniu tego przepisu postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego, to jest przedmiotu, podmiotu czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zatem bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Do elementów konstrukcyjnych przedmiotu sprawy administracyjnej należy zaliczyć także wolę uprawnionego podmiotu, o ile ustawodawca łączy z nią istnienie postępowania (porównaj wyroki NSA: z dn. 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 394/11; z dn. 21 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 377/06).

Nie ulega wątpliwości, że zgłoszenie dokonane w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane jest jednostronną czynnością prawną dokonywaną przez inwestora, a polegającą na zawiadomieniu odpowiedniego organu administracji o zamiarze realizacji określonej budowy lub robót budowlanych. Zatem cofnięcie tego zgłoszenia przez uprawniony podmiot jest równoznaczne z rezygnacją z realizacji zgłoszonego zamierzenia, a w konsekwencji z rezygnacją z uzyskania akceptacji tego zamierzenia budowlanego przez właściwy organ. W tej sytuacji, wobec odpadnięcia przedmiotu postępowania, organ zobowiązany był do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dlatego też organ odwoławczy co do zasady, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., trafnie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wprawdzie uzasadnienie kontrolowanego rozstrzygnięcia Wojewody Mazowieckiego jest niewłaściwe, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy administracyjnej, gdyż uchylenie decyzji by organ administracji ponownie rozpoznał sprawę nie spowodowałoby wydania innego rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie byłoby takie samo, tyle tylko, że decyzja zawierałaby inne uzasadnienie. Jak już wskazano, wobec cofnięcia zgłoszenia na etapie postępowania odwoławczego istniała podstawa do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania przed tym organem. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Jednocześnie zauważyć należy, że umorzenie postępowania na skutek cofnięcia zgłoszenia z dnia 19 listopada 2012 r. kończy sprawę tylko tego zgłoszenia. Nie oznacza to jednak wyłączenia możliwości ewentualnego przeprowadzenia postępowania w stosunku do robót budowlanych wykonanych na podstawie pierwszego zgłoszenia dokonanego w styczniu 2011 r.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.