Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1666086

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 3 marca 2015 r.
II OSK 1869/13
Możliwość naruszenia interesu prawnego członka wspólnoty gminnej przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Dałkowska-Szary, del. WSA Mariola Kowalska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2708/12 w sprawie ze skargi A. R. na uchwałę Rady Gminy Czosnów z dnia 24 lipca 2012 r. nr XVII/161/2012 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2013 r. oddalił skargę A. R. na uchwałę Rady Gminy Czosnów z dnia 24 lipca 2012 r., nr XVII/161/2012 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Czosnów.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżając powyższą uchwałę A. R. podniósł, iż zaskarżona uchwała zakłada przeznaczenie nieruchomości gruntowej położonej we wsi A., gmina Czosnów składającej się z działki ewidencyjnej nr (...), obręb A., w całości pod tereny rolne - R, co prowadzi do:

1.

naruszenia istoty prawa własności przysługującej skarżącemu, poprzez zmianę przeznaczenia nieruchomości oznaczonej w aktualnie obowiązującym Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Czosnów zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Czosnów nr 32/X/03 z dnia 30 grudnia 2003 r. w części pod zabudowę mieszkaniową oznaczoną na rysunku planu symbolem MN oraz w części pod tereny rolne oznaczone na rysunku planu symbolem R, przeznaczając nieruchomość skarżącego w całości pod tereny rolne oznaczone symbolem R;

2.

naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego Gminie poprzez niezgodne z zasadą równości i zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości;

3.

niezgodności przeznaczenia nieruchomości z innymi postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czosnów;

4.

naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium postanowień strategii rozwoju gminy;

5.

naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium postanowień Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013;

6.

naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium dotychczasowego przeznaczenia terenu, na którym położona jest nieruchomość, określonego w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oraz uzbrojenia terenu.

Skarżący podkreślił, że w postępowaniu uzgodnieniowym Dyrektor Kampinoskiego Parku Narodowego nie sprzeciwiał się przeznaczeniu nieruchomości skarżącego w części pod zabudowę i w części na cele rolne. W toku postępowania uzgodnieniowego Dyrektorowi KPN projekt studium został przedstawiony czterokrotnie. Dyrektor KPN nie wskazał jako warunku dla poczynienia uzgodnienia zmiany przeznaczenia nieruchomości skarżącego. Skarżący podkreślił, że w stosunku do innych nieruchomości Dyrektor KPN prezentował jednoznaczne stanowisko. W postanowieniu z dnia 24 listopada 2011 r., odmawiającym uzgodnienia przedłożonego projektu studium Dyrektor KPN wskazał, że warunkiem pozytywnego uzgodnienia przedkładanego projektu studium jest "ograniczenie terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN2 na przedpolu parku narodowego na terenach łąkowych z wysokim poziomem wód gruntowych". Zgodnie z załącznikiem graficznym do powyższego postanowienia, obszar na którym położona jest nieruchomość skarżącego nie jest w żaden sposób zaznaczony jako teren podmokły wymagający dokładnej analizy pod kątem przydatności do zabudowy. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, że nieruchomość skarżącego położona jest w strefie ochronnej - otulinie KPN. Zgodnie z art. 5 ust. 14 ustawy o ochronie przyrody otulina stanowi strefę ochronną graniczącą z formą ochrony przyrody. Zdaniem skarżącego szczególnej uwagi wymaga analiza konsekwencji położenia nieruchomości skarżącego w otulinie KPN, z samego bowiem stwierdzenia, że uzgodnienie poczynione przez dyrektora KPN na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody wiąże gminę przy sporządzaniu studium nie wynika, że uzgodnienia te mogą doprowadzić do kształtowania polityki przestrzennej w sposób arbitralny pośrednio przez dyrektora KPN. Radzie Gminy umyka okoliczność, że dyrektor KPN uprawniony jest jedynie w ściśle określonym zakresie do ingerencji we władztwo planistyczne gminy.

Ponadto w uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na nieuwzględnienie w studium postanowień strategii rozwoju gminy oraz postanowień Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Czosnów wniosła o jej oddalenie wskazując, że przyjęte kierunki zagospodarowania przestrzennego nie odnoszą się do poszczególnych nieruchomości, gdyż z uwagi na rolę studium wskazują kierunki zagospodarowania przestrzennego dla całej gminy. Dopiero plan miejscowy może konkretyzować przeznaczenie terenów, na którym znajdują się działki skarżącego. Ustalenie dla określonych obszarów dominującego przeznaczenia rolnego nie może być oceniane jako przekroczenie władztwa planistycznego ponieważ ustalenie to uwzględnia dotychczasowe zagospodarowanie na tych obszarach.

Odpowiedzi na skargę udzielił również Wójt Gminy Czosnów, opisując szczegółowo procedurę uchwalenia przedmiotowego studium. Podkreślił, że część obszaru wnioskowanego do zmiany przeznaczenia przez skarżącego, zgodnie z zapisem obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy przyjętego uchwałą nr 32/X/03 Rady Gminy Czosnów ma przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z zapisem zawartym w tekście studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czosnów, wszystkie grunty objęte aktualnym planem zagospodarowania przestrzennego zachowują dotychczasowe przeznaczenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego wskazał, że § 1 w całości zaskarżonej uchwały narusza interes prawny skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając legalność zaskarżonej uchwały w oparciu o obowiązujące przepisy i w granicach sprawy uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że uprawnienie skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynika z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest zatem nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego, przy czym niekoniecznie interes prawny musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.

Sąd uznał, że niewątpliwie skarżący, jako podmiot legitymujący się prawem własności do działki o nr ew. (...), obręb A., gmina Czosnów, objętej zakresem studium - posiada interes prawny w kwestionowaniu ustaleń w nim przyjętych. Rozważenia wymaga zatem kwestia, czy zapisy studium spowodowały naruszenie interesu prawnego skarżącego. Gdyby zaistniały podstawy do przyjęcia takiego stanowiska, konieczne stałoby się ustalenie, czy naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

Ustalając, czy zaskarżonym aktem doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego, sprowadzającego się do odebrania lub ograniczenia służącego mu prawa własności, wynikającego z przepisów prawa materialnego, Sąd wskazał, iż należy wyjść od normy art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi ona, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy sporządza - dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 i ust. 3 oraz następne powyższej ustawy). Z kolei w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy rada gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 oraz art. 14 i następne powyższej ustawy).

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi przesłanka naruszenia interesu prawnego skarżącego, albowiem w wyniku uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie nastąpiło pogorszenie sytuacji prawnoplanistycznej będącej jego własnością nieruchomości. Na terenie działki nr (...) obręb A. w dacie uchwalania zaskarżonego studium obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Czosnów nr 30/X/03 z dnia 30 grudnia 2003 r. Stosownie do zapisów tego planu przedmiotowa działka przeznaczona jest w części pod zabudowę mieszkaniową (MN) oraz w części pod tereny rolne (R). Jednocześnie - jak wynika z treści planu-w odległości 100 m od granicy Kampinoskiego Parku Narodowego obowiązuje zakaz wprowadzania nowej zabudowy.

W zaskarżonym studium dla wskazanej działki utrzymano przewidziane w ww. planie przeznaczenie. Z rysunku planu ewidentnie wynika, że część działki skarżącego ma przeznaczenie MN 2 (mieszkaniowe jednorodzinne), większa część działki przeznaczona jest pod tereny rolne oznaczone symbolem R. Sąd stwierdził zatem, iż wskutek uchwalenia studium nie nastąpiła zmiana, która stosownie do okoliczności niniejszej sprawy, może być kwalifikowana w kategoriach pogorszenia sytuacji prawnej właściciela nieruchomości objętej studium. Nie można również - zdaniem Sądu - mówić, iż sposób zagospodarowania działki nr (...) w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wpływa na sposób wykonywania przez skarżącego prawa własności w stosunku do działki nr (...).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku A. R., reprezentowany przez adwokata, podniósł następujące zarzuty:

1.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Czosnów z dnia 24 lipca 2012 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Czosnów, pomimo wydania jej przez Radę Gminy Czosnów z naruszeniem następujących przepisów:

a)

§ 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, poprzez brak należytego uzasadnienia dla wprowadzenia zmiany przeznaczenia nieruchomości skarżącego w uchwalonym studium, w stosunku do przeznaczenia nieruchomości określonego w opublikowanym na stronie internetowej biuletynu informacji publicznej Gminy Czosnów projekcie studium,

b)

art. 11 ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wprowadzenia do projektu studium zmian wynikających z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień, polegającego na wprowadzeniu do projektu studium jedynie zmian uzgodnionych z Dyrektorem Kampinoskiego Parku Narodowego, z całkowitym pomięciem uzgodnienia dokonanego z Wojewodą Mazowieckim,

c)

art. 11 ust. 6 i 10 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wyłożenia do publicznego wglądu i niedokonanie ponownego uzgodnienia z właściwymi organami projektu studium z uwzględnioną zmianą przeznaczenia nieruchomości skarżącego w stosunku do przeznaczenia ustalonego w opublikowanym na stronie internetowej Urzędu Gminy projekcie studium, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania studium w rozumieniu art. 28 ust. 1 ww. ustawy d) art. 11 ust. 10-12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie obligatoryjnego etapu procedury w sprawie przygotowania i uchwalenia studium, jakim jest przedstawienie opinii i wniesienie uwag, i zmianę przeznaczenia nieruchomości skarżącego w uchwalonym studium, w stosunku do przeznaczenia określonego w projekcie studium, w drodze autopoprawki,

e)

art. 11 ust. 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez publikację na stronie internetowej urzędu gminy innego projektu studium, aniżeli udostępnionego w siedzibie urzędu,

f)

art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium postanowień strategii rozwoju gminy,

g)

art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w studium postanowień Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013,

h)

art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie w Studium dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu, na którym położona jest nieruchomość, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz uzbrojenia terenu.

2.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania zaskarżonej uchwały niezależnie od zarzutów podniesionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, w szczególności poprzez pominięcie zarzutów podniesionych w replice na odpowiedź na skargę z dnia 14 marca 2013 r.

3.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 135 p.p.s.a. poprzez niestwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Czosnów i niepodjęcie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa, co skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym uchwały organu wydanej z naruszeniem prawa,

4.

naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ustalenie przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy z pominięciem zasadniczych zarzutów skarżącego co do przebiegu procedury uchwalania studium, wyszczególnionych w replice na odpowiedź na skargę oraz poprzez zaniechanie ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów podniesionych przez skarżącego istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Czosnów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w skardze kasacyjnej podstawy zaskarżenia wyroku nie dają, zgodnie z intencją jej autora, podstaw do jej uwzględnienia.

Przede wszystkim okoliczności niniejszej sprawy wymagają podkreślenia, iż podstawą wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie: tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.). W świetle powyższego przepisu przesłanką do merytorycznej oceny przez sąd zaskarżonego aktu jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przysługującego skarżącemu. Strona skarżąca musi zatem nie tylko wykazać się indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. Posiadanie interesu prawnego przy próbie zakwestionowania uchwały rady gminy, oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Interes, o którym mowa w powołanym przepisie musi być konkretny i realny, a związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09, dostępny w internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem zaskarżonej do Sądu I instancji uchwały jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Uchwała w przedmiocie studium nie jest aktem prawa miejscowego, jest aktem polityki, aktem prawa wewnętrznego wiążącym organ stanowiący przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów postanowienia studium tylko w wyjątkowych sytuacjach mogą naruszać interes prawny członka wspólnoty samorządowej. Analiza orzeczeń sądów administracyjnych wskazuje, iż zdarzają się przypadki uznania posiadania legitymacji skargowej z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w przedmiocie studium, niemniej jednak powyższe należą do niezwykle rzadkich. Podkreśla się, że studium nie kształtuje sposobu korzystania z własności, ale wiążąc radę gminy pośrednio może wpływać na interes prawny właścicieli nieruchomości objętych postanowieniami studium. Przyjmuje się zatem, że inne niż poprzednie przeznaczenie nieruchomości w studium i powiązane z nimi nakazy i zakazy, jedynie mogą stanowić o naruszeniu interesu prawnego, przy czym kwestia ta winna podlegać wnikliwemu rozważeniu w konkretnej sytuacji. Z tego też względu wykazanie, że uchwała w przedmiocie studium narusza interes prawny lub uprawnienie właścicieli gruntu jest utrudnione.

Analizując motywy zaskarżonego wyroku, zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, studium nie narusza interesu prawnego skarżącego, w odniesieniu bowiem do działki o numerze ew. (...) obręb A. utrzymuje przewidziane uprzednio w planie miejscowym przeznaczenie przewidując na części działki zabudowę mieszkaniową, zaś w pozostałej części - tereny rolne. W tej sytuacji taki zapis studium nie może świadczyć o istnieniu naruszenia interesu prawnego, który stać się mógł przesłanką do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Z tych przyczyn brak spełnienia warunku określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiązać się musi z uznaniem za prawidłowe oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tych okolicznościach powołane przez pełnomocnika skarżącego zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zasługiwać na uwzględnienie, albowiem nakierowane były na wykazanie pominiętej przez Sąd I instancji wadliwości zaskarżonej uchwały w zakresie procedury jej uchwalania, jak i jej zapisów pozostających w luźnym związku z uzgodnieniami i uzyskanymi opiniami. Podkreślić ponownie należy, że dopiero uznanie, iż w sprawie doszło do naruszenia interesu prawnego, umożliwia dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały.

Wobec powyższego nie mogły znaleźć usprawiedliwienia zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi o niezwiązaniu sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie sposób również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom w przepisie tym zakreślonym, pozwalając na odczytanie toku rozumowania Sądu I instancji oraz umożliwiając dokonanie kontroli instancyjnej tego orzeczenia. Z uwagi na prawidłowe, jak wykazano, stwierdzenie braku przesłanki do dokonania merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, nie sposób uznać za wadliwe nieodniesienie się do wszelkich kwestii podnoszonych w skardze.

Z tych względów uznając, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.