II OSK 1666/17, Wymogi dotyczące treści uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2688048

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2019 r. II OSK 1666/17 Wymogi dotyczące treści uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński.

Sędziowie: NSA Roman Ciąglewicz (spr.), del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej (...) S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 620/16 w sprawie ze skargi (...) S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) stycznia 2016 r. znak (...) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 620/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę (...) S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) stycznia 2016 r., nr (...), w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła (...) S.A. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 1 punkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do uznania, iż planowana inwestycja nie spełnia wymogów stawianych przez ten przepis, tj. jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy inwestycja planowana przez skarżącą, spełnia wymagania określone tym przepisie;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 3 pkt 9 i pkt 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że w pojęciu "maszt telekomunikacyjny" mieszczą się "wolnostojące maszty antenowe" i "wolnostojące wieże antenowe"

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia wyroku, utrudniającego kontrolę instancyjną, W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego z (...) stycznia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Warszawskiego Zachodniego z (...) listopada 2015 r. a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawach skarg kasacyjnych.

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzut procesowy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na sporządzeniu lakonicznego uzasadnienia wyroku, utrudniającego kontrolę instancyjną.

W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przypomnieć warto pogląd, według którego, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze i przedstawianych przez pozostałe strony. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). Na tym tle podkreślić należy, że w niniejszej sprawie stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowi jednocześnie pełne odniesienie się do spornych kwestii.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo przedstawiono stan sprawy. Nadto, Sąd podał podstawę prawną rozstrzygnięcia. Przytoczył przepisy art. 35 ust. 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Omówił przepis § 10 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej w Ożarowie Mazowieckim Nr (...), z dnia (...) grudnia 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z zarzutem skarżącej, odniósł się do przepisów § 3 pkt 9 i § 3 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.).

Sąd pierwszej instancji nie tylko przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz podał jej wyjaśnienie. Nie ma wątpliwości co do stanowiska prawnego zajętego przez ten Sąd. Z wyjaśnienia wynika stanowisko Sądu i przesłanki, jakimi się kierował, wydając zaskarżony wyrok. Nie ma także wątpliwości co do tego, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Takie orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej (por.m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 36/16).

Czym innym jest trafność przyjętej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować trafności wyroku (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07).

Odniesienie się do zarzutów materialnych skargi kasacyjnej rozpocząć należy od kwestii znaczenia w niniejszej sprawie przepisów § 3 pkt 9 i 13 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego, brak jest w niniejszej sprawie wystarczającego uzasadnienia dla odwoływania się przy wykładni pojęcia użytego w § 10 ust. 4 planu miejscowego do przepisów wskazanego rozporządzenia. Rozważania w tym zakresie rozpocząć można od uwagi, że pojęcia używane w akcie prawa miejscowego powinny być odczytywane w rozumieniu nadanym im w tym samym akcie prawa miejscowego. Możliwe jest sięganie, w ramach wykładni systemowej, do definicji funkcjonujących w systemie prawa, przy czym pierwszeństwo należy przyznać pojęciom definiowanym w dziedzinach najbardziej zbliżonych do problematyki objętej aktem prawa miejscowego, w tym przypadku chodzi o planowanie przestrzenne, regulowane obecnie ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w dacie podjęcia uchwały Rady Miejskiej w Ożarowie Mazowieckim Nr (...), z dnia (...) grudnia 1997 r., ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Nadto, należy zwrócić uwagę na to, że korzystanie z wykładni systemowej nie może następować w sposób ahistoryczny. Pojęć sformułowanych w akcie prawa miejscowego nie można tłumaczyć definicjami sformułowanymi w akcie normatywnym, który nie funkcjonował jeszcze w systemie prawa w dacie uchwalania aktu prawa miejscowego.

W niniejszej sprawie definicje, na których budowane są tezy o zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym zostały wprowadzone do systemu prawa po kilku latach od wejścia w życie uchwały w sprawie planu miejscowego. Pojęć zawartych w § 3 pkt 9 i 13 uchwałodawca gminny nie znał. Nie można mu zatem przypisać intencji związanych z treścią tych przepisów. Samo zaś rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie nie jest unormowaniem z dziedziny planowania przestrzennego i nie stanowi swoistego "uzupełnienia" norm planu miejscowego podczas stosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Nadto, treści § 10 pkt 4 zdania drugiego analizowanego planu, normującego dopuszczalną wysokość masztów oświetleniowych i telekomunikacyjnych, nie można interpretować w oderwaniu od § 10 pkt 4 zdanie pierwsze planu, w którym jest mowa o dopuszczalnej wysokości zabudowy obiektów kubaturowych.

Treść całego przepisu § 10 pkt 4 planu pozwala na przyjęcie, że projektowana przez skarżącą inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się z wieży antenowej o wysokości 42,5 m, a więc obiektu niekubaturowego, narusza, z powodu wysokości wieży, ustalenie zawarte w § 10 pkt 4 zdanie drugie planu miejscowego.

W konsekwencji, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.