II OSK 1660/18, Konsultacje z innymi organami przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2573637

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r. II OSK 1660/18 Konsultacje z innymi organami przed wydaniem decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.).

Sędziowie: NSA Tomasz Zbrojewski, del. WSA Piotr Korzeniowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 8/18 w sprawie ze skargi A. P. na przewlekłość postępowania Wojewody Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku

I.

oddala skargę kasacyjną;

II.

zasądza od W. na rzecz A.P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 1 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Sz 8/18, stwierdził przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę (...) postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku A. P. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Polski z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości (...) zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

A. P. w dniu (...) sierpnia 2017 r. złożył do Wojewody (...) wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, wskazując, że w tym czasie była pracownikiem A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. W toku postępowania organ pismem z (...) września 2017 r. zawiadomił Wnioskodawcę, że jego wniosek zostanie rozpoznany do (...) grudnia 2017 r. Wnioskodawca pismem z (...) października 2017 r. wniósł ponaglenie na przewlekłość postępowania (data wpływu do organu (...) października 2017 r.).

Wojewoda (...) pismem z (...) października 2017 r. wystąpił do Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w (...) oraz Komendanta (...) Oddziału Straży Granicznej w (...) o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt Wnioskodawcy na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednocześnie pismem z (...) października 2017 r. wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku o aktualne dokumenty. W odpowiedzi Wnioskodawca pismem z (...) października 2017 r. wskazał, że niezbędne, aktualne dokumenty zostały złożone wraz z wnioskiem.

Postanowieniem z (...) października 2017 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku na dzień (...) stycznia 2018 r.

Pismem z (...) listopada 2017 r. Wojewoda ponownie wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o aktualne dokumenty.

Wnioskodawca pismem z (...) grudnia 2017 r. (data wpływu do organu (...) grudnia 2017 r.) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę (...) postępowania w sprawie rozpatrzenia złożonego przez niego wniosku, wskazując, że według jego wiedzy od dnia wydania postanowienia o uznaniu ponaglenia za uzasadnione organ nie podjął żadnych czynności w sprawie.

Pismem z (...) grudnia 2017 r. Wojewoda (...) zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w (...) o wskazanie czy Wnioskodawca podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu oraz jakie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe zostały zewidencjonowane na jego koncie. Pismem z tej samej daty organ wystąpił także do Dyrektora Zarządu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej o sprawdzenie, czy okoliczność, która jest podstawą ubiegania się przez Wnioskodawcę o zezwolenie na pobyt czasowy, uzasadnia jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto pismem z (...) grudnia 2017 r. Wojewoda (...) wezwał pełnomocnika Wnioskodawcy, którego pełnomocnictwo wpłynęło do organu w związku ze złożeniem skargi do sądu administracyjnego, do nadesłania aktualnych dokumentów stanowiących załączniki do wniosku.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przywołanym na wstępie wyrokiem z 1 marca 2018 r. stwierdził przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę (...) postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Polski z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał skarżącej od organu sumę pieniężną w wysokości (...) zł. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wyjaśnił, że przewlekłość postępowania może polegać na tym, że organ nie podejmuje w sprawie zainicjowanej wnioskiem żadnych czynności, bądź podejmuje je z niczym nieuzasadnionym opóźnieniem, jak również na tym, że czynności w sprawie są,co prawda podejmowane, jednak odstęp czasowy pomiędzy nimi jest na tyle duży, że prowadzi do nadmiernego i nieuzasadnionego wydłużenia czasu trwania postępowania, a w sprawie nie występuje należyta koncentracja czynności procesowych. Sąd zwrócił uwagę, że złożony wniosek był kompletny i pozbawiony braków formalnych, co doprowadziło do wszczęcia postępowania w dniu jego złożenia. Odnotował także, że pierwsza czynność w sprawie została podjęta dopiero po upływie blisko miesiąca od dnia złożenia przez Wnioskodawcę wniosku i nie miała ona na celu uzupełnienie materiału dowodowego, a zawiadomienie o niezakończeniu sprawy w terminie. Działania mające bezpośredni związek z załatwieniem sprawy zostały podjęte dopiero (...) października 2017 r., a organ w okresie od złożenia wniosku do skierowania pierwszego pisma do skarżącej nie podejmował innych czynności w sprawie poza analizą w zakresie wystąpienia negatywnych przesłanek do wszczęcia postępowania. Sąd wskazał jednocześnie, że analiza rejestrów i systemów, na którą powoływał się organ, nie została utrwalona w aktach sprawy i organ nie wykazał pracochłonności tych działań. Sąd nie podzielił także stanowiska organu, że długotrwałe prowadzenie postępowania wynikało m.in. z konieczności oczekiwania na informacje innych organów, gdyż wystąpienie do nich miało miejsce po blisko półtoramiesięcznym okresie od dnia wpływu wniosku, a terminy udzielenia odpowiedzi były prostą konsekwencją późnego wystąpienia do o udzielenie informacji na temat Wnioskodawcy. Zdaniem Sądu duża ilość spraw dotyczących cudzoziemców ubiegających się o przyznanie pobytu czasowego na terenie Polski i brak możliwości, przy określonym stanie kadrowym urzędu, sprawnej i szybkiej realizacji wpływających wniosków nie jest okolicznością, która mogłaby się przełożyć na ocenę przewlekłości postępowania, gdyż strony nie mogą obciążać konsekwencje niewłaściwej organizacji pracy, czy braków kadrowych po stronie organu, a znaczny wpływ wniosków o przyznanie pobytu czasowego nie ma charakteru incydentalnego, lecz jest efektem dużego zapotrzebowania rynku pracy. Sąd zwrócił również uwagę, że w sprawie został wyznaczony nowy odległy termin jej załatwienia, a dezaktualizacja dokumentów załączonych do wniosku była konsekwencją opieszałości organu. Sąd wywiódł, że długi okres oczekiwania na załatwienie sprawy pozbawił Wnioskodawcę możliwości wykonywania pracy i zarobkowania oraz spowodował konieczność aktualizacji wymaganych dokumentów, co uzasadniało przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej. Podkreślił przy tym, że określając wysokość sumy pieniężnej, wziął pod uwagę czas trwania postępowania oraz pozostawianie przez Wnioskodawcę bez zatrudnienia na skutek opieszałości organu. Sąd uznał, że przyznana suma pieniężna powinna odpowiadać wartości wynagrodzenia skarżącego netto za okres trzech miesięcy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda (...).

Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

a)

art. 105, art. 106, art. 108 i art. 109 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206, z późn. zm.) polegające na błędnym uznaniu, że sprawa z zakresu udzielenia zezwolenia na pracę, pobyt itp. należy do spraw nieskomplikowanych;

b)

art. 149 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnym uznaniu, że w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pracę doszło do przewlekłości postępowania;

c)

art. 149 § 1a p.p.s.a. polegające na stwierdzeniu, że postępowanie o udzielenie zezwolenia na pracę prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa;

d)

art. 149 § 2 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu, w którego wyniku przyznano Skarżącej sumę pieniężną, w sytuacji, gdy nie doszło do przewlekłości i nie miała ona charakteru rażącego, a Sąd w sposób nieuzasadniony określił wysokość sumy pieniężnej;

e)

art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu w wyniku czego uznano, że niewłaściwie zastosowano przepisy dające możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy;

f)

art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu wnikliwego postępowania dowodowego, co miało wpływ na ocenę prowadzonego postępowania i uznanie go za przewlekłe i prowadzone z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty, Wojewoda wskazał, że pomimo braków formalnych wniosku nie można było go rozpatrzyć wyłącznie na podstawie dokumentów załączonych przez stronę i konieczne było zbadanie przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania czy pozostawienia wniosku bez rozpoznania na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz stwierdzenia przesłanek nadania zezwolenia na wykonywanie pracy. Organ podniósł, że w toku tego postępowania ustalane jest uprawnienie cudzoziemca do przebywania na terytorium Polski, w którego ramach występuje się o informacje do szeregu organów, co rzutuje na możliwość dotrzymania ustawowych terminów załatwiania spraw. Zdaniem Wojewody orzeczenie o przewlekłym prowadzeniu postępowania zostało wydane wyłącznie na podstawie analizy terminów podejmowania poszczególnych czynności z pominięciem podejmowania niezbędnych czynności technicznych oraz faktu braku współpracy Wnioskodawcy w zakresie przedstawienia dokumentów aktualnych w dacie prowadzenia postępowania. Organ zaznaczył jednocześnie, że dezaktualizacja części złożonych wraz z wnioskiem dokumentów spowodowana była późnym złożeniem wniosku przez Wnioskodawcę.

Wojewoda wskazał także, że wnioski są obsługiwane przez podległy mu urząd zgodnie z kolejnością wpływu, przy czym w ciągu ostatnich lat nastąpił znaczny wzrost liczby składanych wniosków, któremu towarzyszył niewielki wzrost liczby etatów przeznaczonych do ich obsługi. Organ podkreślił także, że Wnioskodawca i jego pracodawca dysponowali innymi środkami prawnymi umożliwiającymi jej dalsze świadczenie pracy na terytorium Polski.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Wnioskodawcy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji wnikliwego postępowania dowodowego, co miało skutkować uznaniem postępowania prowadzonego przez Wojewodę (...) w sposób przewlekły i z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i to ten akt normatywny reguluje zasady prowadzenia postępowania dowodowego przez sąd administracyjny. Tym samym niemożliwe było naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, których nie stosuje się w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia art. 105, art. 106, art. 108 i art. 109 ustawy o cudzoziemcach. W tym miejscu należy wskazać, że art. 105, art. 106 i art. 108 przywołanej ustawy regulują kwestie związane ze składaniem wniosków o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i jako takie nie wpływają na tempo podejmowania kolejnych czynności w postępowaniu zainicjowanym złożeniem wniosku o udzielenie zgody na pobyt czasowy. Spośród powołanych w tym zarzucie przepisów jedynie art. 109 ustawy o cudzoziemcach dotyczy prowadzenia postępowania w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o udzieleniu cudzoziemcowi, który ukończył 13 rok życia, zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do konsula właściwego ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania cudzoziemca za granicą lub do innych organów z wnioskiem o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (ust. 1 w zw. z ust. 5). Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub konsul przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku, przy czym w szczególnie uzasadnionych przypadkach termin 30-dniowy może być przedłużony do 60 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia wojewodę (ust. 2 i 3). Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże informacji w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji został spełniony (ust. 4). Przepis ten reguluje zatem tryb zbierania materiału dowodowego, który w realiach postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy ma charakter rutynowy. Odnotować przy tym należy, że konieczność pozyskania informacji wskazanych w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wynika wprost z przepisu regulującego zakres postępowania dowodowego, a nie z analizy zgromadzonego już materiału dowodowego. Oznacza to, że na etapie występowania o informacje, o których mowa w art. 109 ust. 1 przywołanej ustawy nie można jeszcze ocenić czy sprawa ma charakter skomplikowany, a zatem jak długo będzie trwała. Ocena stopnia skomplikowania sprawy może bowiem nastąpić dopiero w toku oceny dokumentów załączonych do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy w połączeniu z informacjami pozyskanymi na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa i nie można było uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wydając zaskarżony wyrok, naruszył przepisy art. 105, art. 106, art. 108 i art. 109 ustawy o cudzoziemcach.

Za niezasadne należało uznać również zarzuty naruszenia art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że w terminie załatwienia sprawy wyznaczonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego organ wyłącznie zawiadomił Wnioskodawcę o niemożliwości rozpatrzenia wniosku w terminie i wyznaczył nowy termin zakończenia postępowania. Czynności mające na celu zgromadzenie materiału dowodowego, na którego podstawie możliwe byłoby wydanie rozstrzygnięcia, były podejmowane (...) października 2017 r. (wystąpienie o informacje wskazane w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), (...) października 2017 r. (wezwanie do nadesłania aktualnych dokumentów stanowiących załączniki do wniosku) i (...) listopada 2017 r. (ponowne wezwanie do nadesłania aktualnych dokumentów stanowiących załączniki do wniosku). Oznacza to, że czynności te były podejmowane odpowiednio półtorej oraz trzy miesiące po złożeniu wniosku, a w przypadku ostatniej z wymienionych czynności także miesiąc po uznaniu przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ponaglenia złożonego Wnioskodawcę za zasadne, tj. w znacznej odległości czasowej nieuzasadnionej etapem postępowania, na którym znajdowała się sprawa. Tym samym, uwzględniając rutynowy charakter podejmowanych czynności, należy stwierdzić, że organ swoim postępowaniem nie zachował zasady szybkości i prostoty postępowania wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a. czym doprowadził do przewlekłości postępowania. Jednocześnie należy odnotować, że wystąpienie, o którym mowa w art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, oraz pierwsze wezwanie Wnioskodawcy do nadesłania aktualnych dokumentów stanowiących załączniki do wniosku nastąpiło już po wpłynięciu do organu ponaglenia, a wniosek z (...) grudnia 2017 r. o udostępnienie informacji granicznej skierowany do Dyrektora Zarządu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej oraz wystąpienie z tej samej daty do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w (...) o wskazanie czy Wnioskodawca podlega ubezpieczeniu społecznemu i zdrowotnemu, a także jakie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe zostały zewidencjonowane na jej koncie, nastąpiło po wpłynięciu do Wojewody (...) skargi na przewlekłe postępowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje to, że organ podejmował kolejne czynności dopiero po działaniach Wnioskodawcy mających na celu wyegzekwowanie szybkości postępowania, co z kolei pozwala na uznanie tak prowadzonego postępowania za prowadzone z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Tym samym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie dokonał prawidłowej oceny postępowania prowadzonego przez Wojewodę (...).

Niezależnie od powyższego za niezasadny należało uznać także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 35 i 36 § 1 k.p.a. Odnotować bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że skarga może zostać wniesiona po wniesieniu ponaglenia, przy czym obowiązek sądu do rozpoznania skargi na bezczynność lub przewlekłość nie jest uzależniony od wydania przez organ wyższego stopnia postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia ani dochowania terminu załatwienia sprawy wynikającego z tego postanowienia albo terminu wskazanego przez organ właściwy do rozpatrzenia sprawy wskazanego w zawiadomieniu o niemożliwości dotrzymania ustawowego terminu załatwienia sprawy. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, nie dopatrzył się naruszenia art. 35 i art. 36 § 1 k.p.a. przez Sąd I instancji.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości do wartości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając na uwadze, że w sprawie zaistniały podstawy do uznania, iż Wojewoda (...) prowadził postępowanie w sposób przewlekły noszący cechy rażącego naruszenia prawa, zasadne było przyznanie Wnioskodawcy na jego wniosek sumy pieniężnej wskazane w art. 149 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2017 r. (M. P. z 2018 r. poz. 187) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2017 r. wyniosło 4 271,51 zł, co oznacza, iż górna granica sumy pieniężnej możliwej do zasądzenia na rzecz skarżącego wynosiła 21 357,55 zł. Tym samym kwota zasądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie mieściła się w ustawowych granicach, a jako odpowiadająca wysokości wynagrodzenia Wnioskodawcy netto za okres trzech miesięcy znajdowała swoje uzasadnienie w realiach rozpoznawanej sprawy. Na marginesie powyższego wskazać należy, że przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez Sąd I instancji było postępowanie w sprawie wniosku złożonego przez skarżącą, a przyznanie określonej sumy pieniężnej było konsekwencją stwierdzenia prowadzenia przez organ postępowania w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Kwota pieniężna przyznana przez sąd podlegała jedynie miarkowaniu ze względu na zarobki netto Wnioskodawcy. Nie oznacza to, że wysokość zarobków była obligatoryjnym wyznacznikiem ograniczenia przyznanej kwoty, a możliwość skorzystania z innych środków prawnych umożliwiających dalsze zarobkowanie czy kwestia nieskorzystania przez nią z możliwości wcześniejszego złożenia wniosku o udzielenie zgody na pobyt czasowy nie mają wpływu na zasadność ani wysokość przyznania sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przywołanego przepisu należało uznać za nieuzasadniony.

Z tych względów, mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 179 p.p.s.a. w zw. z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. (sygn. akt II FPS 4/12). Zgodnie ze wskazaną uchwałą art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.