Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2238055

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 11 października 2016 r.
II OSK 147/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.).

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak, del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. C., D. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 240/14 w sprawie ze skargi O. G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...) stycznia 2014 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę

1)

uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę;

2)

zasądza od O. G. na rzecz A. C. i D. C. solidarnie kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 240/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi O. G. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...) stycznia 2014 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku i zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Gryficki po rozpatrzeniu wniosku A. i D. C., decyzją z dnia (...) września 2013 r., znak (...), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi przy ul. (...), na dz. nr (...), obręb (...) w M., gm. T.

Od powyższej decyzji odwołała się O. G., właścicielka sąsiedniej nieruchomości przy ul. (...) w M. (dz. nr (...)). W odwołaniu podniosła, że nie wyraża zgody na takie usytuowanie i rozbudowę budynku sąsiedniego w zabudowie segmentowej, nie wyraża zgody na rozbudowę w granicy działki, jak również przy granicy działki.

Wojewoda Zachodniopomorski, decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda stwierdził, że w toku postępowania wystąpił do inwestorów o przedłożenie analizy nasłonecznienia i przesłaniania wykonanej zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz projektu zagospodarowania terenu opracowanego na aktualnej mapie służącej do celów projektowych w myśl § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). W dniu 13 listopada 2013 r. projektant uzupełnił dokumentację projektową o: kartę rejestracyjną informatycznej kopii mapy (wtórnika) dla działek nr (...),(...) przy ul. (...) i (...), gm. T., aktualną na dzień 22 września 2009 r. oraz o analizę wpływu przedmiotowej rozbudowy na sąsiedni budynek pod kątem § 13 i § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Następnie organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - uchwała nr XV/159/03 Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie zmiany "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Mrzeżyno", w jednostce elementarnej OM.25. Z zapisów ogólnych planu - § 24 wynika, że tereny oznaczone symbolem OM to tereny ogólnie mieszkaniowe. Przedmiotowy teren nie jest wpisany do rejestru zabytków i nie podlega ochronie konserwatorskiej. Z projektu budowlanego wynika, że zakłada on rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego poprzez przesunięcie ściany elewacji zachodniej o 290cm powodujące powiększenie powierzchni budynku mieszkalnego o 23,4 m2, budowę nowego wejścia na I piętro po stalowej galerii oraz nowy kształt dachu od strony wschodniej na dz. nr (...). Zaprojektowano nowy układ pomieszczeń na poziomie parteru, jak i poddasza. Na piętrze zaprojektowano lukarnę o dachu dwuspadowym, nad parterem zaprojektowano nowy strop.

Dalej organ podniósł, że zapisy § 21 pkt 2 miejscowego planu wskazują na następujące ustalenia zasady kształtowania formy architektonicznej zabudowy obiektów nowo projektowanych oraz obiektów istniejących wymagających przebudowy lub modernizacji: "zaleca się stosowanie dachów wysokich, dwuspadowych, symetrycznych, o kącie nachylenia połaci 42° do 45°, krytych dachówką w kolorze czerwonym" - "zalecenie" nie jest obligatoryjne, a jest jedynie rekomendacją w jaki sposób można projektować zabudowę. Kąt nachylenia połaci dachowej od strony ul. Wypoczynkowej w przebudowywanym budynku pozostaje bez zmian, natomiast nachylenie połaci dachowej od strony zachodniej zmniejszono do 25° w celu dostosowania do istniejącego kąta połaci dachowej budynku położonego na dz. nr (...). Ponadto w rozwiązaniach konstrukcyjnych budynku projektant założył, że pokrycie dachu o konstrukcji nośnej drewnianej wykonane będzie z dachówki ceramicznej lub cementowej. Odnośnie podnoszonej kwestii dotyczącej zalegania śniegu, obciążenia dotyczące konstrukcji dachu oblicza projektant i bierze odpowiedzialność za projekt budowlany, natomiast inwestor zobowiązany jest do należytego użytkowania obiektu budowlanego nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej o czym stanowi art. 5 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Wojewody, jak wynika z projektu budowlanego forma architektoniczna została dostosowana do zabudowy zlokalizowanej na dz. nr (...), a zastosowane rozwiązania projektowe nie wpłyną na zabudowę sąsiednią tj. budynek należący do pani O. G., co potwierdza załączona do przedmiotowego projektu budowlanego ekspertyza techniczna. Projekt zakłada zdylatowaną ścianę dostawioną bezpośrednio do istniejącej ściany działowej. Szczegóły połączenia ściany budynku na dz. nr (...) z istniejącym dachem budynku na dz. nr (...) oraz posadowienie ściany zostało szczegółowo rozrysowane rys. nr 22 "szczegóły nowoprojektowanej ściany". Jak wskazał projektant załączone obliczenia stwierdzają, że planowana rozbudowa nie będzie mieć wpływu na istniejącą zabudowę - osiadanie istniejącej ławy fundamentowej wynosi 1 mm, zatem spełniony jest warunek, o którym mowa w § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. W ekspertyzie technicznej zwrócono uwagę, aby prace dekarskie prowadzić ze szczególną starannością, aby nie uszkodzić istniejącej konstrukcji i struktury istniejącej ściany działowej, a podczas prowadzenia prac, aby zadbać o obróbkę blacharską na połączeniu starej dachówki (ul. (...)) i nowej (ul. (...)). Do ekspertyzy załączono obliczenia, aby jednoznacznie wykazać, że rozbudowa i przebudowa nie będzie miała negatywnego wpływu na ogólny stan budynku, w tym na część budynku przy ul. (...).

Organ wskazał następnie, że przedmiotowy projekt zakłada w elewacji wschodniej na piętrze zastąpienie okien zestawami balkonowymi. O. G. podniosła, że inwestor zmienia lukarnę z małej o szerokości ok. 1 m na 6 m, z dwoma balkonami półkolistymi, które będą występowały poza dopuszczalną linię zabudowy. Zgodnie z zapisami § 5 planu miejscowego, przez pojęcie obowiązującej linii zabudowy należy rozumieć linię, zgodnie z którą należy lokalizować zabudowę; wycofanie w głąb działki lub wysunięcie poza tę linię jest niedopuszczalne. Jak wynika z projektu budowlanego zabudowa budynku nie zostanie wysunięta czy cofnięta. Na piętrze mają pojawić się dwa nadwieszone półokrągłe balkony. Z rzutu piętra, rys nr 10A, wynika, że balkony będą wysunięte na 110 cm. Zdaniem Wojewody, obowiązująca linia zabudowy zostanie zachowana, gdyż lico budynku, a więc zabudowy - elewacja wschodnia, nie przekroczy tej linii, balkony nadwieszone będą nad działką inwestora (...). Odnośnie zarzutu dotyczącego tego, że inwestor zamierza stworzyć hotel na więcej niż 25 miejsc noclegowych Wojewoda wyjaśnił, że projekt architektoniczny dotyczy przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego na dz. nr (...), projektant nie wskazuje, aby miała nastąpić zmiana sposobu użytkowania budynku na pensjonat, czy hotel, a organ administracji budowlanej nie ma prawa podważać rozwiązań projektowych. Ponadto, projektant wykazał spełnienie warunków wynikających z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych wskazując w rysunku dotyczącym analizy wpływu przedmiotowej rozbudowy na sąsiedni budynek, rys. 19A, że w odległości maksymalnej wysokości przesłaniania obiektu przesłanianego nie znajduje się żaden element obiektu rozbudowywanego oraz, że planowana rozbudowa nie ma negatywnego wpływu na istniejącą zabudowę na dz. nr (...) i nie skraca czasu nasłonecznienia w badanym pomieszczeniu. Odwołująca się wskazuje, na uciążliwość projektowanej inwestycji w związku z tym, że na jej działce istnieje budynek gospodarczy długości 8 m i szerokości 3 m w odległości 1,5 m od granicy działki nr (...), (z mapy załączonej do odwołania wynika, że jest to projektowany drewniany budynek gospodarczy), a dodatkową uciążliwością jest wysoki budynek stołówki znajdujący się na dz. nr (...)", a przy granicy działki (...) i jej działki rosną wysokie drzewa, co powoduje, że do jej działki nie docierają promienie słoneczne. Powyższe kwestie, zdaniem organu, nie są związane z projektem rozbudowy budynku na działce nr (...), a rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych - § 13 i § 60 odnoszą się wyłącznie do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie do budynków gospodarczych.

Odnosząc się do kwestii zapewnienia miejsc parkingowych, Wojewoda dodał, że z zapisów § 7 pkt 1 planu miejscowego wynika, że dla wszelkich inwestycji na terenach objętych planem, należy zapewnić w granicach własnej działki odpowiednią, ze względu na funkcję i wielkość obiektu, ilość miejsc postojowych, jednak nie mniejszą niż 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie. Natomiast pkt 2 § 7 wskazuje, że w przypadku braku możliwości zapewnienia właściwej ilości miejsc parkingowych na własnej działce dopuszcza się realizację miejsc postojowych na parkingach ogólnodostępnych, pod warunkiem uzgodnienia takiej możliwości z Burmistrzem Miasta i Gminy w Trzebiatowie. Inwestor spełnił powyższy zapis przedkładając zgodę Burmistrza z dnia 24 kwietnia 2013 r. o zapewnieniu możliwości korzystania z 4 miejsc postojowych na parkingach ogólnodostępnych w M.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań wynikających z art. 33 i art. 34 ustawy Prawo budowlane, organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji - stosownie do art. 35 ust. 4 ww. ustawy.

Skargą O. G. zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o jej odrzucenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał w pierwszej kolejności, że w niniejszej sprawie sąd już orzekał, wydając wyrok z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12, i jakkolwiek badał skargę inwestorów na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia (...)3 marca 2012 r. uchylającą decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, to badając przesłanki uchylenia decyzji, w uzasadnieniu wyroku zawarł swoją ocenę prawną i wskazówki co do dalszego postępowania. O tej kwestii Wojewoda zapomniał ponownie rozpatrując sprawę. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd stwierdził, że "jak wynika to z ustaleń organu drugiej instancji, planowana przebudowa i rozbudowa obejmuje przedłużenie (dobudowę) ściany na granicy z sąsiednią nieruchomością wzwyż na około 5 m oraz o około 3 m wzdłuż, podwyższenia i zmianę formy i kształtu dachu co z kolei może wymagać naruszenia wspólnej więźby dachowej, rynny, wykonania blacharki, komina i pokrycia dachowego. Związane z taką rozbudową roboty budowlane, to nie jest-zdaniem Sądu - wyłącznie kwestia ewentualnego wejścia na teren sąsiedni. W realiach niniejszej sprawy nie chodzi bowiem o dostęp do nieruchomości inwestora od strony nieruchomości sąsiedniej, lecz chodzi o roboty budowlane na ścianie wspólnej łączącej oba segmenty. Wykonanie robót budowlanych na ścianie wspólnej, jak również w obrębie wspólnej więźby dachowej czy komina wymaga zatem zgody na te roboty O. G. będącej właścicielką nieruchomości sąsiedniej, co trafnie wskazał Wojewoda w zaskarżonej decyzji. Już z tego tylko powodu decyzja organu I instancji wydana mimo braku wymaganej zgody O. G. nie mogła zostać uznana za zgodną z ustawą Prawo budowlane". Na stronie 17 wyroku Sąd wywiódł z kolei: "W szczególności wskazana w zaskarżonej decyzji potrzeba sprawdzenia projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami o bezpieczeństwie konstrukcji, zwłaszcza w zakresie wymaganym § 206 ust. 1 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych wyżej nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzupełnieniu skargi, że przedmiotem oceny organu administracji budowlanej powinien być fakt sporządzenia ekspertyzy technicznej a nie jej treść merytoryczna. Uwadze skarżących w tym przypadku uchodzi, że stwierdzony zaskarżoną decyzją brak wykazania w projekcie, że planowana przebudowa i nadbudowa nie naruszy stateczności konstrukcji budynku przyległego stanowiącego własność O. G. oraz brak w projekcie rozwiązań dotyczących ingerencji we wspólną więźbę dachową, we wspólne przykrycie dachu oraz wspólny komin, a w konsekwencji orzeczona konieczność uzupełnienia projektu budowlanego w tym zakresie stanowi konsekwencję przestrzegania przez organ odwoławczy określonej w art. 5 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zasady ochrony interesów osób trzecich." W świetle powyższych wskazań zawartych w poprzednio wydanym wyroku, Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu doszedł do wniosku, że organ odwoławczy nie dokonał pełnej oceny opracowań projektowych przedłożonych w sprawie pod kątem zagrożeń bezpieczeństwa dla użytkowników budynku na działce (...), obniżenia przydatności tego budynku do użytkowania, a także wymogu ewentualnej zgody właścicielki na prowadzenie prac budowlanych na jej działce ((...)), związanych z wylewką nowego fundamentu pod ścianę dylatacyjną, ze zmianą konstrukcji dachu na budynku inwestora i koniecznością wykonania zabezpieczenia konstrukcji dachu będącego własnością skarżącej, a także z podłączeniem przewodów kominowych. Stwierdzenie w decyzji, że "forma architektoniczna obiektu została dostosowana do zabudowy na działce (...), a zastosowane rozwiązania projektowe nie wpłyną na zabudowę sąsiednią, tj. budynek należący do pani O. G. przy ul. (...), co potwierdza załączona do przedmiotowego projektu budowlanego ekspertyza techniczna", sprawy nie wyjaśnia. Rysunek projektu na karcie 22, wbrew temu co organ stwierdza, nie wyjaśnia kwestii wpływu nowej ławy fundamentowej na starą, na której po części się opiera, nie wyjaśnia też kwestii rozdzielenia obecnego dachu na budynkach 5b i 5c, a niedbała poprawka naniesiona na rysunek oznaczona jako "istniejące pokrycie dachowe" tylko wzbudza dodatkowe wątpliwości sądu, podobnie zresztą jak zawarte w ekspertyzie stwierdzenie, że: "Roboty budowlane należy prowadzić ze szczególną starannością, aby nie uszkodzić istniejącej konstrukcji i struktury istniejącej ściany działowej. Podczas robót dekarskich należy zadbać o obróbkę blacharską: od strony wschodniej na połączeniu starej dachówki (ul. (...)) i nowej (ul. (...)) oraz od strony zachodniej na połączeniu dachówki budynku sąsiedniego (5b) z nowoprojektowaną ścianą ogniową (5c)". Sąd dodał także, że w jego ocenie żaden z pozostałych rysunków projektu nie zawiera rozwiązań związanych ze zmianą kształtu i kąta nachylenia połaci dachu na rozbudowywanym budynku, w zetknięciu z budynkiem na działce (...) podczas, gdy w świetle § 12 ust. 1 pkt 2 lit.b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2008 r. Nr 201, poz. 1239), mającego zastosowanie do projektu w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. 2012.462), część rysunkowa projektu architektoniczno-budowlanego powinna zawierać rozwiązania konstrukcyjne obiektu budowlanego i jego powiązania z przyległymi obiektami budowlanymi. Organ powinien był więc ocenić całość rozwiązań projektowych pod względem ich kompletności, a także ewentualnego naruszenia prawa własności skarżącej, właśnie w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku sądu z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12. Dodać także należy, że charakter zabudowy szeregowej wymusza przy projektowaniu i wznoszeniu oraz rozbudowie budynków szczególną dbałość o uwzględnienie interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), jak i art. 144 k.c.).

We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd podniósł, że rozpatrując ponownie sprawę organ powinien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu, uzupełnić materiał dowodowy, a następnie podjąć rozstrzygnięcie i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.

Skargą kasacyjną A. C. i D. C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Wojewoda nie dokonał pełnej oceny opracowań projektowych przedłożonych w sprawie pod kątem zgodności z przepisami o bezpieczeństwie konstrukcji, w tym zagrożeń dla użytkowników budynku na działce (...), obniżenia tego budynku do użytkowania, w sytuacji gdy należyta wykładnia tych przepisów doprowadziłaby do odmiennych wniosków;

b)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, jakie przepisy postępowania zostały przez organ naruszone, podczas gdy przywołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w uzasadnieniu wyroku należy wyjaśnić podstawę prawną rozstrzygnięcia;

c)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne zastosowanie i uchylenie decyzji na skutek uznania, że organ przeprowadził postępowanie niezgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym, nie zgromadził wymaganego materiału dowodowego, w sytuacji gdy prawidłowa ocena przez WSA stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w sprawie doprowadziłaby do uznania, że organ dopełnił wszelkiej staranności w zebraniu i wszechstronnej ocenie materiału dowodowego oraz zebrał materiały niezbędne do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie; co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

d)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie (nadających się do wykonania) wskazań, co do dalszego postępowania organu;

e)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i art. 144 k.c. poprzez błędną wykładnię skutkującą uchyleniem decyzji Wojewody na skutek przyjęcia przez Sąd, iż zaszły nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę, polegające na naruszeniu ww. przepisów prawa, przy jednoczesnym dalszym bezpodstawnym przyjęciu przez Sąd, że wystąpienie tych nieprawidłowości mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji - podczas, gdy organ prawidłowo, rzetelnie i zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i art. 144 k.c. przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał oceny zgromadzonych dowodów, zaś uzasadnienie decyzji wydanej przez Wojewodę jest prawidłowe i zgodne z wymogami art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.;

f)

art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne wskazanie co do dalszego postępowania i nałożenie na organ obowiązku oceny rozwiązań projektowych w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12, w sytuacji gdy projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia (...) stycznia 2012 r. posiadał szereg wad, które po ponownym rozpatrzeniu sprawy zostały doprowadzone do stanu zgodnego z prawem poprzez zmiany w zakresie interwencji we wspólne części budynku - sąsiednią nieruchomość należąca do O. G., co w konsekwencji powoduje, że ocena prawna wskazana w ww. wyroku nie wiąże organu z uwagę na zmianę stanu faktycznego sprawy.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz A. i D. C. kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawem przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zasadnie wskazują skarżący kasacyjnie na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. art. z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i art. 144 k.c. jak również art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a.

Przedmiotem oceny Sądu I instancji była decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z (...) stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Gryfickiego z (...) września 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi przy ul. (...), na dz. nr (...), obręb (...) w M., gm. T.

Decyzja ta została wydana po ponownym rozpoznaniu wniosku inwestorów do którego załączono zmieniony i uzupełniony - zgodnie z wytycznymi zawartymi w poprzedniej decyzji organu II instancji z dnia (...) marca 2012 r. i wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12 - projekt budowlany oraz ekspertyzę techniczną dotyczącą przebudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego w M. na dz. Nr (...).

Uchylając zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę i wskazując na naruszenie art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji stwierdził, że organ powinien ocenić całość rozwiązań projektowych pod względem ich kompletności, a także ewentualnego naruszenia prawa własności skarżącej, w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku sądu z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12.

Trafnie zarzucają skarżący, że stanowisko Sądu pomija istotną okoliczność, że będąca przedmiotem obecnej oceny organu II instancji decyzja nr (...) z dnia (...) września 2013 r. dotyczy odmiennego stanu faktycznego, gdyż została wydana w oparciu o odmienny, uzupełniony w wykonaniu nałożonych przez organy obu instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane obowiązków, projekt budowlany i uzupełnioną ekspertyzę techniczną.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji, z akt sprawy wynika, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dokonał wymaganych przepisami sprawdzeń w zakresie zgodności rozwiązań projektowych z przepisami o bezpieczeństwie konstrukcji zasadnie wskazując, że projektant przedmiotowej przebudowy i rozbudowy mgr inż. arch. A. M., posiadający uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej bez ograniczeń, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane oświadczył, że sporządził projekt budowlany zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Obliczenia sprawdzające wykonał mgr inż. Marek Rabiega, posiadający uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W przedłożonej ekspertyzie projektant ten stwierdził, że " projektowana rozbudowa nie będzie miała negatywnego wpływu na istniejący budynek ani na część budynku należącego do sąsiada... projektuje się zdylatowaną nową ścianę postawioną bezpośrednio do istniejącej ściany działowej. Załączone obliczenia jednoznacznie stwierdzają, że planowana rozbudowa będzie mieć znikomy, a wręcz żaden wpływ na istniejącą zabudowę (osiadanie istniejącej ławy fundamentowej wynosi 1 mm. Spełniony jest warunek, o którym mowa w § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Ponadto projektant sklasyfikował warunki gruntowo-wodne jako proste, jednocześnie zaznaczając że roboty budowlane należy wykonać w porze suchej. Załącznik do projektu stanowi dokumentacja geotechniczna opracowana przez uprawnionego geologa.

Podkreślenia wymaga, że jak wynika z załączonej ekspertyzy technicznej, po dokonanych zmianach projekt rozbudowy nie ingeruje w części wspólne budynku, zlokalizowane między działkami nr (...) i (...) tj: fundament, ścianę, strop, dach, i komin. Wspólna ściana pomiędzy budynkami nie będzie nadbudowywana, w związku z czym tracą na aktualności przywołane w zaskarżonym wyroku wytyczne zawarte w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 539/12 dotyczące planowanej pierwotnie przebudowy i rozbudowy obejmującej przedłużenie (dobudowę) ściany na granicy z sąsiednią nieruchomością wzwyż na około 5 m oraz o około 3 m wzdłuż, podwyższenia i zmianę formy i kształtu dachu.

Podzielić więc należy stanowisko skarżących kasacyjnie, że wobec doprowadzenia do zgodności z prawem projektu budowlanego, wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA, sygn. akt II SA/Sz 539/12 zdezaktualizowały się. Natomiast załączona do projektu budowlanego, sporządzona zgodnie z wymogami § 206 ust. 1 cyt. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ekspertyza techniczna potwierdza, że rozwiązania projektowe nie wpłyną na zabudowę sąsiednią. Załączone do ekspertyzy obliczenia wykazują, że rozbudowa i przebudowa nie będzie miała wpływu na ogólny stan budynku, w tym część budynku przy ul. (...). Ekspertyza obejmuje stan istniejący oraz wskazuje, że planowana rozbudowa i przebudowa nie naruszy stateczności konstrukcji budynku przyległego poprzez ingerencje we wspólną ścianę, więźbę dachową, pokrycie dachu czy połowę komina oraz wyjaśnia, w jaki sposób wpłynie na zabudowę lokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie rozbudowywanego obiektu.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. art. z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i art. 144 k.c. jak również art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 153 p.p.s.a. jest zasadny, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę O. G., którą oddalono jako nieuzasadnioną na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.