II OSK 1445/17, Zastosowanie § 57 ust. 1 i § 58 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia do robót budowlanych zgodnych z prawem. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2678439

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2019 r. II OSK 1445/17 Zastosowanie § 57 ust. 1 i § 58 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia do robót budowlanych zgodnych z prawem.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła.

Sędziowie: NSA Małgorzata Masternak-Kubiak, del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty (...) przy ul. D. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 980/16 w sprawie ze skargi Wspólnoty (...) przy ul. D. w P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) września 2016 r. nr (...) w przedmiocie doprowadzenia budynku do stanu pierwotnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. IV SA/Po 980/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej (...) w P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. nr (...), w przedmiocie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego.

Skargę kasacyjną od wyroku złożyła wyżej wymieniona Wspólnota Mieszkaniowa, zaskarżając go w całości. Wniosła o uchylenie wyroku wraz z poprzedzającą go decyzją (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. nr (...), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1) art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w stanie faktycznym, który miał miejsce w rozpoznawanej sprawie, powinny mieć zastosowanie te przepisy (obowiązujące podczas wydania zaskarżonej decyzji), podczas, gdy w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy:

- § 57 ustęp 1 i § 58 ustęp 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 650, poz. 690), stanowiące, iż pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości a dopuszczenie oświetlenia pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym jest możliwe jedynie wtedy, jeżeli oświetlenie dzienne nie jest konieczne lub nie jest wskazane ze względów technologicznych, bądź jeżeli jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lub w części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego poprzez zamurowanie otworów okiennych w pomieszczeniach zajmowanych przez lokatorów.

- przepisy dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1950 r. Nr 36, poz. 343).

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez brak jego zastosowania i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j.:

a) art. 7, 71 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- zaniechanie zarówno przez organy administracji państwowej, jak i Sąd I instancji podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy,

- nieustalenie czasu wykonywania otworu okiennego w lokalu nr (...) w kamienicy przy ul. (...) w P.,

- nie dokonanie ustaleń w zakresie ilości lokali we wskazanym budynku przy ul. (...) w czasie od powstania budynku do stanu obecnego budynku w oparciu o kwerendy dokumentów archiwalnych, opinię biegłego, zeznania poprzednich właścicieli, niepoczynienie ustaleń w zakresie niezbędnego nasłonecznienia w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ul. (...) w P., niedokonanie żadnych ustaleń w zakresie wpływu nakazania wykonania określonych robót budowlanych na osoby zamieszkujące lokal nr (...) przy ul. (...),

- uznanie, iż co prawda organy mogły przeprowadzić szersze postępowanie dowodowe, jednakże nie było to niezbędne w świetle wiarygodnych zeznań świadka I. J., co doprowadziło do błędnego ustalenia, że organy dokonały należytej staranności w tym zakresie,

- pominięcie decyzji legalizacyjnej i nie odniesienie się w żaden sposób do jej charakteru,

- uznanie za najbardziej istotnych zeznań świadków (dwóch starszych kobiet), które zamieszkiwały naprzeciw ściany z otworami okiennymi i przyjęcie ich zeznań jak główne dowody w sprawie, a następnie na podstawie jedynie zeznań jednej z nich ustalenie (niedokładnego) okresu wykonania otworu okiennego,

- nie odniesienie się i pominięcie dowodu z inwentaryzacji zatwierdzonej przez Prezydenta Miasta P. decyzją nr (...) z dnia (...)03.2012 r. potwierdzającej spełnienie warunków technicznych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi,

- przyjęcie, iż okno znajduje się w budynku niezgodnie z prawem, podczas gdy przepisy prawa budowlanego na podstawie istnienia budynku dopuszczały (pod pewnymi warunkami) istnienie okien w ścianie znajdującej się w granicy budynku.

b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, w szczególności nie podanie w sposób wyczerpujący na jakiej zasadzie WINB w P., uznał, że otwór okienny nie istniał do 2009 r. mimo iż nie przeprowadzono dowodu z dokumentów archiwalnych lub opinii biegłych, a ustalenia zostały poczynione jedynie w oparciu o zeznania dwóch starszych kobiet,

c) art. 7 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego obywateli przejawiającym się w nieuzasadnionym pominięciu interesów właścicieli lokalu nr (...) przy ul. (...) przez pozbawienie ich możliwości korzystania z lokalu z zapewnieniem odpowiedniego nasłonecznienia,

d) art. 8 k.p.a. poprzez niezachowanie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej (organów państwa) w ten sposób, że w sytuacji, w której występują sprzeczne interesy stron - uwzględnienie tylko jednego z interesów w zakresie o którym mowa w pkt c),

2. art. 141 § 4 p.p.s.a.:

a) wobec braku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wszechstronnej analizy i oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a w szczególności dotyczącej kwestionowania rozstrzygnięcia przez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, polegające na pobieżnym odniesieniu się do zarzutów skarżącej odnośnie pozbawienia dopływu światła do pomieszczenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa wskazała, że wspomnianym wyżej wyrokiem sąd oddalił jej skargę na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2016 r. nr (...), w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego.

Podkreśliła, że wadą postępowania jest zaniechanie ustalenia czasu i okoliczności wykonania otworu okiennego w lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w P. Jej zdaniem ustalenia nie zostały przeprowadzone wystarczająco precyzyjnie, co miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Wskazała też, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 dekretu o publicznej gospodarce lokalami stosowało się w P. publiczną gospodarkę lokalami. Z przydziałem lokali w ramach publicznej gospodarki lokalami związane były przeróbki lokali polegające na podziale większych lokali na mniejsze, co zdaniem skarżącej kasacyjnie nasuwa wniosek, że wykonanie otworu okiennego w ścianie budynku przy ul. (...) w P. mogło wynikać z decyzji lub zezwolenia właściwego organu administracyjnego.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie miała miejsce samowola budowlana pomimo braku dokładnych ustaleń, kiedy przedmiotowy otwór okienny powstał, co z kolei uniemożliwia dokładne stwierdzenie, jakie przepisy winny mieć zastosowanie. W trakcie postępowania nie ustalono również granicy działki oraz zabudowy w czasie gdy powstały otwory okienne, jedynie ustalono, że działka na której znajduje się budynek przy ul. (...) w P. nie uległa żadnemu podziałowi od XIX w., a ściana szczytowa budynku mieszkalnego przy ul, (...) w P. zawsze znajdowała się na granicy działki z sąsiednią nieruchomością.

Wspólnota Mieszkaniowa podała, iż organy administracji zgromadziły pewną część materiału dowodowego, ale nie zostały przeprowadzone wszystkie dowody, w szczególności dowody z opinii, z przesłuchań poprzednich właścicieli budynku przy ul. (...), co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji, że otwór okienny został wykuty w drodze samowoli budowlanej, podczas gdy w sprawie zachodzi poważna wątpliwość, co do dokładnej daty powstania spornych okien.

Zdaniem skarżącej Sąd I instancji nie ustosunkował się w sposób należyty do zarzutu braku ustalenia bezspornej daty powstania otworu okiennego. Organy administracji oraz Sąd I instancji nie wzięły pod uwagę, że w budynku przy ul. (...) w P. mogły zostać wykonane przeróbki polegające na powiększeniu liczby samodzielnych lokali wraz z otworami okiennymi.

Jeżeli ustalono, że przedmiotowy budynek powstał w latach 60-70 XIX w., to możliwość powstania otworów w okresie powojennym powinna prowadzić do badania sprawy z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 1 dekretu z 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami.

Co do zarzutu naruszenia art. 50 ust. 1 Ustawy prawo budowlane skarżąca Wspólnota wskazała, iż błędnie przyjęto, że przedmiotowy otwór okienny powstał sprzecznie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, z tego względu, iż nie można uznać za słuszne, że do likwidacji zdarzeń powstałych dużo wcześniej niż przyjął Sąd I instancji mają zastosowanie przepisy ustawy prawo budowlane obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto "organ nadzoru budowlanego nie dokonał żadnych czynności, które pozwoliłyby ustalić, jaki wpływ na zdrowie zamieszkujących lokal nr (...) w budynku przy ul. (...) w P. będzie miało zamurowanie otworu okiennego".

Organy administracyjne i Sąd I instancji nie wzięły pod uwagę i nie odniosły się w żadnym zakresie do inwentaryzacji zatwierdzonej decyzją nr (...) z dnia (...).03.2012 r. Prezydenta Miasta P., wykonanej przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, z której jednoznacznie wynika, iż lokal typu kamienica usytuowany przy ul. (...) w P. spełnia zarówno wymogi z art. 2 ustawy dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a także, że lokal spełnia warunki techniczne pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. tj. na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. W pierwszej kolejności, co do zasady, rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego I tak, co do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to naruszenia tego przepisu upatrywać trzeba w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji niewątpliwie odniósł się do meritum sprawy, tj. nielegalnego powstania okna w kamienicy, wdrożenia procedury legalizacyjnej i niemożliwości istnienia w ścianie granicznej otworu okiennego. Sąd podkreślił także, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo prowadziły postępowanie w oparciu o procedurę określona z art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. To, że Sąd wojewódzki nie uzasadnił wyroku w sposób taki, jakby tego sobie życzyła wnosząca skargę kasacyjną, nie stanowi o naruszenie ww. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, nie mogły one odnieść zamierzonego skutku, tj. podważyć ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy. Niezrozumiały pozostaje zarzut naruszenia przez organ art. 71 § 1 k.p.a, po pierwsze artykuł nie zawiera paragrafów, po drugie przepis dotyczy skreśleń i poprawek w protokole. Autorowi skargi prawdopodobnie chodziło o art. 77 § 1 k.p.a.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.). Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą zasadą swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa. Po drugie ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego i po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. W końcu, po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z zasadami logiki. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Powyższe winno mieć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie przyjął Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego ponad wszelką wątpliwość ustaliły, że okna w lokalu (...) powstały po 2009 r.

Przypomnieć należy, co jest niekwestionowane przez skarżącą Wspólnotę, że kamienica przy ul. (...) w P. powstała w latach 60 - 70 XIX wieku. Bezsporne jest także, że w ścianie szczytowej tego budynku od strony nieruchomości przy ul. (...) wykonano kilka otworów okiennych, w tym sporny w lokalu nr (...) (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zapewne omyłkowo wskazano lokal nr (...)). Ściana szczytowa budynku znajduje się w ostrej granicy z sąsiednią działką budowlaną i ze zgromadzonych dokumentów w sprawie wynika, że działka nr (...) na której znajduje się kamienica przy ul. (...) nie ulegała żadnym podziałom od XIX wieku. Oznacza to, że ściana w której wykuto otwory okienne zawsze znajdowała się w granicy z sąsiednią nieruchomością.

Pismem z (...) maja 2015 r. (nr (...)) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego dla Miasta P. zwrócił się do Miejskiego Konserwatora Zabytków z prośbą o przesłanie posiadanych dokumentów dotyczących przedmiotowej nieruchomości. Natomiast pismem z (...) maja 2015 r. (nr (...)) zwrócił się do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z prośbą o wypożyczenie akt sprawy dotyczących ww. budynku.

Urząd Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury przekazał do PINB akta archiwalne dotyczące tego budynku. Z adnotacji organu nadzoru budowlanego I instancji wynika, że w wypożyczonych aktach nie ma dokumentów świadczących o legalności otworów okiennych wykonanych w ścianie szczytowej od strony ulicy (...). Miejski Konserwator Zabytków pismem z dnia (...) maja 2015 r. znak: (...) poinformował, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących otworów okiennych w ścianie szczytowej kamienicy przy ul. (...) w P.

W toku podejmowanych dalszych czynności organ administracji ustalił, że do zakończenia okresu II Wojny Światowej nie istniał przedmiotowy otwór okienny, co wprost wynika z pisma J. C., byłej mieszkanki sąsiedniej nieruchomości przy ul. (...). Natomiast świadek I. J. w swoich zeznaniach złożonych w dniu (...) lutego 2016 r. podała, że do 2006 r., tj. do czasu gdy mieszkała na nieruchomości przy ul. (...) w P., otworu okiennego m.in. w lokalu nr (...) nie było. I. J. zeznała również, że także w okresie zamieszkiwania jej córki na nieruchomości przy ul. (...), w latach 2006-2009 przedmiotowy otwór okienny nie istniał. Właścicielka mieszkania nr (...) przy ul. (...) w P. wyjaśniła, że lokal zakupiła w 2012 i przedmiotowy otwór okienny już był.

Brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających legalność wykonania otworów okiennych wskazuje na to, że zostały one wykonane nielegalnie. Kwerenda przeprowadzona przez organ I instancji w Archiwum Państwowym, w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., w archiwum Miejskiego Konserwatora Zabytków nie doprowadziła do odnalezienia dokumentów świadczących o legalności powstania przedmiotowego okna. Skarżąca kasacyjnie Wspólnota Mieszkaniowa także nie przedłożyła takich dokumentów co uprawdopodabnia tezę o ich nieistnieniu.

Zgodzić się należy z sądem I instancji, że w świetle wiarygodnych zeznań i oświadczeń wskazanych wyżej osób organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że przedmiotowe okno w lokalu nr (...) wykonane zostało po 2009 r. Świadczą o tym także zdjęcia z gogle maps złożone przez uczestnika postępowania D. J. na rozprawie 16 marca 2017 r. w sądzie wojewódzkim, znajdujące się w aktach sprawy. Ze zdjęcia z 2009 r. wynika, ze na ścianie budynku nie ma przedmiotowego okna, natomiast w 2016 r. już istnieje. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnych dowodów w sprawie świadczących o innej dacie powstania otworu okiennego.

Ustalenie dokładnej daty, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie jest niezbędne, gdyż powstanie okna po 2009 r. wskazuje na obowiązywanie przepisów ustawy prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietna 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w § 12 ust. 1 nie dopuszczają sytuowania ściany budynku z otworami okiennymi w granicy działki.

Skoro w sprawie ustalono, że sporny otwór okienny został wykonany w drodze samowoli budowlanej i narusza przepisy techniczno-budowlane - zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego jest obligatoryjne. Ponieważ w niniejszej sprawie nie ma możliwości doprowadzenia wykutego otworu okiennego do stanu zgodnego z prawem, w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, jedynym orzeczeniem jakie mogły wydać organy orzekające było zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 wskazanej ustawy doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego poprzez likwidację otworu okiennego znajdującego się w ścianie szczytowej budynku (otwór okienny zlokalizowany w lokalu nr (...)).

Za niezasadny zatem należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego.

Na marginesie - zarzut dotyczył art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, który nie miał, jak wskazano wyżej zastosowania w sprawie (być może po raz kolejny omyłkowo).

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej decyzja Prezydenta Miasta P. nr (...) z dnia (...).03.2012 r. zatwierdzająca inwentaryzację budynku przy ul. (...) w P. nie jest decyzją legalizacyjną otworu okiennego wykonanego nielegalnie z naruszeniem przepisów techniczno-budowalnych.

W sprawie nie mają zastosowanie przepisy § 57 ustęp 1 i § 58 ustęp 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, gdyż nie dotyczą skutków likwidacji samowoli budowlanej. Wymagania wynikające z tych przepisów, dotyczące zapewnienia odpowiedniego dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi stosuje się do robót budowlanych zgodnych z prawem.

Wbrew zarzutom, nie było także podstaw do stosowania przepisów dekretu z dnia 21 grudnia 1945 r. o publicznej gospodarce lokalami (Dz. U. z 1950 r. Nr 36, poz. 343). Ustalenie daty wybicia okna wyklucza możliwość jego stosowania, ponadto z akt nie wynika, by przedmiotowa kamienica była objęta postanowieniami tego dekretu.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.