Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2568813

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 września 2018 r.
II OSK 1443/18
Wykonywanie robót na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak.

Sędziowie: NSA Paweł Miładowski, del. WSA Jolanta Górska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. S. i M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 716/17 w sprawie ze skargi B. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny

1.

uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2014 r. nr (...).;

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. solidarnie na rzecz B. S. i M. S. kwotę 2500 (dwa tysiące pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem wydanym dnia 7 grudnia 2017 r. w sprawie II SA/Wr 716/17 oddalił skargę B. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w L. z dnia (...) lutego 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych prawnych sprawy:

Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 762/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 278/15 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. uchylono decyzje organów obu instancji dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny. Inwestor zamierza zmienić sposób użytkowania obiektu na produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i usługi nieuciążliwe. Wnioskowane parametry zamierzenia odpowiadają charakterystyce urbanistycznej pod względem kontynuacji funkcji, zaś planowana inwestycja w ocenie organu spełnia wymogi z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Według organu nie oddziałuje znacząco lub potencjalnie znacząco na środowisko. Wynika to z ustaleń organu pierwszej instancji i opinii WIOŚ, że planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione w rozporządzeniu RM z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1397).

Skarżący zarzucili niewyjaśnienie istotnych okoliczności w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo zarzucili naruszenie art. 106 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i b u.p.z.p. w związku z art. 88d ust. 2 prawa wodnego (p.w.) i w związku z art. 64 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 2 pkt b u.p.z.p. oraz art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w związku z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), a także § 3 ust. 2 tego rozporządzenia w powiązaniu z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Uwzględniając skargę, Sąd wyraził pogląd, że konieczne było bardziej wnikliwe wyjaśnienie, czy przed wydaniem decyzji należało przeprowadzić ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie wykluczono bowiem, że składnikiem przetwarzanego granulatu będzie elastomer (§ 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia z 2010 r.) bądź granulat PP i PE (§ 3 ust. 1 pkt 80). Wniosek inwestora nie zawierał dostatecznej charakterystyki wpływu na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).

Uwzględniając skargę kasacyjną inwestora, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ocenami Sądu I instancji o potrzebie dodatkowego wyjaśnienia kwestii oddziaływania zamierzenia inwestora na środowisko, prowadzącymi do wniosku, że decyzja narusza art. 52 ust. 2 pkt 2c, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Do przepisów odrębnych niewątpliwie zalicza się ustawa z dnia 3 października 2008 r. o ocenach, wymagająca uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jako rozstrzygnięcia poprzedzającego wydanie decyzji lokalizacyjnej w przypadku zaistnienia przesłanek ustawowych. W niniejszej sprawie organy w sposób dostateczny ustaliły brak przesłanek do wymagania od inwestora przedstawienia decyzji środowiskowej. Pogląd ten Naczelny Sąd Administracyjny szeroko uzasadnił. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził w tym zakresie naruszeń przepisów prawa wskazanych w zaskarżonym wyroku, jako uzasadniających uwzględnienie skargi. Wskazał nadto, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w toku ponownego rozpoznania sprawy niezbędne będzie uwzględnienie powyższych ocen i konieczne będzie sprawdzenie prawidłowości stosowania art. 61 u.p.z.p. w pozostałym zakresie.

W toku ponownego rozpoznania skarżący złożyli dokumenty dotyczące uciążliwości przedsięwzięcia zrealizowanego przez inwestora na podstawie pozwolenia na budowę oraz twierdzili, że niedługo nastąpi zbycie i zmiana sposobu użytkowania tego obiektu. Dołączyli ponadto dokumentację stanu zdrowia skarżącej.

Oddalając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w uzasadnieniu wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 8 października 2015 r. nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów skarżących zawartych w załączniku do protokołu rozprawy. Ograniczył się do omówienia zasadności zarzutów skargi odnoszących się do przedwczesności stanowiska organu o braku podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz kompletności wniosku inwestora w tym zakresie. W szczególności Sąd nie rozważył znaczenia zarzutów skargi, że obiekt znajduje się na terenie zalewowym oraz że ograniczona jest przepustowość kanalizacji, co zakłóca odbiór ścieków. Natomiast w załączniku do protokołu (k. 218) skarżący zarzucili, że przedsięwzięcie znajduje się na obszarze o którym mowa w art. 88d ust. 2 p.w. (zagrożonym powodzią), zatem decyzja wymagała uzgodnienia dyrektora RZGW, a ponadto że wniosek nie określa gabarytów projektowanych obiektów budowlanych. Dalej zarzucili dowolne ustalenie wartości wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, a w końcu niewyznaczenie granic obszaru analizowanego na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Oznaczało to naruszenie art. 106 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i b u.p.z.p., art. 52 ust. 2 pkt 2b u.p.z.p, § 3 ust. 2, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r.

Z uwagi na podtrzymanie przez skarżących wszystkich dotychczasowych zarzutów Sąd I instancji wskazał, że wobec treści art. 190 p.p.s.a. nie mógł uznać za zasadne zarzutów dotyczących potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej i braku kompetentności wniosku inwestora w tym zakresie. Dodał też, że bezzasadna była dodatkowa argumentacja skarżących przedstawiona w toku ponownego rozpoznania sprawy, skoro sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem decyzji w oparciu o stan sprawy z daty jej wydania i według okoliczności rozważonych przez organ. Stąd późniejsze zdarzenia faktyczne nie mają wpływu na oceny.

Również dodatkowe zarzuty skarżących do tej pory nierozpatrzone w postępowaniu sądowym były w ocenie Sądu bezzasadne. W szczególności zaś Sąd I instancji stwierdził, że uzgodnienie byłoby niezbędne w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego w odniesieniu do określonych obszarów (patrz art. 122 ust. 2 p.w.) oraz obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 p.w. (art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p.). Teren inwestycji nie jest położony na obszarze zdefiniowanym w art. 9 ust. 1 pkt 6c p.w. lub narażonym na niebezpieczeństwo powodzi według ustaleń studium, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. Według dołączonego fragmentu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania jest to teren potencjalnego zagrożenia powodzią, co zaznaczono w decyzji lokalizacyjnej (pkt 8). Odnośnie zaś ścieków decyzja lokalizacyjna (pkt 6.2) przewidziała wymóg uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na ich odprowadzanie do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wystarczająco zabezpiecza ochronę skarżących.

Nadto Sąd stwierdził, że skarżący nie kwestionują prawidłowości ustalenia w decyzji parametrów zabudowy, a jedynie brak dostatecznych podstaw do ich obliczenia. Parametry wynikają jednak z dokonanej analizy urbanistycznej terenu, zawierającej szczegółowy opis wskaźników i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym. Ustalone w decyzji parametry mieszczą się w wielkościach poddanych analizie. Decyzja zawiera załącznik graficzny w kształcie nie naruszającym przepisów. Wskazał także Sąd I instancji, że inwestor również nie kwestionował prawidłowości ustalonych w decyzji warunków, w tym parametrów czy gabarytów rozbudowy, które zawiera wniosek z dnia (...) lipca 2014 r. Niewątpliwie zatem w ocenie Sądu spełnione zostały ustanowione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy.

B. S. i M. S. wnieśli od tego wyroku skargę kasacyjną, w której zarzucili, że wydany on został z naruszeniem:

- art. 88I ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 ustawy - Prawo wodne, art. 122 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 88d ust. 1 i ust. 2 pkt oraz art. 88f ust. 1 ustawy - Prawo wodne w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy - Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w: - przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania stanowi akt, na którego podstawie organ postępowania administracyjnego może oprzeć ustalenia w zakresie klasyfikacji danego terenu jako "obszar szczególnego zagrożenia powodzią" w rozumieniu ustawy - Prawo wodne, w sytuacji kiedy przedmiotowe ustalenia powinny być dokonywane na podstawie map zagrożenia powodziowego, sporządzanych przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, czego konsekwencjami była błędna konstatacja, iż określenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania obszaru jako "terenu potencjalnego zagrożenia powodzią" automatycznie nie pozwala uznać go za "obszar szczególnego zagrożenia powodzią" w rozumieniu ustawy - Prawo wodne; a co za tym idzie również błędne i kategoryczne przyjęcie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie mogą znaleźć zastosowania przepisy art. 881 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 ustawy - Prawo wodne, art. 122 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo wodne, uniemożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uzyskania stosownych zezwoleń i decyzji.

- art. 145 § 1 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędów proceduralnych organu administracji I i II instancji, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, wyrażających się w nieprzeprowadzeniu przez wskazane organy pełnego postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia czy zgodnie z twierdzeniami skarżących nieruchomość, o której mowa w decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy - Prawo wodne, czego konsekwencją mogło być ustalenie przez organy administracyjne stanu faktycznego, który nie jest zgodny z zasadą prawdy materialnej i ten nienależycie ustalony stan faktyczny stał się podstawą orzeczenia sądowego.

Ponadto na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez skarżących tj.: wydruków ze strony internetowej: www.maps.google.pl, ze strony internetowej:http://mapy.isok.gov.pl/tmap/ oraz z mapy zagrożenia powodziowego dla obszaru M-33-33-A-d-I (obszar miasta L., w którym znajduje się nieruchomość uczestnika postępowania, dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy) na okoliczność położenia nieruchomości, dla której wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo produkcyjny na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy - Prawo wodne oraz ewentualnie o zobowiązanie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (ul. (...), (...) W.) do przedłożenia mapy zagrożenia powodziowego dla obszaru, w którym znajduje się nieruchomość, dla której wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny ze wskazaniem położenia przedmiotowej nieruchomości na mapie zagrożenia powodziowego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że teren inwestycji nie był uznany za teren położony na obszarze zdefiniowanym w art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego lub narażony na niebezpieczeństwo powodzi według ustaleń studium, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p. Zgodnie ze studium jest o teren potencjalnego zagrożenia powodzią, co zaznaczono w decyzji. Wskazał nadto, że dnia 15 kwietnia 2015 r. Prezes KZGW sporządził i podał do publicznej wiadomości mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego, które następnie Dyrektor RZGW przekazał do Urzędu Miasta w L. Według tych map inwestycja uczestnika postępowania znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki Kaczawy i Czarnej Wody (art. 9 ust. 1 pkt 6c Prawa wodnego), co dopiero od tego momentu obligowało inwestora do zyskania pozwolenia wodnoprawnego lub zwolnienia z zakazu obowiązującego na obszarze szczególnego zagrożenia. W związku z tym z uwagi na dalsze hipotetyczne inwestycje uczestnik otrzymał decyzję, na podstawie której Dyrektor Zarządu Gospodarki Wodnej we W. zwolnił go od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy nie było obowiązku ani pozwolenia wodnoprawnego, ani też zwolnienia od zakazu, o którym mowa w art. 88I ust. 2 Prawa wodnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawiera ona usprawiedliwione podstawy.

Zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego i związanego z nimi naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Wskazać bowiem należy, że dokonana przez Sąd instancji ocena, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia nie wymagała uzgodnienia, nie została poprzedzona właściwym wyjaśnieniem sprawy przez orzekające w sprawie organy administracji. Stwierdzenie, że taki wymóg nie zachodzi w niniejszej sprawie zostało dokonane przedwcześnie, a dodatkowo na podstawie błędnie zastosowanego przepisu prawa materialnego.

Sąd I instancji ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, wskazując na treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w L. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) września 2014 r. ustalającą na rzecz uczestnika postępowania warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny, wydana została w dniu (...) lutego 2015 r.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199) - dalej u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej w odniesieniu przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (lit. a) oraz do obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (lit. b).

Zgodnie z treścią art. 88d ust. 1 ustawy Prawo wodne dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności (ust. 2):

1)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego;

2)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

3)

obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku:

- zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego,

- zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwsztormowego.

Z przepisów tych wynika, ze uzgodnienie wymagane było zatem w odniesieniu do wszystkich obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi przedstawionych na mapach zagrożenia powodziowego a nie tylko obszarów szczególnego zagrożenia powodzią.

Mapy zagrożenia powodziowego zostały wprowadzone po zmianie ustawy Prawo wodnego w 2011 r.

Zgodnie natomiast z treścią art. 79 ust. 2 pw (w brzmieniu obowiązującym przed uchyleniem artykułu 79 przepisem art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Dz. U. Nr 32, poz. 159), dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządzał studium ochrony przeciwpowodziowej, ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w którym, w zależności od sposobu zagospodarowania terenu oraz ukształtowania tarasów zalewowych, terenów depresyjnych i bezodpływowych, dokonuje podziału obszarów na:

1)

obszary wymagające ochrony przed zalaniem z uwagi na ich zagospodarowanie, wartość gospodarczą lub kulturową;

2)

obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane dalej "obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią";

3)

obszary potencjalnego zagrożenia powodzią.

Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią obejmowały:

1)

tereny między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, a także wyspy i przymuliska;

2)

obszar pasa nadbrzeżnego w rozumieniu ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej;

3)

strefę przepływów wezbrań powodziowych określoną w planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie studium, o którym mowa w art. 79 ust. 2 (art. 82 ust. 1 pw).

Stosownie do treści art. 14 ustawy zmieniającej z dnia 5 stycznia 2011 r. studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Co więcej, zgodnie z treścią art. 17 pkt 2 tejże ustawy obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się przy sporządzaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

W związku z tym w sprawie niniejszej należało wyjaśnić jakie jest położenie objętej wnioskiem inwestora nieruchomości na mapie zagrożenia powodziowego, a gdyby takiej mapy nie było - na sporządzonym przez dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej studium ochrony przeciwpowodziowej.

Odwołanie się więc przez Sąd I instancji wyłącznie do treści studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie i stwierdzenie na jego postawie, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymagała uzgodnienia, nie uwzględnia treści przytoczonych powyżej przepisów.

W konsekwencji okazał się także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo stwierdzenia uchybień przepisom postępowania administracyjnego, wskutek błędnego uznania, że nie miały one wpływu na wynik sprawy, jako że jest konsekwencją naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego.

Wskazać nadto należy, że przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp) mogą sprzeciwiać się udzieleniu warunków zabudowy. Jak bowiem wynika z art. 88I ust. 1 pw, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności, utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym:

1)

wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych;

2)

sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk;

3)

zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem lub odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie.

Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi (art. 40 ust. 3 i art. 88I ust. 2 pw - j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.).

Wskazane w powyższych przepisach okoliczności nie były jednakże w ogóle wyjaśniane ani też rozważane w toku postępowania. Jak zaś wynika z dołączonej do odpowiedzi na skargę kasacyjną decyzji inwestor wystąpił o wydanie takiej decyzji dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskał zwolnienie od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Miało to miejsce jednakże już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w sentencji na podstawie art. 188 w zw. z art. 193, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c i art. 135 p.p.s.a., uchylając zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta (...), związany wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku (art. 188 w zw. z art. 153 p.p.s.a.) uzupełni materiał dowodowy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie zaś podejmie stosowne rozstrzygnięcie w sprawie, mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w dacie opracowania nowego projektu decyzji (art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), a następnie istniejący w dacie wydania ponownej decyzji.

Wobec uwzględnienia zarówno skargi kasacyjnej, jak i skargi, zostało podjęte rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego za obie instancje na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 193 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.