II OSK 1338/17, Przeznaczanie gruntów leśnych na cele komunikacyjne. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2705365

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2019 r. II OSK 1338/17 Przeznaczanie gruntów leśnych na cele komunikacyjne.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek.

Sędziowie: NSA Jerzy Stelmasiak, del. WSA Mirosław Gdesz (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 945/16 w sprawie ze skargi M. S. i J. S. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie zmiany nr (...) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R. oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 31 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 945/16 oddalił skargę M. S. i J. S. (dalej "skarżący") na uchwałę Rady Gminy R. z (...) lipca 2015 r., nr (...) w przedmiocie zmiany nr (...) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. (dalej "plan miejscowy").

Sąd pierwszej instancji wskazał w szczególności, że kwestionowane przez skarżących wyznaczenie w planie miejscowym przebiegu drogi (...). przez teren ich nieruchomości nie narusza prawa i było oparte na uzasadnionych przesłankach wynikających z zachowania zasad ładu przestrzennego. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżących, że nieprzekraczalne linie zabudowy od tej rzędnej wynikają z arbitralnej decyzji organu. Wynikają one bowiem z uzgodnień i opinii wyspecjalizowanych organów, mianowicie Zarządu Województwa Świętokrzyskiego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) w K. i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w K.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący § 12 ust. 1 pkt 3 lit. c planu miejscowego, zgodnie którym minimalne wielkości i minimalne szerokości frontu działki nie obowiązują przy dokonywaniu podziałów m.in. pod drogi. Sąd stwierdził również, że między zapisami § 5 ust. 1 pkt 5 i 6, a § 6 pkt 4 i 5 planu miejscowego nie zachodzi sprzeczność. W § 5 wprowadzono bowiem nieprzekraczalne linie zabudowy uwidocznione w części graficznej planu, natomiast w § 6 wprowadzono szczegółowe ustalenia dla tych linii. W przekonaniu Sądu o naruszeniu ustaleń studium nie świadczy umiejscowienie w planie na działce skarżących "zawrotki" (zatoki, rozszerzenia drogi). To, że nie jest ona zaznaczona w studium, nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem naruszenia przez plan miejscowy jego ustaleń. Plan miejscowy uszczegóławia bowiem i konkretyzuje ustalenia zawarte w studium.

W ocenie Sądu, nie ma również sprzeczności między zapisami zaskarżonego planu miejscowego a treścią studium w zakresie rodzaju obiektów, jakie mogą być lokalizowane w odległości 15 m od rzędnej piętrzenia. W pkt 3.3.11 studium (s. 121) na ww. terenie dopuszczono obiekty ogólnodostępne. Zapis planu (§ 6 pkt 5) dopuszczający w odległości 15 m od rzędnej piętrzenia obiekty ogólnodostępne, ale tylko takie, które służą rekreacji nawodnej, nie stoi w sprzeczności z ww. zapisem studium. W planie miejscowym nadal bowiem chodzi o obiekty ogólnodostępne, a jego ustalenia jedynie precyzują, jakie obiekty mogą być realizowane.

Natomiast w ocenie Sądu pierwszej instancji, jakkolwiek w sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm., dalej: "upzp"), albowiem w zmianie planu miejscowego nie określono wprost miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji, to naruszenie to należy ocenić jako nieistotne, a w konsekwencji nie powodujące konieczności stwierdzenia nieważności uchwały. Gmina ta jest gminą wiejską o bardzo małej gęstości zaludnienia i w słabym stopniu zurbanizowana. Gęstość zaludnienia jest najmniejszą w województwie świętokrzyskim i jedną z najmniejszych w Polsce - wynosi 30 osób na kilometr kwadratowy. Nadto w gminie nigdy nie była sygnalizowana potrzeba wprowadzenia stref płatnego lub ograniczonego parkowania. Powyższe okoliczności prowadzą do oceny wskazanego naruszenia jako nieistotnego.

Odnosząc się zaś do zarzutu braku zasad modernizacji systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, należy ocenić go jako niezasadny w świetle brzmienia § 14, § 55-59 oraz § 63-69 uchwały. Mimo że bezpośrednio nienazwane, zasady te znalazły się w treści ww. paragrafów uchwały oraz w części graficznej planu, w którym określono projektowaną sieć drogową.

Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj:

1) art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 upzp w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm., dalej: "k.c."), poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że plan miejscowy spełnia zasady równości, konieczności i proporcjonalności ograniczenia prawa własności nieruchomości skarżących - dz. nr (...), a tym samym podjęcie zaskarżonej uchwały nie stanowi przekroczenia przysługującego gminie władztwa planistycznego, tj. uznanie, że wprowadzenie planem miejscowym w zasadzie całkowitego zakazu zabudowy nieruchomości, a tym samym możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, w szczególności poprzez arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy (15 m i 30 m od rzędnej piętrzenia) oraz arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie na terenie nieruchomości drogi i "zawrotki" (czyli wyznaczenie na nieruchomości terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem (...)) jest zgodne z ww. przepisami i nie narusza zasad równości, proporcjonalności, konieczności oraz że nie przekracza przysługującego gminie władztwa pianistycznego. Ponadto naruszenie wskazanych powyżej przepisów poprzez błędną interpretację i uznanie, że plan miejscowy nie narusza w sposób istotny zasad sporządzenia planu mimo: wewnętrznej sprzeczność planu miejscowego w zakresie minimalnej wielkości nowo wydzielanych działek (załącznik graficzny w części dotyczącej działki oraz cześć tekstowa planu - § 12 pkt 3 litera b), c), d), e)); niewyznaczenia w planie miejscowym ani w studium rzędnej piętrzenia, a tym samym wadliwego wyznaczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości 15 m i 30 m od rzędnej piętrzenia (należy dojść do wniosku, że wskazane nieprzekraczalne linie zabudowy nie obowiązują, ponieważ nie ma podstawy, od której należałoby liczyć nieprzekraczalne linie zabudowy ani możliwości weryfikacji ich wyznaczenia);

2) art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp (brak wskazania miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposobu ich realizacji), art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp (brak wskazania zasad modernizacji komunikacji i infrastruktury technicznej) w zw. z art. 28 ust. 1 pzp oraz w zw. z art. 94 Konstytucji poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że brak w uchwale obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stanowi istotnego naruszenia zasad lub trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

3) naruszenie art. 20 ust. 1 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że plan miejscowy jest zgodny z ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Raków, tj. z uchwałą Rady Gminy Raków z 18 września 2013 r. (dalej "studium") (w zakresie szczegółowo wskazanym w pkt 4 uzasadnienia) i błędne uznanie, że nie doszło do naruszenia trybu ani zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego;

4) art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22 Konstytucji w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że wprowadzenie planem miejscowym w zasadzie całkowitego zakazu zabudowy ww. nieruchomości, a tym samym możliwości korzystania z niej zgodnie z jej przeznaczeniem, w szczególności poprzez arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie na terenie nieruchomości drogi i "zawrotki" (czyli wyznaczenie na nieruchomości terenu oznaczonego w uchwale symbolem (...)) jest zgodne z ww. przepisami i nie narusza zasad równości, proporcjonalności, konieczności, a także uznanie, że zaskarżony plan miejscowy spełnia wymogi racjonalnego prawodawcy, w szczególności w zakresie wewnętrznej sprzeczności uchwały;

5) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 upzp poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że przegłosowanie uwag zgłoszonych do planu zagospodarowania przestrzennego (tj. uchwały) w jednej uchwale (bez odrębnego głosowanie nad każdą ze zgłoszonych uwag), stanowi rozpatrzenie zgłoszonych uwag, a tym samym nie stanowi naruszenia zasad ani trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), poprzez nie oparcie wyroku na całości akt sprawy, w szczególności:

całkowite pominięcie odpowiedzi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z (...) lipca 2013 r., z której wynika, że na terenie objętym uchwałą nie występują obszary narażone na niebezpieczeństwo powodzi, nie występują obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, nie występują strefy ochronne ujęć wody i tym samym projekt uchwały nie podlega uzgodnieniu przez Dyrektora RZGW w K.;

całkowite pominięcie postanowienia Zarządu Województwa Świętokrzyskiego nr (...) z (...) lipca 2013 r., w którym stwierdzono, że uchwała zabezpiecza możliwość realizacji zadań samorządu województwa, nie odnosząc się do żadnych kwestii związanych z rzędną piętrzenia ani nieprzekraczalnymi liniami i zabudowy (czyli stanowisko z (...) maja 2012 r. straciło aktualność). Co w konsekwencji doprowadziło do błędnego oparcia wyroku na nieaktualnej opinii Dyrektora RZGW z (...) lutego 2011 r. oraz nieaktualnym postanowieniu Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z (...) maja 2012 r.; 2) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1, 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku nie na całości akt sprawy oraz nieuwzględnieniu w całości dokumentacji planistycznej (w tym studium) i w efekcie uznanie, że ustalenia uchwały nie naruszają zasad ani trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności, że postanowienia planu miejscowego nie są niezgodne ze studium, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału wskazuje, że ustalenia uchwały są niezgodne ze studium w zakresie wskazanym w pkt 7.3 uzasadnienia.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonego planu miejscowego w części odnoszącej się do dz. nr (...) oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Gminy R. wniosła o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że z istoty rzeczy nieruchomość znajdująca się nad brzegiem zalewu ma specyficzne uwarunkowania planistyczne, które wiążą się m.in. z koniecznością zachowania odległości zabudowy od rzędnej piętrzenia. Takie położenie nieruchomości może prowadzić do istotnych ograniczeń w jej zagospodarowaniu. W tym kontekście należy zauważyć, że zaskarżony plan miejscowy stanowi zmianę planu uchwalonego przez Radę Gminy R. w dniu (...) grudnia 2005 r. (uchwała nr (...)). Pierwotny plan miejscowy z 2005 r. wprowadził w § 3 pkt 14 i 15 regulację dotyczącą nieprzekraczalnych linii zabudowy budynków rekreacji indywidualnej w odległości 30 m od rzędnej maksymalnego poziomu piętrzenia na zbiornikach "C." i "S." i nieprzekraczalnej linii zabudowy obiektów ogólnodostępnych i ogrodzeń trwałych w odległości 15 m od rzędnej maksymalnego poziomu piętrzenia na zbiornikach "C." i "S.". Utrzymanie takich uregulowań w znowelizowanym w 2015 r. planie miejscowym w żadnej mierze nie ma znamion arbitralności. W żaden sposób wskutek uchwalenia planu miejscowego z 2015 r. nie zmieniła się sytuacja skarżących w tym zakresie. Natomiast, jak szczegółowo wykazał to Sąd pierwszej instancji, wyznaczenie takich parametrów linii zabudowy wynikało z treści opinii z (...) lutego 2011 r. znak: (...) Dyrektora RZGW w K., który wniósł o uwzględnienie w studium pasów ochronnych wzdłuż cieków wodnych, o szerokości min. 15 m licząc od górnej krawędzi skarby brzegowej oraz powyżej rzędnej maksymalnego piętrzenia zbiornika C. (220,20 m n.p.m.). Stanowisko to koresponduje z wcześniejszą opinią Dyrektora RZGW w K. z (...) grudnia 2004 r. znak. (...), w której zwrócono uwagę, że zasięg zalewu zbiornika C. należy zaznaczyć na mapie przy maksymalnym poziomie piętrzenia, tj. 220 m n.p.m.

Zgodnie z art. 3 upzp gmina dysponuje zespołem uprawnień, doktrynalnie określonym władztwem planistycznym. Jednym z kluczowych elementów tego władztwa jest uprawnienie do przeznaczania nieruchomości na cele publiczne, w szczególności zaś drogi publiczne. Plan miejscowy powinien być bowiem tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów (art. 15 ust. 2 pkt 10 upzp).

Gmina, wykonując władztwo planistyczne, musi mieć jednak na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności muszą być konieczne ze względu na wartości wyżej cenione, np. potrzeba interesu publicznego. Na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy przeznaczenie w planie miejscowym prywatnej nieruchomości na urządzenie drogi publicznej, nie narusza władztwa planistycznego. Przeprowadzenie drogi (...) przez działkę skarżących zostało uzasadnione koniecznością zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla terenów przeznaczonych pod zabudowę, a lokalizacja tzw. "zawrotki" wynika właśnie ze specyficznego położenia nieruchomości skarżących jako ostatniej i koniecznością zapewnienia użytkownikom drogi możliwości zawracania (§ 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz. U. z 2016 r. poz. 124).

Ponadto skarżący błędnie rozumieją zasadę równości i proporcjonalności, wskazując na jej zastosowanie przy wyznaczaniu terenów komunikacyjnych znajdujących się na granicy z lasami. Przy przeznaczaniu gruntów leśnych na cele komunikacyjne (dz. nr 1098) należy pamiętać, że konieczne jest uwzględnienie wyrażonej w art. 5 Konstytucji zasady zrównoważonego rozwoju i wynikającej z niej zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przeznaczanie gruntów leśnych na inne cele powinno stanowić środek ultima ratio, kiedy nie ma możliwości zrealizowania inwestycji w alternatywny sposób (szczegółowe kryteria oceny, czy jest zasadna zmiana przeznaczenia gruntów rolnych została wyrażone w powołanej ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Skoro możliwe jest wyznaczenie drogi publicznej z innych terenów, to w świetle powyższych zasad nie może być mowy o konieczności zastosowania zasady proporcjonalności i wytyczenia drogi przez działkę leśną. Wyznaczanie przebiegu drogi tak, jak chcieliby tego skarżący, byłoby zatem sprzeczne z interesem publicznym, a jedynym uzasadnieniem takiego przebiegu miałoby być zachowanie cech działki budowlanej przez ww. nieruchomość.

Z kolei zarzut odnoszący się do § 12 planu miejscowego jest całkowicie niezrozumiały, ponieważ regulacja ta odnosi się do ustalania zasad warunków scalania i podziału nieruchomości, a nie zasad geodezyjnego podziału nieruchomości.

W świetle powyższego ustalenia planu nie mogą być uznane za dowolne. Tym samym zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 i pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 28 ust. 1 upzp w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego jest niezasadny.

W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 22 Konstytucji w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że wprowadzenie planem miejscowym w zasadzie całkowitego zakazu zabudowy ww. nieruchomości, a tym samym możliwości korzystania z niej zgodnie z jej przeznaczeniem, w szczególności poprzez arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy oraz arbitralne i nieuzasadnione wyznaczenie na terenie nieruchomości drogi i "zawrotki". Tak Konstytucja, jaki i ustawa planistyczna dopuszcza przeznaczanie prywatnych nieruchomości na cele publiczne, jeżeli jest to efekt właściwego wyważenia interesu prywatnego z interesem publicznym. W przedmiotowej sprawie, co wskazano w odpowiedzi na skargę, a później w zaskarżonym wyroku, do takiego wyważenia bezsprzecznie doszło.

Całkowicie niezasadny jest drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 6 upzp poprzez brak wskazania w planie miejscowym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. W okolicznościach badanego planu miejscowego i specyfiki obszaru, dla którego uchwalony został plan - nie może być absolutnie uznane za istotne naruszenie zasad jego sporządzania, skoro nie przewiduje się w ogóle miejsc płatnego parkowania.

Należy również w całości podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji co do zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. W tym kontekście jeszcze raz należy powtórzyć, że § 12 planu miejscowego odnosi się do zasad scalania i podziału nieruchomości. Za zgodne ze studium należy uznać wyznaczenie tzw. "zawrotki" na nieruchomości skarżących, takie ustalenie planistyczne mieści się w pojęciu konkretyzacji studium. Studium określa jedynie podstawowe kierunki rozwoju systemu komunikacji w gminie, czyli kierunki przebiegu głównych dróg i ich powiązania z zewnętrznym układem komunikacyjnym, natomiast szczegółowe ustalenie przebiegu poszczególnych dróg, zwłaszcza lokalnych, powinno następować w planie miejscowym. W przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 20 ust. 1 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp.

Również zarzut nr 5 naruszenia prawa materialnego nie mógł okazać się skuteczny. Załącznik listy zgłoszonych uwag, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w tej sprawie, świadczy o tym, że doszło do głosowania, które swoim zakresem obejmowało także powyższe uwagi. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 20 ust. 1 upzp plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. A więc co istotne, sam przepis przewiduje, co wymaga podkreślenia, że - tak jak w tej sprawie - możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag. Jest to można by rzec "typowa sytuacja", gdy na etapie głosowania nad planem rada gminy nie uwzględnia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządza planu. Jeżeli radny nie zgłosił w trakcie sesji rady gminy żądania, aby uwagi objąć odrębnym głosowaniem i doszło do głosowania nad uwagami jednocześnie z uchwalaniem planu miejscowego to taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie stanowi naruszenia prawa, uzasadniającego wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwałę (por. wyrok NSA z 31 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 738/15, http://www.nsa.gov.pl).

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że po pierwsze nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., ponieważ zaskarżony wyrok został oparty na aktach sprawy, zaś brak odwołania się do odpowiedzi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z (...) lipca 2013 r. oraz postanowienia Zarządu Województwa Świętokrzyskiego nr (...) z (...) lipca 2013 r. nie jest jakimkolwiek uchybieniem, bowiem kwestia braku arbitralności przy ustalaniu linii zabudowy została szczegółowo wyjaśniona. W szczególności odwołanie się do opinii z (...) lutego 2011 r. i wcześniejszej opinii Dyrektora RZGW w K. z dnia (...) grudnia 2004 r. potwierdzają bowiem brak naruszenia władztwa planistycznego przez organ gminy.

W związku z powyższym nie doszło również do naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1, art. 133 § 1, 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a. Tym samym nie było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, a więc nie doszło do naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.