Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1616478

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 listopada 2013 r.
II OSK 1193/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska.

Sędziowie NSA: Leszek Kamiński (spr.), del. Teresa Kobylecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 802/11 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr IF-I.7721.2.59.2011.AA w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 802/11, oddalił skargę A. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr IF-I.7721.2.59.2011.AA, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W motywach wyroku Sąd Wojewódzki powołał się na następujący stan faktyczny sprawy:

Starosta Lubartowski decyzją z dnia 12 maja 2011 r., nr AIB6740.164.11 zatwierdził projekt budowlany i udzielił. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "..." nr 9322/6559, kat. XXIX, wg indywidualnego projektu budowlanego, zlokalizowanej na działce nr...., położonej w miejscowości R., gmina L. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż teren inwestycji znajduje się w obrębie obszarów oznaczonych w planie symbolem RP (uprawy polowe), na którym dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej. Starosta uznał ponadto, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i R. małż. W. podnosząc, że analiza środowiskowa przedłożona przez inwestora nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zw. dalej k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr IF-I.7721.2.59.2011.AA-1 umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania A. W., wskazując na brak interesu prawnego odwołującej. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania R. W. organ ten, decyzją z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr IF-I.7721.2.59.2011.AA - zaskarżoną w niniejszym postępowaniu - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że odwołująca A. W. - żona R. W., nie jest stroną niniejszego postępowania, ponieważ nie posiada tytułu prawnego w stosunku do nieruchomości będących w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ nadmienił jednocześnie, że osoba o tych samych danych personalnych tj. A. W., zam. L., ul.... posiada nieruchomość w obszarze oddziaływania inwestycji i jest stroną w sprawie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany został wykonany przez uprawnionych projektantów, którzy złożyli oświadczenia o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ uznał, iż projekt ten odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Inwestor przedłożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością zlokalizowaną na działce nr... w R. na cele budowlane. Organ II instancji wskazał, iż przedmiotowa stacja bazowa będzie wyposażona w 12 anten sektorowych zamontowanych na wysokości 49 m n.p.t. i dwie anteny radioliniowe umieszczone na wysokości 46 m. Maksymalna moc promieniowania anten wynosić będzie odpowiednio: 6 x 1175 W, 3 x 2761 W i 3 x 1094 W. Na podstawie zawartych w projekcie budowlanym danych Wojewoda ustalił również, iż anteny nakierowane będą na azymut 90o, 210o i 330o, nachylenie mechaniczne oraz elektryczne wiązki wynosić będzie 0o-8o, natomiast odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten zawiera się w przedziale 70 - 150 m Minimalna wysokość głównej wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludności, o ponadnormatywnym promieniowaniu (większym niż 0,1 W/m2) jest większa niż 36,5 m. Wojewoda uznał, iż z przedstawionych powyżej danych jednoznacznie wynika, że omawiana inwestycja nie zalicza się do instalacji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Budowa przedmiotowej stacji bazowej nie wymagała zatem - w ocenie Wojewody - uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto decyzja Starosty Lubartowskiego nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubartów zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w Lubartowie nr XIX/48/87 z dnia 30 marca 1987 r., zmienionego uchwałą Rady Gminy Lubartów z dnia 14 maja 1999 r., nr VIII/49/99, w sprawie I etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubartów oraz uchwałą Rady Gminy Lubartów z dnia 13 marca 2000 r., nr XVII/94/2000 w sprawie II etapu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubartów. Przedmiotowa stacja położona jest bowiem w terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem RP przeznaczonym pod uprawy polowe i uprawy ogrodnicze. § 2 planu stanowi zaś, że w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunku planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej (...). Natomiast przepis § 3 ust. 4.2 uściśla, że na terenie RP dopuszcza się m.in. lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu. W ocenie organu odwoławczego projektowana stacja bazowa nie powoduje zatem zmiany przeznaczenia terenu i nie narusza zapisów planu miejscowego. Organ wskazał ponadto, iż przedmiotowa inwestycja i jej zasięg nie leży na obszarze objętym siecią ochrony Natura 2000. Wprawdzie częściowo zasięg ten wkracza na tereny oznaczone w miejscowym planie symbolem MR - przeznaczone pod mieszkalnictwo rolnicze, jednak obszar zabudowy mieszkaniowej nie będzie ograniczony, ponieważ wiązki promieniowania znajdować się będą ponad dopuszczalną wysokością budynków mieszkalnych, których wysokość plan miejscowy ogranicza do 10 m n.p.t. Organ uznał zatem, że infrastruktura telekomunikacyjna nie koliduje z podstawową funkcją terenu, jaką są uprawy polowe i sąsiadujące z nimi tereny MR przeznaczone pod zabudowę zagrodową. Wojewoda podkreślił jednocześnie, iż nie ma żadnych podstaw, aby kwestionować parametry techniczne projektowanych urządzeń podane w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym i opracowaniu kwalifikacji przedsięwzięcia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, będąca stroną niniejszego postępowania A. W., właścicielka działki nr..., znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, która nie wnosiła odwołania od decyzji organu I instancji. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 12 maja 2011 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zw. dalej Prawem budowlanym w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez organ niewłaściwy. Zarzucono też naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 59 oraz art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zw. dalej u.o.ś.i.o.ś poprzez poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie dokumentu inwestora oraz przekroczenie uprawnień, bowiem oceny, czy inwestycja powinna być objęta oceną oddziaływania na środowisko dokonuje organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, a także naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie skarżącej Wojewoda błędnie zinterpretował § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d i e rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. i skupił się jedynie na ocenie zasięgu promieniowania wskazanych anten "na osi głównej wiązki promieniowania", nie zaś "na obszarze wzdłuż tej wiązki". Skarżąca podniosła, iż organ, badając zasięg promieniowania względem miejsc dostępnych dla ludzi, powinien był brać pod uwagę nie samą oś (linię) głównej wiązki promieniowania, lecz obszar (sferę) wzdłuż tej osi. Zaskarżona decyzja nie zawiera - zdaniem skarżącej - koniecznych ustaleń przy przyjęciu prawidłowego znaczenia pojęcia "wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten".

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie wyraził stanowisko, iż z zestawienia danych technicznych planowanego przedsięwzięcia oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jednoznacznie wynika, że omawiana inwestycja nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega prowadzeniu postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga A.W. podlega oddaleniu. W ocenie Sądu organy administracji prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanej decyzji.

Podstawową kwestią, warunkującą udzielenie pozwolenia na realizację powyższej inwestycji było ustalenie jej charakteru w kontekście przepisów u.o.ś.i.o.ś i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zw. dalej rozporządzeniem. Sąd Wojewódzki przypomniał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego wskazując, że przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest obligatoryjne dla każdej planowanej inwestycji będącej przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę wskazując na podział przedsięwzięć wprowadzony przez art. 59 ust. 1 i 2 u.o.ś.i.o.ś. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem powyższych regulacji Sąd stwierdził, że stanowisko organów administracji, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest uzasadnione.

Odnosząc się do argumentacji skargi wskazano, iż wbrew twierdzeniu skarżącej organy prowadzące postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę są uprawnione do ustalenia w toku tego postępowania czy na inwestorze spoczywa obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, nie są natomiast uprawnione do przeprowadzenia samej oceny oddziaływania na środowisko ani do wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Sąd Wojewódzki uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły swoich uprawnień, bowiem nie przeprowadziły oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej stacji. Organy te, na podstawie danych zawartych w projekcie budowlanym - w oparciu o przepisy ochrony środowiska - zweryfikowały jedynie, czy niezbędne jest przeprowadzenie dla danego przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko, co mieściło się w granicach ich kompetencji, a nawet stanowiło obowiązek tych organów. Sąd Wojewódzki wskazał, że z ustaleń organów administracji oraz załączonej do projektu budowlanego dokumentacji wynika, iż aby zakwalifikować przedmiotową inwestycję jako mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W. By zaś zakwalifikować to przedsięwzięcie jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko miejsca dostępne dla ludności musiałyby się znajdować w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania trzech anten o mocy powyżej 2000 W, zaś od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania dziewięciu anten o mocy powyżej1000 W - w odległości nie większej niż 70 m. Organy administracji ustaliły, iż odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania zawiera się w przedziale 70-150 m, nie wyszczególniając tych odległości w stosunku do konkretnych anten z uwzględnieniem ich mocy. Brak ścisłości w tej kwestii nie ma jednak znaczenia, bowiem, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, po uwzględnieniu wysokości, na jakiej umiejscowione będą anteny oraz nachylenia mechanicznego i elektrycznego wiązki (0o - 8o), należy przyjąć iż minimalna wysokość głównej wiązki promieniowania wynosić będzie powyżej 36,5 m. Strefa ponadnormatywnego promieniowania (powyżej 0,1 W/m2) wykracza wprawdzie poza tereny upraw polowych, wchodząc w strefę przeznaczoną pod mieszkalnictwo rolnicze, lecz nie będzie to miało wpływu na ograniczenie możliwości zabudowy tego terenu, bowiem zgodnie z § 3 ust. 1.4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania gminy Lubartów dopuszczalna wysokość kalenicy dla zabudowy na tym terenie wynosi 10 m od poziomy terenu. Zatem obszary o gęstości promieniowania przekraczającej wartość 0,1 W/m2 będą występowały jedynie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludności, zaś na drodze emitowanych przez anteny wiązek promieniowania - w odległościach które wskazywałyby na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie stanowisko skarżącej, iż badając zasięg promieniowania względem miejsc dostępnych dla ludności organy winny brać pod uwagę nie samą oś promieniowania, lecz obszar wzdłuż tej osi. Obowiązek dokonania oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny z uwzględnieniem promieniowania wzdłuż osi głównej wiązki (a nie w osi głównej) nakładały na organy administracji przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Wraz z wejściem w życie w dniu 15 listopada 2010 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, organy właściwe w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stwierdzają obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o ustalone odległości pomiędzy miejscami dostępnymi dla ludności a środkiem elektrycznym anteny, uwzględniając strefę jedynie w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko organów, iż lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej na działce nr. w miejscowości R. nie koliduje z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lubartów. Działka nr... znajduje się w obszarze oznaczonym w powyższym planie symbolem RP, przeznaczonym pod uprawy polowe i uprawy ogrodnicze. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, § 2 ust. 3 planu stanowi, że w poszczególnych terenach dopuszcza się lokalizację w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów, nie przedstawionych na rysunku planu obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej (...). Natomiast przepis § 3 ust. 4.2 pkt 9 lit. "b" uściśla, że na terenie RP dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, pod warunkiem nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu. Skoro zatem unormowania powyższego planu dopuszczają lokalizację w obrębie działki... stacji bazowej telefonii komórkowej, która niewątpliwie jest urządzeniem infrastruktury telekomunikacyjnej, nie można zgodzić się ze stanowiskiem, iż przedmiotowa inwestycja narusza postanowienia planu miejscowego. Brak uwzględnienia przedmiotowej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego również nie przesądza o tym, iż przedsięwzięcie to koliduje z postanowieniami tego planu. Sąd Wojewódzki podkreślił, że organy administracji obu instancji, wbrew zarzutom skarżącej ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 136 k.p.a. Strony zostały bowiem zawiadomione o wszczęciu postępowania i miały w sposób prawidłowy zapewniony w nim udział.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła A. W., reprezentowana przez adwokata. Zaskarżonemu wyrokowi w całości zarzucono:

1)

na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zw. dalej p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na obrazie art. 135 i 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie sposobu ustalenia i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania, miejsca dostępne dla ludności, brak określenia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, niedopuszczalne dokonywanie ustaleń faktycznych na podstawie pozaadministracyjnego dokumentu przedłożonego przez inwestora;

2)

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 140, 143, 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93), zw. dalej k.c., w zw. z art. 21 Konstytucji RP poprzez nieustalenie czy planowana inwestycja wprowadzi ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny;

3)

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na obrazie art. 135 i 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie wszystkich uczestników postępowania w wyniku nieprzeprowadzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko i niezagwarantowanie wszystkim potencjalnym stronom udziału w postępowaniu.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oraz o zasądzenie od Wojewody Lubelskiego na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania w petitum skargi przepisów prawa ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej naruszonego przepisu, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, dalej określenia, jaką postać miało to naruszenie (w przypadku naruszenia prawa materialnego, czy popełniono błąd interpretacyjny, czy też błąd subsumcji), uzasadnienia zarzutu odnoszącego się ściśle do wskazanych naruszeń, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna nie odpowiada przedstawionym wymogom, nie zawiera też zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku.

Nie jest bowiem wystarczające użycie w petitum skargi kasacyjnej samego stwierdzenia, iż naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy oznacza bowiem prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść aktu administracyjnego, które prowadziłyby do innego, niż w rozstrzyganej sprawie, ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego. Stawiając zarzut tego rodzaju należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Wykazanie, że naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy jest zatem podstawowym warunkiem uznania zarzutu za skuteczny.

Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutów naruszenia prawa procesowego postawionych w skardze, nie można uznać za usprawiedliwione.

Spełnienie powyższego warunku wykazania istotnego charakteru naruszeń w rozpatrywanej sprawie było konieczne nie tylko z powodów formalnych, ale i z tego względu, że w zarzucie pierwszym jako naruszenia wskazano brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak wzdłuż lub w osi głównej wiązki promieniowania, miejsca dostępne dla ludności, brak określenia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było potrzeby wyjaśniania w wyroku Sądu Wojewódzkiego pojęć o charakterze normatywnym, jasno i jednoznacznie użytych w treści przepisów mających zastosowanie w sprawie, lub też zdefiniowanych w innych aktach normatywnych w ramach tej samej gałęzi prawa. Tytułem przykładu przytoczyć można treść art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska: Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

W odniesieniu do zarzutu drugiego dotyczącego braku ustaleń co do ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, to przypomnieć należy, że zarówno w decyzjach administracyjnych jak i w uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego szczegółowo odniesiono się do tego problemu, oceniając możliwy wpływ promieniowania na wysokości powyżej 30 m, na sposób możliwego wykorzystania działek, na których zgodnie z przepisami planistycznymi można wznieść obiekty nie przekraczające 10 m. Zbadano więc sprawę mając na uwadze, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów.

Nie mógł też okazać się skuteczny zarzut nieprawidłowego ustalenia wszystkich uczestników postępowania, ponieważ skarżąca kasacyjnie nie wykazała się jakąkolwiek legitymacją do reprezentowania interesów innych osób, więc skutecznie mogła podnosić zarzuty tylko w granicach własnego interesu prawnego.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.