Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 821491

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 czerwca 2011 r.
II OSK 1124/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 634/10 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia (...) września 2010 r. nr (...) w przedmiocie negatywnej opinii zamiaru otworzenia filii niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej postanawia:

1)

odrzucić skargę kasacyjną,

2)

zwrócić Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Łodzi wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych) z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 634/10, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę M. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia (...) września 2010 r. w przedmiocie negatywnej opinii zamiaru otworzenia filii niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie jest bezsporne, iż skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał toku instancyjnego postępowania, to jest nie złożył zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego. Powyższe naruszenie procesowe nastąpiło na skutek błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, co do przysługującego skarżącemu prawa wniesienia zażalenia. Sąd wskazał także, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała i podkreślił, że fakt ten nie wpływa na bieg terminu do wniesienia danego środka odwoławczego, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.

W skardze kasacyjnej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy przez błędna wykładnię, albowiem Sąd uznał, iż od postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, wydanego na podstawie § 10 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie rejestru zakładów opieki zdrowotnej o spełnieniu wymagań fachowych i sanitarnych, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia zakładu przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie jest dopuszczalne samoistne zaskarżanie postanowień, o którym mowa w § 10 ww. rozporządzenia, bowiem postanowienia te mogą być skarżone jedynie w odwołaniu od decyzji, jaką jest odmowa rejestracji zakładu opieki zdrowotnej. Przedmiotowe postanowienie jest wydawanym w toku postępowania, nie kończy postępowania w instancji i nie jest wymienione w ustawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) jako podlegające zaskarżeniu. Przywołane rozporządzenie również nie przewiduje możliwości jego zaskarżenia. W związku z powyższym w sprawie ma zastosowanie art. 142 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, wskazując, że w skardze kasacyjnej nie wskazano, które przepisy postępowania zostały naruszone przez sąd administracyjny. Ponadto wskazał, że na przedmiotowe postanowienie przysługuje na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia od organu, który je wydał.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W szczególności zarzuty te winny wskazywać adekwatne do danej sprawy, konkretne przepisy prawa, znajdujące się w obszarze stosowania sądów administracyjnych, które zdaniem skarżącego naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok.

Skarga kasacyjna ma charakter wysoce sformalizowany. Wymogi jakie powinna spełnić określone zostały w art. 176 p.p.s.a. Niektóre z tych wymogów mają charakter bezwzględny, co oznacza, że ich niespełnienie uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej i w rezultacie ewentualne jej uwzględnienie. Tak więc - obok wymogów formalnych, jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym, obowiązują też wymogi oparte o przesłanki materialne, do których należy: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W judykaturze przyjmuje się jednolicie, że niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" stanowi wadliwość w zakresie elementów konstrukcyjnych, które nie podlegającą sanacji i powodującą, że skarga kasacyjna dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym a w związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 1187/04).

Jak wskazano powyższej do obligatoryjnych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej należy m.in. przytoczenie podstaw kasacji (art. 174 p.p.s.a.) i ich uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej obowiązany jest więc do wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem, przy czym w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podać, czy wadliwość jest wynikiem błędnej wykładni, czy też niewłaściwego jego zastosowania, czy ewentualnie skutkiem obydwu tych przyczyn oraz uzasadnić taki zarzut. Natomiast w przypadku naruszenia przepisów postępowania również należy wskazać te przepisy, uzasadnić zarzut i wykazać, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest badać sprawę jedynie z punktu widzenia podstawy kasacyjnej i nie może domyślać się przy tym intencji jej autora, ani wnioskować czego by strona skarżąca oczekiwała od sądu. Z tych względów przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, ustawodawca wprowadził obowiązek korzystania z profesjonalnych pełnomocników, tj. osób, o których mowa w art. 175 p.p.s.a. Od osób z odpowiednim przygotowaniem prawniczym oczekuje się znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym, bowiem ów wysoki stopień wymagań formalnych skargi kasacyjnej może stanowić przeszkodę w prawidłowym jej sporządzeniu i w rezultacie spowodować niebezpieczeństwo nieuwzględnienia skargi kasacyjnej bez merytorycznego jej rozpoznania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi nie odpowiada warunkom określonym w art. 176 p.p.s.a. Autor tej skargi zarzucił bowiem zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. poprzez naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędną jego wykładnię, nie wskazując do naruszenia jakich przepisów postępowania doszło w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga także, o czym wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05, że powołanie się w skardze kasacyjnej jedynie na przepis, który określa jej wymogi formalne (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.) jest błędem, który powoduje, że skarga ta podlega odrzuceniu.

W związku z powyższym, wobec wadliwej konstrukcji skargi kasacyjnej niemożliwe stało się merytoryczne rozważenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zasadności zarzutu podniesionego we wniesionym środku zaskarżenia.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 178 w zw. z art. 180, orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.