Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1797443

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 26 czerwca 2014 r.
II OSK 1105/14
Stosowanie przepisów Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw lub Kodeksu wyborczego a wygaśnięcie mandatu radnego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz.

Sędziowie NSA: Aleksandra Łaskarzewska (spr.), del. Janina Kosowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 100/14 w sprawie ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy w P. z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 100/14, oddalił skargę M. S. na uchwałę Rady Gminy w P. z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.

W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: Uchwałą z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) Rada Gminy w P., powołując w podstawie prawnej art. 190 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw w zw. z art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy, stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy w P., M. S. wybranego na kadencję 2010-2014 w okręgu wyborczym nr (...) z powodu utraty prawa wybieralności.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 11 września 2013 r. uprawomocnił się wyrok skazujący M. S. za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Tym samym radny stracił bierne prawo wyborcze stosownie do art. 7 ust. 2 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, mającej zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 16 ust. 2a ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały, zarzucił Radzie Gminy w P. rażące naruszenie prawa i przekroczenie kompetencji. Jego zdaniem rozstrzygnięcie w sprawie wygaśnięcia mandatu radnego powinno być wydane przez wojewódzkiego komisarza wyborczego w Kielcach, ponieważ zgodnie z art. 10 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy z dniem 31 lipca 2011 r. przestała obowiązywać Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Zgodnie z art. 16 Przepisów wprowadzających Kodeks wyborczy dotychczasowe przepisy mają zastosowanie do kadencji 2010-2014, ale nie w części dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Wskazał, że w wyroku z dnia 20 lipca 2011 r. Trybunał Konstytucyjny zakwestionował konstytucyjność art. 16 ust. 1 i 2 Przepisów wprowadzających Kodeks wyborczy, co zdaniem skarżącego oznacza, że do procedury stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego powinny mieć wprost zastosowanie przepisy Kodeksu wyborczego, tj. art. 383 § 1 pkt 2 tej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że z dniem 27 grudnia 2012 r. w art. 16 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy dodany został ust. 2a, który jednoznacznie rozstrzyga, że dotychczasowe przepisy, tj. Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw mają zastosowanie do końca obecnej kadencji organów samorządu terytorialnego, w tym w sprawach dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego.

Organ podkreślił, że skarżącemu zapewniono możliwość wypowiedzenia się przed podjęciem zaskarżonej uchwały, stosownie do art. 190 ust. 3 Ordynacji wyborczej do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości i nie składał żadnych wyjaśnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 100/14, oddalając skargę uznał, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie określonym w art. 191 ust. 1 Ordynacji wyborczej, zgodnie z którym od uchwały rady o wygaśnięciu mandatu radnego z przyczyny, o której mowa w art. 190 ust. 1 pkt 1, 1b, 2a i 3, zainteresowanemu służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały. Wskazano, że przepis art. 191 ust. 1 ustawy jest przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy (jeśli chodzi o termin wniesienia skargi), zawartej w art. 53 § 1 p.p.s.a. Ustawodawca nie zawarł jednakże w ustawie Ordynacja wyborcza żadnych przepisów szczególnych, dotyczących trybu wnoszenia skargi. Oznacza to, że ma w takiej sprawie zastosowanie zasada ogólna, a mianowicie wnoszenie skargi za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a., por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 648/11).

Sąd I instancji wskazał, że materialną podstawą stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego kadencji 2010-2014 jest art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej, zgodnie z którym wygaśnięcie mandatu następuje wskutek utraty prawa wybieralności lub braku tego prawa w dniu wyborów. Zdaniem Sadu nie ma racji skarżący twierdząc, że do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego powinno się stosować przepisy Kodeksu wyborczego. Skarżący został wybrany do rady gminy na kadencję 2010-2014, co oznacza, że podstawę wygaśnięcia jego mandatu stanowią przepisy Ordynacji wyborczej. Stanowisko takie wynika wprost z przepisu art. 16 ust. 2a ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy, zgodnie z którym do kadencji m.in. organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, w czasie której weszła w życie ustawa wymieniona w art. 1 (tekst jedn.: Kodeks wyborczy), stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sąd zaznaczył, że przywołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. K 9/2011, w którym Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją art. 16 ust. 1 i ust. 2 przepisów wprowadzających Kodeks wyborczy, odnosił się do wyborów parlamentarnych, które mają być zarządzone, nie zaś do już przeprowadzonych. W wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1304/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "wyrok Trybunału i jego uzasadnienie nie odnosi się do wyborów przeprowadzonych przed uchwaleniem Kodeksu wyborczego i kadencji rozpoczętych przed wejściem w życie Kodeksu wyborczego, a w szczególności w ogóle nie odnosi się do wyborów samorządowych przeprowadzonych w 2010 r. i kadencji rozpoczętych po tych wyborach". NSA wskazał też, że z art. 16 ust. 3 i 4 przepisów wprowadzających wynika, iż "do nowych, przedterminowych i uzupełniających wyborów organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzanych w trakcie kadencji, w czasie której Kodeks wyborczy wszedł w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. NSA wyjaśnił ponadto, że kandydaci na radnych "muszą wcześniej wiedzieć na jakich zasadach będą wykonywać mandat i kiedy oraz w jakim trybie mogą go utracić", a wyborcy "mają prawo wiedzieć, w jakich sytuacjach wybrany przez nich radny lub wójt może utracić mandat a tym samym dojdzie do zniwelowania ich woli wyrażonej w akcie wyborczym".

Zdaniem Sądu I instancji skoro więc zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 Ordynacji wyborczej nie mają prawa wybieralności osoby karane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, a okolicznością bezsporną jest to, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II K 139/12, został uznany winnym popełnienia czynu z art. 229 § 1 Kodeksu karnego, tj. przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 5 lat, to niewątpliwie utracił on prawo wybieralności. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 11 września 2013 r., co oznacza, że w tym dniu zaistniała utrata prawa wybieralności (przyczyna wygaśnięcia mandatu), o której mowa w art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej.

Sąd podał, że zgodnie z art. 190 ust. 2 Ordynacji wyborczej wygaśnięcie mandatu radnego w przypadkach określonych w ust. 1 stwierdza rada w drodze uchwały, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu, przy czym przypadkach określonych w ust. 1 pkt 1, 1b, 2a i 3 przed podjęciem uchwały o wygaśnięciu mandatu należy umożliwić radnemu złożenie wyjaśnień (ust. 3). Z akt sprawy wynika, że skarżącemu umożliwiono przed podjęciem uchwały o wygaśnięciu mandatu złożenie wyjaśnień (protokół posiedzenia rady z dnia 20 grudnia 2013 r., s. 3), z którego to prawa nie skorzystał.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w doktrynie podkreśla się, że "radny powinien mieć możliwość złożenia wyjaśnień przed organem podejmującym uchwałę o wygaśnięciu mandatu, a więc osobiście na posiedzeniu rady lub co najmniej w formie pisemnej. Złożenie wyjaśnień jest prawem, a nie obowiązkiem radnego. Niezłożenie wyjaśnień nie stoi na przeszkodzie podjęciu uchwały o wygaśnięciu mandatu." (por. A. Kisielewicz: Komentarz do art. 190 ustawy - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, (w:) k.w. Czaplicki, B. Dauter, A. Kisielewicz, F. Rymarz: Samorządowe Prawo wyborcze. Komentarz, ABC, Warszawa 2010)". Podobne stanowisko prezentowane jest również o orzecznictwie sądów administracyjnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 100/14, skargę kasacyjną złożył M. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest błędną wykładnię art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające kodeks wyborczy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rada gminy niezasadnie zastosowała w niniejszej sprawie art. 190 ustawy Ordynacja wyborcza, gdyż ustawa ta przestała obowiązywać z dniem 31 lipca 2011 r. - zgodnie z art. 10 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.). Wskazano także, iż wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego art. 16 ust. 1 i 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy został uznany za niezgodny z Konstytucją i stracił moc.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia prawa materialnego i sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii, jakie przepisy - Ordynacja Wyborcza, czy Kodeks Wyborczy - będą miały zastosowanie do wygaszania mandatów radnych wybranych w kadencji 2010 - 2014.

Wskazać należy, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1191), mimo wielu zmian tych ustaw, nie było wątpliwości, którą wersję wskazanych ustaw stosować w trakcie już rozpoczętej kadencji. Trybunał Konstytucyjny w wielu orzeczeniach odnosił się do kwestii kadencyjności organów samorządu terytorialnego, roli i znaczenia tej zasady oraz możliwości jej skracania lub wydłużania. Trybunał uznawał, że niekonstytucyjne są nowe rozwiązania prawne, obejmujące radnych bieżącej kadencji i mogące zachwiać stabilnością składu organów wybranych wcześniej. Do rangi standardów demokratycznych Trybunał Konstytucyjny zaliczał też to, by co najmniej 6 miesięcy przed zarządzeniem wyborów znane były wszelkie istotne reguły prawa wyborczego (do takich istotnych kwestii należy niewątpliwie zaliczyć kwestie związane z wygaszaniem mandatów).

Analiza przepisów wprowadzających zmiany w prawie wyborczym wskazuje zaś na obowiązującą w nim zasadę, iż zmiany w prawie wyborczym mogą dotyczyć przyszłych wyborów i kadencji rozpoczętych po tych wyborach, a nie wyborów i kadencji, w czasie której te zmiany weszły w życie.

W dniu 5 stycznia 2011 r. uchwalony został Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112 z późn. zm.) oraz ustawa - Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 113 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 ustawy wprowadzającej Kodeks wyborczy, wszedł on w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, czyli z dniem 1 sierpnia 2011 r. Zgodnie z art. 10 ust. 2 tej ustawy z tą datą traci moc m.in. ustawa z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190). Przepisem art. 16 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustalono, że Kodeks wyborczy stosuje się do wyborów zarządzonych po dniu jej wejścia w życie oraz kadencji rozpoczętych po przeprowadzeniu tych wyborów, a w ust. 2 postanowiono, że do wyborów zarządzonych przed dniem wejścia w życie Kodeksu wyborczego stosuje się przepisy dotychczasowe.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że jeszcze przed wejściem w życie Kodeksu wyborczego Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt K 9/11, orzekł, że art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy, przez to, że uzależnia reżim prawny wyborów od terminu ich zarządzenia, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 10 Konstytucji. Podkreślić jednakże należy, że w uzasadnieniu wyroku Trybunał rozważał w istocie wyłącznie kwestie odnoszące się tylko do wyborów do Sejmu i Senatu. Podstawowym bowiem motywem stwierdzenia niekonstytucyjności art. 16 ust. 1 i ust. 2 były ewentualne konsekwencje zastosowania zawartych tam rozwiązań w odniesieniu do wyborów parlamentarnych, niepożądane z punktu widzenia standardów przyjętych w Konstytucji i zasad, które powinny być respektowane przy tworzeniu prawa wyborczego. Trybunał Konstytucyjny pozostawił natomiast w obrocie prawnym regulacje zawarte w art. 16 ust. 3 i 4 ustawy wprowadzającej Kodeks wyborczy, które to przepisy odnoszą się tylko do organów samorządu terytorialnego, w ust. 3 stanowiąc, że do nowych, przedterminowych i uzupełniających wyborów organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego przeprowadzanych w trakcie kadencji, w czasie której Kodeks wyborczy wszedł w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy Ordynacji wyborczej, zaś w ust. 4 wprowadzając zasadę stosowania przepisów ustawy o bezpośrednim wyborze wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do przedterminowych wyborów przeprowadzanych w trakcie kadencji, w czasie której Kodeks wyborczy wszedł w życie. Skoro zatem do tych wyborów stosuje się prawo dotychczasowe, to także do zdarzeń prawnych determinujących przeprowadzenie tych wyborów, w tym wygaśnięcia mandatu radnego, powinny mieć zastosowanie normy dotychczasowego reżimu wyborczego.

Powyższe oznacza zatem, że do kadencji pochodzących z wyborów organów samorządu terytorialnego, rozpoczętej przed dniem wejścia w życie Kodeksu wyborczego, mają zastosowanie przepisy Ordynacji wyborczej, obowiązującej w dniu ich przeprowadzania. Co do zasady bowiem zdarzenia, na skutek których dochodzi do wygaśnięcia mandatu następują po wyborach, to jest po objęciu mandatu.

Zaznaczyć należy, że przyjęcie odmiennego stanowiska, to jest stanowiska, iż do wygaśnięcia mandatu radnego, wójta, burmistrza i prezydenta miasta stosuje się przepisy Kodeksu wyborczego, które weszły w życie w czasie trwającej kadencji organów jednostek samorządu terytorialnego wybranych w wyborach samorządowych w 2010 r., naruszałoby wartości konstytucyjne. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska byłaby bowiem akceptacja zmiany reguł określających sprawowanie mandatu w trakcie kadencji, ale także akceptacja nierównego traktowania osób, które uzyskały mandat w wyborach samorządowych w 2010 r. (do dnia 31 lipca 2011 r. utrata mandatu według przepisów dotychczasowych, a od dnia 1 sierpnia 2011 r. według przepisów Kodeksu wyborczego). Skutki zastosowania Kodeksu wyborczego w czasie kadencji organów samorządu terytorialnego rozpoczętej przed jego wejściem w życie byłyby nie do pogodzenia z zasadą proporcjonalności, równości i sprawiedliwości społecznej. Sytuacja prawna radnych i wójtów wybranych na kadencję rozpoczętą w 2010 r. byłaby zatem zróżnicowana w zależności od tego kiedy zaszłaby przesłanka wygaśnięcia mandatu, co w świetle wartości konstytucyjnych jest niedopuszczalne.

Z tych względów skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że w czasie trwania kadencji nie powinno się zmieniać reżimów prawnych. Zarówno bowiem stwierdzenie wygaśnięcia mandatu, jak i przeprowadzenie wyborów uzupełniających, powinno następować według tych samych regulacji prawnych. Takie stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. II OSK 304/12, wyrok NSA z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 215/13), a nadto zostało potwierdzone znowelizowanym przepisem art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2012 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Kodeks wyborczy, zgodnie z którym do kadencji organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz kadencji wójta (burmistrza, prezydenta miasta), w czasie której ustawa wymieniona w art. 1 (to jest Kodeks wyborczy) weszła w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wobec tego w niniejszej sprawie, to jest w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego M. S., zastosowanie mają przepisy Ordynacji wyborczej, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji.

Wskazać w tym miejscu należy, że jedną z przesłanek wygaśnięcia mandatu radnego jest utrata prawa wybieralności lub brak tego prawa w dniu wyborów, o czym stanowi art. 190 ust. 1 pkt 3 Ordynacji wyborczej. Jeżeli zatem radny został wybrany do rady powiatu na kadencję 2010-2014, to podstawę prawną wygaśnięcia mandatu stanowią przepisy Ordynacji wyborczej, o czym była już mowa powyżej. W myśl natomiast art. 190 ust. 2 Ordynacji, wygaśnięcie mandatu radnego stwierdza rada, najpóźniej w 3 miesiące od wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu.

W niniejszej sprawie M. S. został wybrany na Radnego Rady Gminy w P., na kadencję 2010-2014 w okręgu wyborczym nr 4, na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw. Następnie Rada Gminy w P., działając na podstawie art. 190 ust. 1 pkt 3, ust. 2 oraz ust. 4 ordynacji wyborczej w związku z art. 16 ust. 2a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepisy wprowadzające ustawę Kodeks wyborczy, stwierdziła wygaśnięcie mandatu M. S. z powodu utraty prawa wybieralności.

W uzasadnieniu uchwały podano, że w dniu 11 września 2013 r. uprawomocnił się wyrok skazujący M. S. za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, co oznacza, że radny stracił bierne prawo wyborcze stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 1 Ordynacji wyborczej stanowiącym, że nie mają prawa wybieralności osoby karane za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

Skoro zatem - jak z akt niniejszej sprawy wynika - skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II K 139/12 został uznany winnym przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 229 § 1 Kodeksu karnego i skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 5 lat, to niewątpliwie utracił on prawo wybieralności. Tym samym w dniu uprawomocnienia się tego wyroku, to jest w dniu 11 września 2013 r., zaistniała przesłanka określona w art. 190 ust. 1 pkt 3 ordynacji wyborczej, to jest utrata prawa wybieralności stanowiąca przyczynę wygaśnięcia mandatu, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji.

Zatem, wobec stanu prawnego niniejszej sprawy oraz okoliczności w niej wskazanych stwierdzić należy, że Sąd I instancji zgodnie z prawem uznał, że miały tu zastosowanie przepisy Ordynacji wyborczej, a nie Kodeksu wyborczego. Oznacza to, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.