Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2652812

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 7 marca 2019 r.
II OSK 1012/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.).

Sędziowie: NSA Marzenna Linska-Wawrzon, del. WSA Małgorzata Jarecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2322/16 w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2322/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia (...) sierpnia 2016 r., znak (...), w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. W. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt: II OSK 2146/15, jest wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w zakresie twierdzenia, iż "nie można tego przepisu (§ 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2010 r.; Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.) interpretować tak, że jakiekolwiek roboty budowlane dokonywane na drodze o co najmniej czterech pasach ruchu, której długość wynosi 10 km stanowią przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei doprowadziło do oddalenia skargi, podczas gdy w przeciwieństwie do tego co podnosi w uzasadnieniu skarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r., w istocie nie dokonał oceny tego, czy inwestycja drogowa polegająca na rozbudowie drogi krajowej nr 92 z ulicą Poprzeczną i ulicą Drukarską wraz z budową wiaduktu drogowego nad drogą krajową nr 92 oraz niezbędnym układem łącznic, dróg serwisowych i ciągów pieszo-rowerowych, realizowana pod nazwą: "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości Sady - węzeł z DK 92", należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co doprowadziło do błędnego i bezrefleksyjnego przyjęcia zacytowanego stwierdzenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako oceny wiążącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 170 p.p.s.a., co w dalszej konsekwencji doprowadziło do nieodniesienia się do argumentacji przedstawionej w skardze w zakresie zarzutów naruszenia art. 11 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 3 ust. 2 pkt 1) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 32) rozporządzenia i niewyjaśnienia w jakim zakresie argumentacja przedstawiona przez skarżącą była zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie błędna;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art, 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną ocenę, iż nie wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia (...) sierpnia 2016 r., znak: (...), co doprowadziło do oddalenia skargi oraz uznania, iż organ administracyjny wydał w dniu (...) sierpnia 2016 r. decyzję, która odpowiadała prawu, utrzymującą w mocy decyzję z dnia (...) maja 2016 r., znak: (...), odmawiającą uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) października 2014 r., znak: (...), podczas gdy skarżąca przedstawiła we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 27 listopada 2015 r. nowe okoliczności faktyczne, nieznane Wojewodzie Wielkopolskiemu w dacie wydawania decyzji, co powinno doprowadzić do wznowienia postępowania oraz w efekcie tegoż wznowienia do uchylenia decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia (...) marca 2014 r. o zezwoleniu na realizację Inwestycji drogowej, znak: (...), oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) października 2014 r., znak (...), która to okoliczność została podniesiona w skardze, nie uzyskując jednak aprobaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 25 stycznia 2017 r.;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu zawartego w skardze w przedmiocie naruszenia przez organy administracji art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia poprzez niewyjaśnienie czy argumentacja skarżącej co do zasadności zastosowania § 3 ust, 2 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia przy klasyfikacji inwestycji drogowej jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest prawidłowa, czy błędna, a jeśli tak to w jakim zakresie i czy organy administracji uznały ją za słuszną bądź nie, co w ostateczności doprowadziło do oddalenia skargi, a ponadto do sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wytycznymi wyrażonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia.

W oparciu o sformułowane wyżej zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów:

- pisma o numerze (...) z dnia (...) października 2016 r. od Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska,

- pisma o numerze (...) z dnia (...) października 2016 r. od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Białymstoku,

- pisma o numerze (...) z dnia (...) października 2016 r. od Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Poznaniu, z uwagi na fakt, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości zaistniałych w niniejszej sprawie i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w tejże sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Sąd pierwszej instancji przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma upsprawiedlwionych podstaw.

Zarzuty odnoszące się do nierozpatrzenia wniosku o wznowienie w zakresie w jakim dotyczy zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Stanowiska i wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie można przedstawiać w oderwaniu od przeprowadzonego postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz postępowania kasacyjnego. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14, WSA w Warszawie uznał za prawidłowe stanowisko, według którego, w sprawie nie było wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, iż inwestor nie był zobowiązany do przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, skoro omawiana inwestycja nie jest wymieniona zarówno w § 2 oraz § 3 ust. 1, jak i w § 3 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 powołanego rozporządzenia, a więc rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm. - obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 71).

W dalszej części Sąd skupił się, w związku z zarzutami skargi, na analizie przepisu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia. Zauważyć również trzeba, że zdaniem Sądu (w sprawie VII SA/Wa 2887/14), inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w wyżej przytoczonym przepisie, jeżeli spełnia kryteria wymienione w rozporządzeniu w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz wskazane w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Natomiast w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 2146/15, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest trafne stanowisko skarżącej, według którego, inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko. Podkreślić należy, że zarzut naruszenia art. 11a ust. 4 specustawy drogowej oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko był jedynym zarzutem skargi kasacyjnej rozpatrywanej w sprawie II OSK 2146/15. Naczelny Sąd Administracyjny obszernie uzasadnił swoje stanowisko w tej mierze.

Niezależnie od tego, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do twierdzeń zawartych w piśmie skarżącej z dnia 4 listopada 2015 r., złożonym w postępowaniu kasacyjnym. Sąd potraktował to pismo jako nowe uzasadnienie podstawy kasacyjnej. Odnosząc się do wyartykułowanego w tym piśmie twierdzenia skarżącej, że skoro droga krajowa DK 92 jest czteropasmowa i ma łącznie długość około 12 km, to jest przedsięwzięciem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z tymi twierdzeniami skarżącej. Wskazał, że powołanego przepisu nie można interpretować tak, że jakiekolwiek roboty budowlane dokonywane na drodze o co najmniej czterech pasach ruchu, której długość wynosi więcej, niż 10 km, stanowią przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

Podsumowując rozważania, NSA stwierdził w omawianym wyroku, że nie można przyjąć, że inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 32 powołanego rozporządzenia.

Nie jest uchybieniem powołanie się organów rozpoznających wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego oraz Sądu pierwszej instancji na związanie, wynikające z art. 170 p.p.s.a., prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2887/14, w kwestii braku wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na niezaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Pamiętając, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę nadto jedynie ewentualną nieważność postępowania, należy zwrócić uwagę na to, że skupienie się NSA, we wskazanym wyroku, na przepisach § 2 ust. 1 pkt 32 oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia było rezultatem treści zarzutów oraz pisma skarżącej. Natomiast uwzględniając niezakwestionowane ustalenia i stanowisko zawarte w wyroku WSA z dnia 20 kwietnia 2015 r., można uznać, że w obrocie prawnym funkcjonuje stanowisko o braku obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także braku podstaw do wywodzenia tego obowiązku z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.

Zagadnienie to powinno być w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i odniesienia się do zarzutów skargi, omówione szerzej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ale naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy.

Niezależnie od wskazanego związania, nie jest bowiem zasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W świetle akt sprawy, w tym także dokumentów na które powołuje się skarżąca, nie przedstawiła ona we wniosku o wznowienie, uzupełnionym pismem pełnomocnika, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów nieznanych Wojewodzie Wielkopolskiemu, który wydał decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej.

We wniosku o wznowienie skarżąca powoływała się na nowe okoliczności faktyczne. Przedłożyła jednocześnie pisma. Nie stanowią one jednak nowych istotnych okoliczności faktycznych i dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z pism dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania: pisma Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 2 listopada 2015 r., pisma Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu z dnia 29 października 2015 r., pisma Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska z dnia 24 września 2015 r. nie wynikają okoliczności nowe, istotne w świetle przepisów § 2 i 3 rozporządzenia w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Okolicznościami istotnymi z punktu widzenia powołanych przepisów rozporządzenia była długość drogi w jednym odcinku (§ 2 ust. 1 pkt 32), całkowita długość przedsięwzięcia i położenie obiektu mostowego w ciągu drogi (§ 3 ust. 1 pkt 60), osiągnięcie przez przebudowę zrealizowanego lub realizowanego przedsięwzięcia, wymienionego w § 2 ust. 1 lub § 3 ust. 1, progów określonych w § 2 ust. 1 (§ 2 ust. 2 pkt 1 i 2).

Jest niewątpliwe nie tylko to, że okoliczności te były przedmiotem ustaleń i rozważań organów, ale także to, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tych przepisach. Zakres przedmiotowy rozbudowy i przebudowy nie przekraczał 1 km Jest oczywiste, że nie wchodziły w grę przepisy § 2 ust. 1 pkt 31 oraz 32. To samo odnosi się do przepisu § 3 ust. 1 pkt 60. Skoro rozbudowa i przebudowa nie osiąga progów określonych w § 2 ust. 1 i nie spowoduje osiągnięcia tych progów, to przebudowa ta nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

Odnosząc się zaś do głównej tezy prezentowanej w zarzutach kasacji należy natomiast stwierdzić, że samo spełnienie przesłanek określonych w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, na który powołuje się wnosząca kasację, nie jest wystarczające do uznania, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wojewoda Wielkopolski, w uzasadnieniu decyzji Nr (...), z dnia (...) marca 2014 r., przytoczył treść art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm. - obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), w tym także art. 59 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Wojewoda uznał, że planowana inwestycja nie jest wymieniona w § 2 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia. Stwierdził nadto, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Wojewoda Wielkopolski ustalił, na podstawie dokumentacji dołączonej do wniosku, że Wójt Gminy Tarnowo Podgórne, a więc organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2013 r., znak: WZP.6220.61.2013, zwolnił inwestora z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na zmianie węzła komunikacyjnego w miejscowości Sady (węzeł z DK 92). Wojewoda odnotował również, że Wójt umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie układu komunikacyjnego w miejscowości Sady (węzeł z DK 92).

Nie można zatem twierdzić, że okoliczności związane z ewentualnym zastosowaniem § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia są okolicznościami nowymi, nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Przepis § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, do którego nawiązują wprost zarzuty trzeci i pierwszy skargi kasacyjnej, a pośrednio także zarzut drugi, jest zaś przepisem, w którym jest mowa o zaliczeniu określonych przedsięwzięć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla takich przedsięwzięć jest stwierdzany w postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Okoliczności związane z wymogiem uzyskania, przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, były także przedmiotem rozważań Ministra Infrastruktury i Rozwoju w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 października 2014 r., utrzymującej w mocy wyżej opisaną decyzję Wojewody Wielkopolskiego.

Dla pełnej jasności dodać warto, że pisma, na które powołano się we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Natomiast zawarte w tych pismach wypowiedzi mają charakter informacyjny i interpretacyjny. Są to odpowiedzi na pytania, w których nie sprecyzowano inwestycji objętej zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej i nie nawiązano do dokumentacji złożonej przez inwestora, wraz z wnioskiem o zezwolenie. Bez takiego skonkretyzowania, pomijając kwestię braku upoważnienia procesowego i ustrojowego wypowiadających się organów, do zajmowania wiążącego stanowiska w niniejszej sprawie, wypowiedzi te nie mogą być traktowane jako stanowiska merytoryczne, odnoszące się do, będącej przedmiotem sprawy, inwestycji objętej decyzją o zezwoleniu na realizację drogowej.

Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie rozpoznającego skargę na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na brak przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a nie ponowne zbadanie prawidłowości decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w zakresie wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający niniejszą sprawę, przywołał ustalenia i rozważania organów, w tym zakresie, zawarte w decyzjach o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w ramach odniesienia się do zarzutów kasacji, dla wykazania, że okoliczności podawane przez skarżącą jako podstawa wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), wbrew tezom kasacji, nie są nowymi okolicznościami faktycznymi lub nowymi dowodami, istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który wydał decyzję.

Odnosząc się do pism załączonych do skargi kasacyjnej, odnotować należy, że zostały one sporządzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa utrzymującej w mocy decyzje tego organu odmawiająca uchylenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organowi prowadzącemu postępowanie w przedmiocie wznowienia dokumenty te nie mogły więc być znane. Nie była organowi znana także treść tych pism, a więc nie mogą być one traktowane jako podstawy wznowienia w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 31 sierpnia 2016 r.

Niezależnie od tego dodać można, że z powodów takich samych jak pisma dołączone do wniosku o wznowienie postępowania, załączniki do kasacji nie mogą być traktowane jako wypowiedzi merytoryczne, odnoszące się do inwestycji objętej decyzją o zezwoleniu na realizację drogowej "Zmiana układu komunikacyjnego w miejscowości Sady - węzeł z DK 92".

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zarzutu zawartego w skardze w przedmiocie naruszenia przez organy art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w podniesionym aspekcie może polegać na ograniczeniu się do zarzutów skargi. Odniesienie się do zarzutów skargi jest objęte dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. i polega na obowiązku Sądu przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze oraz podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia. Kwestia naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i braku wpływu tego uchybienia na wynik sprawy została wyżej przedstawiona.

Minister, w decyzjach odmawiających uchylenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, obszernie odniósł się do przesłanek wznowienia wskazanych we wniosku. Nie poruszył szczegółowo braku podstaw do zastosowania w sprawie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ale powołał się również na ten przepis. Brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji w tym zakresie (art. 107 § 3 k.p.a.) nie miał wpływu na wynik sprawy.

Nie ma podstaw do przyjęcia, że wskazane uchybienia wyczerpywały przesłanki naruszenia zasady sformułowanej w art. 11 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.