Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 44980

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 4 sierpnia 2000 r.
II KO 156/00

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Józef Musioł.

Sędziowie SN: Elżbieta Sadzik (spr.), Piotr Hofmański.

Prokurator Prokuratury Krajowej: Aleksandra Herzog.

Protokolant: Gizelda Kołodziejska.

Sentencja

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie na posiedzeniu w sprawie Wacława K. oskarżonego z art. 156 § 1 k.k. z 1969 r. po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego o przekazanie sprawy na podstawie art. 37 k.p.k. innemu sądowi równorzędnemu zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 7 lipca 2000 r., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora postanowił:

wniosku nie uwzględnić.

Uzasadnienie faktyczne

Akt oskarżenia w sprawie przeciwko Wacławowi K. oskarżonemu o przestępstwo z art. 156 § 1 k.k. z 1969 r. wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu 7 lutego 1995 r. W sprawie odbyło się ponad 20 terminów rozpraw i do chwili obecnej wyrok nie zapadł.

Na posiedzeniu w dniu 7 lipca 2000 r. Sąd Rejonowy wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. W uzasadnieniu wniosku wskazano na postawę oskarżonego w toku procesu, który w miarę upływu czasu, zgłaszał liczne zastrzeżenia do czynności procesowych wykonywanych w sprawie, kwestionował bezstronność sądów, brak obiektywizmu prokuratora, domagał się wszczęcia postępowań dyscyplinarnych wobec tych osób, składał do prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przez nich przestępstwa, wyrażał pogląd, że środowisko sędziowskie nastawione jest do niego nieprzychylnie. W rezultacie naruszone zostało jego prawo do obiektywnego i rzetelnego procesu.

Te względy zadecydowały, iż w piśmie oskarżonego skierowanym do Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2000 r. przekazanym sądowi właściwemu do rozpoznania sprawy, oskarżony wniósł o przekazanie jego sprawy innemu sądowi równorzędnemu spoza terenu woj. warmińsko-mazurskiego na podstawie art. 37 k.p.k. Jakkolwiek podniesione przez oskarżonego zarzuty - w ocenie Sądu Rejonowego - mają charakter wyjątkowo subiektywny, a skargi zawierają treści zniesławiające sędziów i prokuratora, to wywołana wokół tej sprawy atmosfera, nie sprzyja powadze sądu oraz procesowi.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek Sądu Rejonowego, zważył co następuje:

Przepis art. 37 k.p.k. stanowiący podstawę przekazania przez Sąd Najwyższy sprawy innemu sądowi równorzędnemu niż sąd właściwy do jej rozpoznania ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, ma charakter wyjątkowy, winien być przeto interpretowany możliwie ściśle.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreślono, że przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. winno następować jedynie wówczas, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o zasadności zarzutów i braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że przekazanie sprawy stworzy lepsze możliwości trafnego jej rozstrzygnięcia (post. SN z 7 kwietnia 1999 r., IV KO 24/99, niepubl.). Wskazano też, że przepis art. 37 k.p.k. nie może przez zbyt szerokie jego stosowanie osłabić poczucia zaufania do niezależności sądu i jego zdolności obiektywnego orzekania (post. SN z 8 lutego 1994 r., III KO 6/94, OSNKW 1994, Nr 3-4, poz. 29), że sam fakt podważania przez oskarżonego autorytetu konkretnego sądu i nieuzasadnione zarzuty pod adresem sędziów i prokuratora, w tym pomawianie ich, nie mogą stanowić przesłanki do przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu (post. SN z 7 listopada 1995 r., II KO 51/95, OSNKW 1996, Nr 1-2, poz. 6, post. SN z 13 lutego 1998 r., IV KO 6/98, niepubl.).

Z uzasadnienia wniosku złożonego przez Sąd Rejonowy wynika, że inicjatywa Sądu spowodowana została licznymi, a nieuzasadnionymi i nie mającymi oparcia w realiach sprawy, a wyłącznie subiektywnymi zarzutami oskarżonego pod adresem sędziów i prokuratora oraz wnioskiem tego oskarżonego odwołującym się do treści art. 37 k.p.k.

W ocenie Sądu Najwyższego, osobiste przekonanie oskarżonego o braku warunków do obiektywnego i rzetelnego rozpoznania sprawy przez Sąd Rejonowy, nie poparte żadnymi przesłankami wynikającymi z materiałów sprawy oraz trudności procesowe, na które napotyka ten Sąd w związku z postawą oskarżonego, nie może być utożsamiane z pojęciem "dobra wymiaru sprawiedliwości" w rozumieniu art. 37 k.p.k.

Z tego względu, wniosek Sądu Rejonowego nie mógł zostać przez Sąd Najwyższy, na podstawie art. 37 k.p.k., uwzględniony.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.