II Ka 642/18 - Wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2609437

Wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 26 listopada 2018 r. II Ka 642/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Przemysław Szyszka.

Przy udziale Prokuratora Sławomira Stępnia.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny po rozpoznaniu dnia 26 listopada 2018 r. sprawy D. W., syna T., ur. (...) w K. oskarżonego z art. 180a k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 3 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII K 787/17

I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II. zasądza od D. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

(-) Na oryginale właściwy podpis.

POUCZENIE O UPRAWNIENIACH I OBOWIĄZKACH

Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja. Kasacja może dotyczyć całości wyroku, części wyroku albo braku określonego rozstrzygnięcia. W kasacji nie można zaskarżyć samego uzasadnienia wyroku (art. 519)2).

Do wniesienia kasacji uprawnione są strony. Prawo to nie przysługuje jednak stronie, która nie zaskarżyła wyroku sądu pierwszej instancji, jeżeli wyrok ten utrzymano w mocy lub zmieniono na jej korzyść, chyba że:

1) w wydaniu wyroku brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie obowiązujących przepisów;

2) sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie;

3) sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego;

4) sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu;

5) orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie;

6) wyrok zapadł z naruszeniem zasady większości głosów lub nie został podpisany przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu;

7) zachodzi sprzeczność w treści wyroku, uniemożliwiająca jego wykonanie;

8) wyrok został wydany pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone;

9) oskarżony zmarł;

10) nastąpiło przedawnienie karalności;

11) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;

12) stwierdzono brak skargi uprawnionego oskarżyciela, brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, o ile przepisy nie stanowią inaczej;

13) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie;

14) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy;

15) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa (art. 520).

Strony mogą wnieść kasację w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem należy zgłosić w sądzie, który wydał wyrok, w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, a jeżeli wyrok został doręczony - od daty jego doręczenia (art. 524 § 1). Do biegu wskazanych terminów nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin. Jeżeli koniec tego terminu przypadnie na dzień uznany ustawowo za dzień wolny od pracy, czynność można wykonać następnego dnia (art. 123 § 1 i 3). Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem lub kasacja zostały złożone bezpośrednio w sądzie albo:

1) nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej;

2) nadane w polskim urzędzie konsularnym;

3) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej;

4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu;

5) złożone przez członka załogi polskiego statku morskiego kapitanowi statku (art. 124).

Kasację od każdego prawomocnego wyroku sądu kończącego postępowanie mogą wnieść w dowolnym terminie również Minister Sprawiedliwości-Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz Rzecznik Praw Dziecka, jeżeli przez wydanie orzeczenia doszło do naruszenia praw dziecka (art. 521 § 1).

Strona wnosi kasację wraz dowodem uiszczenia opłaty sądowej do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego. Opłaty nie uiszcza prokurator oraz żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową lub pełniący służbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, a osoba pozbawiona wolności uiszcza opłatę w wypadku pozostawienia bez rozpoznania albo oddalenia wniesionej przez nią kasacji. Opłata ulega zwrotowi stronie, która ją uiściła, jeżeli kasacja zostanie uwzględniona, chociażby w części, albo zostanie cofnięta (art. 525 § 1 i art. 527 § 1-4).

Jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnikabędącego adwokatem albo radcą prawnym będącego adwokatem albo radcą prawnym (art. 526 § 2).

Oskarżony ma prawo do ustanowienia obrońcy, który sporządzi i podpisze kasację, a strona inna niż oskarżony może ustanowić w tym celu pełnomocnika. Do czasu ustanowienia obrońcy przez oskarżonego pozbawionego wolności, obrońcę może ustanowić inna osoba. Wydatki związane z ustanowieniem obrońcy albo pełnomocnika ponosi strona, która go ustanowiła (art. 6, art. 83 § 1, art. 87 § 1, art. 620).

Jeśli strona nie ma obrońcy albo pełnomocnika z wyboru, może żądać, aby wyznaczono w celu sporządzenia i podpisania kasacji obrońcę albo pełnomocnika z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia obrońcy albo pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Obrońca albo pełnomocnik z urzędu zostanie wówczas wyznaczony odpowiednio z listy obrońców albo pełnomocników. Wyznaczenie obrońcy albo pełnomocnika z urzędu może zostać cofnięte, jeżeli okaże się, że nie istnieją okoliczności, na podstawie których go wyznaczono (art. 78 i art. 81a § 1w zw. z art. 88 zd. 2).

Udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego, a udział pełnomocnika nie wyłącza osobistego działania w nim strony innej niż oskarżony (art. 86 § 2 w zw. z art. 88 zd. 2).

Kasacja może być wniesiona gdy:

1) w wydaniu wyroku brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie obowiązujących przepisów;

2) sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie;

3) sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego;

4) sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu;

5) orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie;

6) wyrok zapadł z naruszeniem zasady większości głosów lub nie został podpisany przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu;

7) zachodzi sprzeczność w treści wyroku, uniemożliwiająca jego wykonanie;

8) wyrok został wydany pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone;

9) oskarżony zmarł;

10) nastąpiło przedawnienie karalności;

11) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;

12) stwierdzono brak skargi uprawnionego oskarżyciela, brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, o ile przepisy nie stanowią inaczej;

13) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie;

14) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy;

15) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa;

16) innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść wyroku (art. 523 § 1 zd. 1).

Kasacja z powodu niewspółmierności kary może być wniesiona wyłącznie przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego w sprawach o zbrodnie (art. 523 § 1 zd. 2 i § 1a).

Kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Ograniczenia te nie dotyczą kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka albo kasacji wniesionej z powodu następujących uchybień:

1) w wydaniu wyroku brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie obowiązujących przepisów;

2) sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie;

3) sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego;

4) sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu;

5) orzeczono karę, środek karny, środek kompensacyjny lub środek zabezpieczający nieznane ustawie;

6) wyrok zapadł z naruszeniem zasady większości głosów lub nie został podpisany przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu;

7) zachodzi sprzeczność w treści wyroku, uniemożliwiająca jego wykonanie;

8) wyrok został wydany pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone;

9) oskarżony zmarł;

10) nastąpiło przedawnienie karalności;

11) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;

12) stwierdzono brak skargi uprawnionego oskarżyciela, brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, o ile przepisy nie stanowią inaczej;

13) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie;

14) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy;

15) sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa (art. 523 § 2-4).

W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie (art. 526 § 1).

Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść oskarżonego wniesionej po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia (art. 524 § 3).

Wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt (...) ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania (art. 529).

Kasację w stosunku do tego samego oskarżonego i od tego samego wyroku każdy uprawniony może wnieść tylko raz (art. 522).

Uzasadnienie faktyczne

D. W. (1) został oskarżony o to, że: w dniu 3 grudnia 2017 r. w Z. woj. (...) nie zastosował się do decyzji administracyjnej nr KD.5430.2.27.2016 wydanej w dniu 29 września 2017 r. przez Starostę (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, w ten sposób, że prowadził samochód osobowy marki A. nr rej. (...) po drodze publicznej tj. o czyn z art. 180a k.k.

W wyroku z dnia 3 sierpnia 2018 r., w sprawie VII K 787/17 Sąd Rejonowy w Zamościu oskarżonego D. W. (1) uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a k.k. i za to na podstawie art. 180a k.k. wymierzył mu karę grzywny w liczbie 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych;

na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Zamościu) kwotę 190 (sto dziewięćdziesiąt) złotych.

Apelację od tego wyroku wniósł oskarżony, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

- obrazę prawa materialnego, a mianowicie art. 180a k.k. poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek przedstawienia mu jako oskarżonemu zarzutu popełnienia czynu, który nie wyczerpywał znamion występku określonych w tym przepisie;

- obrazę przepisu prawa materialnego wyrażonego w art. 30 k.k. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie ustalenia, że jego świadomość jako oskarżonego w zakresie bezprawności przypisanego mu czynu z art. 180a k.k. była w dniu 3 grudnia 2017 r. usprawiedliwiona,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że kierował w dniu 3 grudnia 2017 r. pojazdem mechanicznym nie mając do tego uprawnień mimo, że takie uprawnienia do kierowania pojazdami w tymże dniu nadal posiadał, wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconego mu czynu.

Sąd Okręgowy zważył:

Apelacja jest bezzasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie zgodnie z wyrażoną w art. 4 k.p.k. zasadą obiektywizmu. Badał i uwzględniał bowiem okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji są prawdziwe (art. 2 § 2 k.p.k.), zaś materiał dowodowy leżący u podstaw tych ustaleń uznać należy za kompletny (art. 410 k.p.k.). Zgromadzone dowody ocenione zostały w sposób swobodny (art. 7 k.p.k.), nie zaś dowolny. Wszystkie ustalenia stanu faktycznego mają swoje odzwierciedlenie w zebranych i dostatecznie przeanalizowanych środkach dowodowych.

Ocena tych środków uwzględnia kryteria obiektywne, a więc zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykazuje błędów natury logicznej ani faktycznej. Ocena ta poddaje się także kontroli procesowej (odwoławczej), gdyż organ a quo w uzasadnieniu wyroku przekonująco umotywował w tym względzie swoje stanowisko Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się wskazywanego w apelacji błędu w ustaleniach faktycznych, prawidłowo oceniając, że w dn.3 grudnia 2017 r. oskarżony prowadził pojazd mechaniczny nie stosując się do decyzji Starosty (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii B prawa jazdy. Skarżący podniósł, że decyzją, o której mowa w art. 180a k.k., może być jedynie ostateczna decyzja administracyjna, nawiązując do poglądu R.A.Stefańskiego zawartego w "k.k. Komentarz", t.4 do art. 180a, Warszawa 2018. Nie może być nią zaś decyzja jedynie wykonalna, nie będąca ostateczną, zaś decyzja Starosty (...) z dn.29 września 2017 r., o cofnięciu oskarżonemu uprawnienia do kierowania wskazanymi pojazdami silnikowymi została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności, lecz w dn.03.12.2017 - tj. w dniu popełnienia czynu przypisanego - nie była ona ostateczna.

W związku z tym zarzutem należy zauważyć po pierwsze, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że wskazana decyzja z dn.29 września 2017 r. została doręczona oskarżonemu w dn.3 października 2017 r. (k.77v) i nie została przez D. W. zaskarżona w trybie administracyjnym. Nie negując, że oskarżony złożył odwołania od innych decyzji dotyczących: a/ zatrzymania D. W. prawa jazdy kat. B na okres 6 miesięcy (k.60), b/ decyzji o skierowaniu D. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego (k.83), o tyle nie ma dowodów, by oskarżony złożył odwołanie od decyzji z 29 września 2017 r. Sam oskarżony nie był w stanie stwierdzić, czy złożył odwołanie od tej decyzji (k.124v). Termin do złożenia odwołania upłynął - zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. - z dniem 17 października 2017 r., kiedy to - zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. stała się ona ostateczna. Tak więc w chwili popełnienia przypisanego mu czynu decyzja z 29 września 2017 r., do której nie stosował się D. W., była już ostateczna, co czyni wskazany zarzut apelacji bezzasadnym.

Po drugie - w doktrynie prawa karnego kwestia cech decyzji administracyjnej, mogącej mieć znaczenie w postępowaniu karnym jest sporna. W aspekcie trwałości takiej decyzji, oprócz stanowiska zajętego przez R.A.Stefańskiego, istnieją też odmienne stanowiska - i tak np. J.Lachowski wskazuje, że wystarczy dla wyczerpania znamienia z art. 180akk, by decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami była wykonalna (por. J.Lachowski (w) k.k. Komentarz /pod. red. V.Konarskiej-Wrzosek. Lex/el.2018, t.7 do art. 180a). Z kolei O.Piaskowska wskazuje, że by decyzja administracyjna wiązała sąd karny musi być ona prawomocna (por. art. 16 § 3 k.p.a. i O.M.Piaskowska: Znaczenie rozstrzygnięć administracyjnych w procesie karnym. Warszawa 2014, s.181-182 i inni).

W tej kwestii Sąd odwoławczy pragnie zaznaczyć, że aprobuje stanowisko przyjęte w doktrynie (P.Hofmański: Samodzielność jusdykacyjna sądu karnego. Katowice. 1988, s.183) i judykaturze SN (por. wyrok SN z 1 grudnia 1998 r., IV KKN 492/97, OSNKW 1-2/99, p.5 i inne), że źródłem mocy wiążącej decyzji administracyjnych w procesie karnym są przepisy szczególne, w szczególności materialnego prawa karnego. Wynika to z faktu, że prawo karne niejednokrotnie (jak np. w art. 180a k.k.) uzależnia penalizację określonego czynu od istnienia lub nieistnienia stanu stworzonego określoną decyzją administracyjną. W tego rodzaju sytuacjach sąd karny nie może uznać decyzji administracyjnej za nieobowiązującą, co więcej we wskazanym wyroku z 1 grudnia 1998 r. Sąd Najwyższy uznał za wystarczające dla wiążącej mocy decyzji administracyjnej w postępowaniu karnym, by była ona wykonalna. Za przyjęciem tej wykładni przemawia in casu kwestia, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami służy także ochronie bezpieczeństwa w komunikacji, a dobrami ubocznie chronionymi są życie i zdrowie osób uczestniczących w ruchu drogowym, przez co konieczne jest wzmożenie ochrony tych cennych dóbr przed niebezpieczeństwem grożącym im ze strony osób, którym z poważnych, ustawowo wskazanych przyczyn, cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami.

Tak więc nawet przy przyjęciu, że omawiana decyzja była wykonalna, znamiona czynu przypisanego oskarżonemu zostały wypełnione.

Sąd odwoławczy nie stwierdził też obrazy art. 30 k.k.

Trzeba przypomnieć, że każdy człowiek podejmujący jakieś działania mające znaczenie z punktu widzenia ocen prawnych powinien podejmować je zgodnie z zasadami ostrożnego postępowania, które dla tej sfery są przewidziane. Jeżeli tego typu reguły nie są mu znane, przed podjęciem działalności powinien się z nimi zapoznać.

Dobitnie podkreślił to SN wskazując, że nie można skutecznie powoływać się na niezawinioną nieznajomość prawa, jeżeli z ustalonych faktów wynika, że sprawca nie tylko nie starał się w sposób należyty zapoznać z obowiązującym uregulowaniem, choć miał możność to uczynić u przedstawicieli właściwych organów, ale wręcz w sposób wyraźny z takiej możliwości zrezygnował ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1997 r., II KKN 124/96, OSNKW 1997/5-6/46).

Ten obowiązek był w przypadku D. W. tym intensywniejszy, że miał on pełną świadomość, że wydano wobec niego decyzję o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami z rygorem natychmiastowej wykonalności. Podjęcie się w tym stanie rzeczy kierowania pojazdem dla rozsądnego obywatela musi się nawet intuicyjnie jawić jako wątpliwe, nawet jeśli zaskarżył on decyzję o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, która zresztą w chwili czynu była ostateczna, ale nieprawomocna.

Nie znaczy to, że od takiej osoby wymaga się każdorazowo osobistego zbadania obowiązującego prawa. Zwykle bowiem czerpie ona informacje o treści prawa z tzw. wiarygodnych źródeł. Chodzi o osoby uprawnione do udzielania informacji, działające w granicach swojej kompetencji (np. funkcjonariusze publiczni, adwokaci, radcowie prawni, pracownicy naukowi). Jeśli sprawca poweźmie informację, że zamierzone zachowanie może naruszyć prawo, powinien powstrzymać się od tego zachowania. Podobnie powinien powstrzymać się od tego zachowania jeśli zachodzi rozbieżność ocen co do dowolności tego zachowania, pochodzących od tzw. wiarygodnych informatorów aż do czasu wyjaśnienia stanu prawnego (por. szerzej Z. Ćwiąkalski: Błąd co do bezprawności w polskim prawie karnym. Kraków 1991, s. 138-139 i cytowana tam literatura).

Oczywiście jeśli sprawca podejmuje zachowanie w tej ostatniej sytuacji, mimo braku ostatecznego wyjaśnienia stanu prawnego, bierze na siebie pełne ryzyko, że jego sposób rozumienia stanu prawnego, tożsamy z jednym ze sprzecznych stanowisk wyrażanych przez wiarygodne źródła, okaże się błędny - a więc zostanie on pociągnięty do odpowiedzialności karnej. Tak też postąpił D. W.

Nie przekonuje argumentacja, że był przekonany, że decyzja o cofnięciu mu uprawnień musi mieć cechę ostatecznej w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. Po pierwsze - jak wskazano wyżej - była ona ostateczna w chwili czynu.

Po drugie - był to tylko jeden z poglądów, dowolnie i wg. własnego uznania wybrany przez oskarżonego.

Gdyby uznać teksty publikacji naukowych za wiarygodne źródło informacji o prawie, to należałoby stwierdzić, że D. W. musiałby sam zapoznać się z całością dorobku doktryny i judykatury na ten temat, co wskazuje na absurdalność takiej wykładni (nie można tego od niego wymagać). Nadto taka kwerenda, doprowadziłaby go do wniosku o rozbieżnościach doktrynalnych w tym zakresie i zarysowanym stanowisku SN, bez wyjaśnienia to których rozbieżności nie powinien podejmować się prowadzenia pojazdów mechanicznych. Prowadzi to znów do tezy, że winien zaczerpnąć informacji o stanie prawnym od wskazanych uprawnionych osób, co nie nastąpiło.

Po trzecie - jeśli nawet oskarżony sądził, że zaskarżenie ostatecznej decyzji z 15 maja 2017 r. o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego (k.83) ma jakiś wpływ na moc wiążącą decyzji z 29 września 2017 r. o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wg. kategorii B prawa jazdy, to był to jedynie jego subiektywny pogląd, w żaden sposób nie zakotwiczony w treści obowiązującego prawa i nie poparty zapoznaniem się z treścią tego prawa z opisanych wiarygodnych źródeł. Należy więc stwierdzić, że w chwili czynu przypisanego oskarżony nie działał w warunkach art. 30 k.k.

Ponadto stwierdzić należy, iż w pisemnych motywach wyroku sporządzonych z dostateczną starannością o uwzględnienie i analizę wszelkich faktów istotnych w sprawie, Sąd Rejonowy poddał analizie logicznej zebrane dowody, w sposób w pełni przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom.

Pewne potknięcia redakcyjne wyroku (np. stwierdzenie, że oskarżony odwołał się do decyzji z 29 września 2017 r. i w tej samej części uzasadnienia - k.105v - stwierdzenie, że w chwili czynu ta decyzja była ostateczna) nie zaciążyły w sposób decydujący na logice wywodu uzasadnienia. Kwestie te podlegały ocenie sądu odwoławczego, czemu wyżej dano wyraz.

Biorąc to pod uwagę nie można żadną miarą stwierdzić, by Sąd I instancji dopuścił się wskazywanej przez apelującego obrazy prawa materialnego - art. 180a k.k. Przeciwnie - czyn oskarżonego z 3 grudnia 2017 r. wyczerpywał znamiona tego czynu zabronionego.

Analizując wreszcie całokształt materiału dowodowego, w tym prawomocne rozstrzygnięcia administracyjne w postępowaniach kontrolnych zainicjowanych przez oskarżonego (k.55,79) nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania legalności decyzji administracyjnej z 29 września 2017 r. Także okoliczności, istotnie iście ascetycznie wskazane w uzasadnieniu tej decyzji, jako podstawa nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie przemawiają za stwierdzeniem nielegalności tej decyzji.

Z tych przyczyn rozstrzygnięcie o winie w zaskarżonym wyroku nie budzi wątpliwości.

Podobnie nie nasuwa zasadniczych zastrzeżeń rozstrzygnięcie o karze.

Należy zauważyć, że Sąd I instancji analizował zarówno stopień winy, jak i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku (k. 106).

Choć Sąd I instancji skupił się na analizie stopnia społecznej szkodliwości czynu, to jednak ustalił, że oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, a także zaistniały inne przesłanki subiektywnego przypisania mu winy. Trzeba jedynie syntetycznie przypomnieć, że jeżeli nie zachodzą żadne okoliczności wskazujące na zmniejszenie faktycznego zakresu wolności w realizacji czynu zabronionego przez sprawcę, a więc na zmniejszenie stopnia zawinienia, a takie w przypadku oskarżonego w tej sprawie nie zachodziły, stopień winy będzie się pokrywał ze stopniem społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, gdyż sprawcy można przypisać całą społeczną szkodliwość tego czynu (por. W.Wróbel, A.Zoll: Polskie prawo karne. Część ogólna. Kraków 2010, s.326 i n.)

Uzasadnienie prawne

Ponadto Sąd rozważył nie tylko okoliczności zaostrzające wymiar kary oskarżonego, ale i okoliczności łagodzące, przy czym nie dopatrzył się w stanie faktycznym sprawy tych ostatnich.

Wreszcie - Sąd I instancji wywiódł, przy uwzględnieniu dyrektyw wymiaru kary, wybór i rozmiar kary i środka karnego wymierzonych oskarżonemu, podkreślając zasadnie, że wymierzenie środka karnego w niniejszej sprawie było obligatoryjne, z mocy art. 42 § 1a pkt 1 k.k.

Argumenty podniesione przez Sąd I instancji w tym zakresie są trafne, przekonujące i należycie uwzględniają dyrektywy wymiaru kary, a także szczególne, niepowtarzalne okoliczności tej sprawy.

Mając powyższe na względzie, wobec braku okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, w tym zwłaszcza uchybień procesowych z art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k. czy z art. 455 k.p.k. zaskarżony wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.

Z uwagi na wynik rozstrzygnięcia co do zasadniczego przedmiotu postępowania, na mocy art. 636 § 1 k.p.k. zasądzono od D. W. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie apelacyjne, na które składają się:

a) wydatki w kwocie 20 zł (por. § 1 rozporządzenia z 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2013 r. poz. 663);

b) opłata w kwocie 120 zł ( z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych).

(-) Na oryginale właściwy podpis.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.