Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2692907

Wyrok
Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 17 kwietnia 2019 r.
II K 739/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Tomasz Kosiński.

w obecności oskarżyciela: -Sąd Rejonowy w Legionowie II Wydział Karny po rozpoznaniu dnia 16 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Legionowie sprawy:

J. J. (1), s. J. i W. z d. K., ur. (...) w O. oskarżonego o to, że: w okresie od 31 marca 2018 r. do 4 maja 2018 r. w L. woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja konkubiną D. G. w ten sposób, że wszczynał bezpodstawne awantury domowe w trakcie których groził pokrzywdzonej przy użyciu noża pozbawieniem życia i zdrowia oraz używał wobec niej siły fizycznej w postaci szarpania i przyduszania poduszką tj. o czyn z art. 207 § 1 k.k.

1. Oskarżonego J. J. (1) w ramach zarzucanego mu czynu uznaje za winnego tego że w okresie od 31 marca 2018 r. do 3 maja 2018 r. w L. woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja konkubiną D. G. z którą pozostawał we wspólnym pożyciu w ten sposób, że wszczynał awantury domowe w trakcie których wyzywał ją słowami wulgarnymi, groził w tym przy użyciu noża pozbawieniem życia i zdrowia oraz stosował wobec niej przemoc fizyczna w postaci szarpania, przyduszania poduszką i bicia po głowie to jest popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k. i za to ma podstawie art. 207 § 1 k.k. skazuje, zaś na zaś na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierza mu karę ograniczenia wolności w wymiarze 8 (ośmiu) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

2. Na podstawie art. 41a § 1 k.k. wobec skazania za czyn opisany w pkt 1 wyroku orzeka wobec oskarżonego J. J. (1) zakaz zbliżania się do pokrzywdzonych D. G. na odległość 100 m przez okres 4 (czterech) lat;

3. Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. zasądza od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokata A. F. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego J. J. (1) pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu;

4. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego J. J. (1) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Uzasadnienie faktyczne

Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Oskarżony J. J. (1) i pokrzywdzona D. G. od lipca 2016 byli w związku konkubenckim i pozostawali we wspólnym pożyciu. W okresie objętym aktem oskarżenia to jest w okresie od dnia od 31 marca 2018 r. do 3 maja 2018 r. roku oskarżony J. J. (1) i pokrzywdzona D. G. mieszkali w L., woj. (...) przy ul. (...) w wynajmowanym mieszkaniu wspólnie z ich córką J. Od 31 marca 2018 r. (Wielka Sobotę) pogłębił się konflikt pomiędzy oskarżonym J. J. (1) i pokrzywdzoną D. G. związany z tym iż oskarżony J. J. (1) zaczął nadużywać alkoholu i środków odurzających, często nie zwracał do domu na noc oraz wydawał pieniądze na hazard. Ponadto oskarżony J. J. (1) zaczął podejrzewać iż jego konkubina D. G. go zdradza i ich córka J. nie jest jego dzieckiem. W dniu 31 marca 2018 r. doszło awantury wywołanej przez oskarżonego J. J. (1) w związku z faktem iż uznał że pokrzywdzona D. G. zbyt późni wróciła z pracy. Podczas tej awantury oskarżony J. J. (1) będąc mocno pobudzony chodził po mieszkaniu z nożem i groził D. G. że ją zarżenie i zabije. Ponadto oskarżony J. J. (1) podczas tej awantury przyduszał D. G. poduszką. Pokrzywdzona D. G. bojąc się agresywnego zachowania oskarżonego J. J. (1) wezwała na interwencje patrol policji. Po wydarzeniach z dnia 31 marca 2018 r. oskarżony J. J. (1) zaczął 2-3 razy dziennie wywoływać awantury z pokrzywdzoną D. G. podczas których wyzywał ją słowami wulgarnymi, groził pozbawieniem życia i zdrowia mówiąc iż że " jeszcze raz powie że ćpa to wybije jej zęby" i ją szarpał. Oskarżony J. J. (1) ponadto bez zgody pokrzywdzonej korzystał jej samochodu, chował kluczyki od tego samochodu, co było również powodem awantur między oskarżonym a pokrzywdzoną. Oskarżony J. J. (1) groził również D. G. że spali jej samochód. Ponadto oskarżony J. J. (1) zmykał pokrzywdzoną D. G. w pokoju i przyduszał poduszka oraz bił ją po głowie w taki sposób by nie postawić na twarzy widocznych śladów. Podczas jednej z tych awantur w reakcji na fakt iż oskarżony J. J. (1) wyzywał ją słowami wulgarnymi takimi jak "dziwka i k..." i stwierdził że "narobi sobie jeszcze dzieci każde z innym " pokrzywdzona D. G. uderzyła go otwarta dłonią w twarz.

W dniu 3 maja 2018 r. oskarżany J. J. (1) zamknął się w łazience. Gdy pokrzywdzonej D. G. udało się za pomocą śrubokręta otworzyć drzwi do łazienki zobaczyła iż na podłodze w łazience są rozsypane brązowe kryształki, które ona kopnęła. Oskarżony J. J. (1) by bardzo zdenerwowany faktem iż D. G. weszła do łazienki oraz kopnęła te kryształki i zaczął ja szarpać i jej grozić. Pokrzywdzona D. G. wraz z córka uciekła z mieszkania i wezwała na interwencje patrol policji. Policjanci po sprawdzeniu ten substancji testerem narkotykowym stwierdzili że jest o mefedron.

J. J. (1) ma ukończone 36 lat, jest po rozwodzie, jest bezrobotny utrzymuje się z prac dorywczych z których uzyskuje dochód w wysokości 3500 zł, ma utrzymaniu 1 dziecko, nie był karany (k. 56), nie był leczony psychiatrycznie, ani leczony odwykowo.

Sąd powyższy stan faktyczny ustalił na podstawie następujących dowodów: częściowo wyjaśnień oskarżonego J. J. (1) (k. 24 i k. 60-61), zeznań świadków: D. G. (k. 2 i k. 62-63) i A. K. (k. 13 i k. 63) oraz dokumentów w postaci: protokołu otworzenia utrwalonego zapisu (k. 11), notatki urzędowej (k. 16, k. 17, k. 18), danych osobo poznawczych (k. 27) i karty karnej (k. 56).

J. J. (1) stanął pod zarzutem iż, w okresie od 31 marca 2018 r. do 4 maja 2018 r. w L. woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja konkubiną D. G. w ten sposób, że wszczynał bezpodstawne awantury domowe w trakcie których groził pokrzywdzonej przy użyciu noża pozbawieniem życia i zdrowia oraz używał wobec niej siły fizycznej w postaci szarpania i przyduszania poduszką to jest popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k.

Oskarżony J. J. (1) w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie przed Sądem nie przyznał się do popełnienia zrzucanego mu czynu (k. 24 i k. 60). Oskarżony J. J. (1) wyjaśnił iż kłótnie ich domu były od początku ich związku. W okresie objętym aktem oskarżenia do kłótni dochodziło 2-3 razy dziennie. Powodem tych kłótni był fakt iż zaczął podejrzewać że jego konkubina D. G. go zdradza i ich córka J. nie jest jego dzieckiem. Powodem tych kłótni był również fakt iż późno wracał z pracy. Oskarżony J. J. (1) wskazał iż podczas tych kłótni on i jego konkubina D. G. wyzywali się wzajemnie słowami wulgarnymi, czasami w czasie tych kłótni D. G. uderzyła go ręka w twarz a on ją odpychał. Oskarżony J. J. (1) zaprzeczył by stosował wobec pokrzywdzonej D. G. przemocy fizyczna i groził jej pozbawieniem życia i zdrowia. Ponadto oskarżony J. J. (1) wskazał iż w okresie objętym aktem oskarżenia zaczął mieć problemy z uzależnieniem od hazardu, zaprzeczył jednak by w tym okresie naużywał alkohol i środków odurzających (k. 24 i k. 60-61).

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego J. J. (1) w części w której stwierdził iż w okresie objętym aktem oskarżenia dochodziło do kłótni miedzy nim a jego konkubina D. G. 2-3 razy dziennie oraz że podczas tych kłótni wzajemnie wyzywali się słowami wulgarnymi oraz co było powodem tych kłótni. Na wiarę zasługuje również ta część wyjaśnień oskarżonego J. J. (1) w której stwierdził iż czasami w czasie tych kłótni D. G. uderzyła go ręka w twarz a on ją odpychał. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego J. J. (1) są jasne, dokładne i korespondują z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci: zeznań świadków D. G. (k. 2 i k. 62-63) i A. K. (k. 13 i k. 63) oraz dokumentów w postaci notatki urzędowej (k. 16, k. 17, k. 18).

Sąd nie dał wiary pozostałej części wyjaśnień oskarżonego J. J. (1) zwłaszcza odnośnie faktu w okresie objętym aktem oskarżenia nie stosował przemocy fizycznej wobec pokrzywdzonej D. G. i nie groził jej pozbawieniem życia i zdrowia oraz nie nadużywał alkoholu i środków odurzających. W tym zakresie wyjaśnienia oskarżonego J. J. (1) są nie niejasne, nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne i nakierowane na uniknięcie odpowiedzialności i pomniejszenie swojej winny. Przedstawiona przez oskarżonego J. J. (1) wersja wydarzeń stanowi przyjętą przez oskarżonego linię obrony, która nie znalazła jednak potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Należy zauważyć iż zeznań świadków D. G. (k. 2 i k. 62-63) i A. K. (k. 13 i k. 63) wynika iż w okresie objętym aktem oskarżenia oskarżony J. J. (1) zaczął nadużywać środków odurzających i wywoływać awantury podczas których wyzywał pokrzywdzoną D. G. słowami wulgarnymi, groził jej pozbawieniem życia i zdrowia oraz stosował wobec D. G. przemoc fizyczna w postaci szarpania, przyduszania poduszką i bicia po głowie. Ponadto należy wskazać iż z nagrania przedłożonego przez pokrzywdzona D. G. wynika iż oskarżony J. G. groził jej " jeszcze raz powie że ćpa to wybije jej zęby" i ją szarpał (k. 11). Z nagrania tego wynika oskarżony J. J. (1) w tym okresie zażywał środki odurzające oraz używał bez zgody pokrzywdzonej jej samochodu, chował kluczyki od tego samochodu i groził że go spali (k. 11).

Wyżej wskazane fakty dyskwalifikują prawdziwość wyjaśnień oskarżonego J. J. (1) w zakresie jakim Sąd nie dał im wiary.

Sąd dał w całości zeznaniom świadków: D. G. i A. K. jako jasnym dokładnym, spójnym, logicznym i korespondującym z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Z zeznań świadka D. G. konkubiny oskarżonego J. J. (1), która w okresie objętym aktem oskarżenie pozostawała z nim w stałym pożyciu-pokrzywdzonej w niniejszej sprawie wynika jakie był powody awantur wywoływanych przez oskarżonego J. J. (1) oraz jakie było jego zachowanie podczas tych awantur wobec niej. Z zeznań tego świadka wynika iż podczas tych awantur oskarżony J. J. (1) często będąc pod wpływem alkoholu lub środków odurzających wyzywał ją słowami wulgarnymi, groził - w tym w dniu 31 marca 2018 r. przy użyciu noża, pozbawieniem życia i zdrowia. Ponadto z zeznań świadka D. G. wynika iż oskarżony J. J. (1) stosował wobec niej przemoc fizyczna w postaci szarpania, przyduszania poduszką i bicia po głowie. Oskarżony J. J. (1) zamykał ją w pokoju przyduszał poduszką bil po głowie w taki sposób by nie zostawić śladów. Świadek D. G. wskazała iż powodem awantur był fakt iż oskarżony J. J. (1) znikał w nocy w domu, zaciągał pożyczki w parabankach i pieniądze te wydawał na maszyny i hazard. Świadek D. G. stwierdziła że wiedziała jeszcze przed okresem objętym aktem oskarżenia iż oskarżony J. J. (1) jest uzależniony od hazardu. Ponadto w okresie objętym aktem oskarżenia zaczął on zażywać środki odurzające. Tego typu sytuacja miała miejsce między innymi w nocy z 3 na 4 maja 2018 r., kiedy wezwała na interwencje policje, gdy stwierdziła iż oskarżony w łazience zażywa środki odurzające. Świadek D. G. w swoich zeznaniach wskazała także iż podczas jednej z tych awantur wywoływanych przez oskarżonego J. J. (1) ona w reakcji na fakt iż oskarżony J. J. (1) wyzywał ją słowami wulgarnymi takimi jak "dziwka i k..." i stwierdził że "narobi sobie jeszcze dzieci każde z innym " uderzyła go otwarta dłonią w twarz. Ponadto świadek D. G. wskazała iż podczas tych kłótni i awantur w reakcji na słowa wulgarne wypowiadane przez oskarżonego wobec niej tez wyżywała go słowami wulgarnymi (k. 2 i k. 62-63).

Natomiast z zeznań A. K. - siostry pokrzywdzonej D. G. wynika iż o przebiegu awantur pomiędzy siostrą a oskarżonym J. J. (1) wie od siostry. Siostra opowiadała jej że oskarżony J. J. (1) ma coraz większe problemy ze środkami odurzającymi, bija siostrę po ciele ale tak żeby nie było widać i szarpie oraz grozi siostrze. Ponadto świadek A. K. wskazała że widziała u D. G. siniaki na rękach powstałe w skutek szarpania jej przez oskarżonego J. J. (1) (k. 13 i k. 63).

Fakt, że wymienieni wyżej świadkowie precyzyjnie określają zakres swojej wiedzy na temat zdarzeń, w zakresie których Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków, świadczy zdaniem sądu o braku skłonności do konfabulacji i dążeniu do rzetelnego przedstawienia przebiegu wydarzeń. Zeznania świadków są jasne, dokładne i korespondują z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Sąd dał w pełni wiarę dowodom z dokumentów, albowiem dokumenty powyższe zostały sporządzone przez funkcjonariuszy publicznych, nie zainteresowanych rozstrzygnięciem w sprawie, a zatem nie mających logicznego powodu, by przedstawiać nieprawdziwy stan rzeczy w dokumentach. Brak jest na tych dokumentach jakichkolwiek śladów podrobienia bądź przerobienia.

Sąd dał ponadto wiarę wszystkim ujawnionym na rozprawie dokumentom. Ich autentyczność i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani nie stoi w sprzeczności z żadnym innym dowodem, a tym samym nie budzi wątpliwości.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Oskarżony J. J. (1) w ramach zarzucanego mu czynu został uznany za winnego tego że w okresie od 31 marca 2018 r. do 3 maja 2018 r. w L. woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja konkubiną D. G. z którą pozostawał we wspólnym pożyciu w ten sposób, że wszczynał awantury domowe w trakcie których wyzywał ją słowami wulgarnymi, groził w tym przy użyciu noża pozbawieniem życia i zdrowia oraz stosował wobec niej przemoc fizyczna w postaci szarpania, przyduszania poduszką i bicia po głowie to jest popełnienia czynu z art. 207 § 1 k.k.

Przepis art. 207 § 1 k.k. stanowi, iż karze podlega, kto, znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny. Przestępstwo znęcania się, określone w art. 207 § 1 k.k., jest przestępstwem formalnym z działania lub zaniechania. Dla jego bytu nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek skutków. W przypadku znęcania się, które pociągnęłoby za sobą skutki na przykład w postaci uszkodzenia ciała lub spowodowania rozstroju zdrowia, wchodzić w grę będzie kwalifikacja kumulatywna z odpowiednim przepisem określającym przestępstwo skutkowe (np. z art. 156 k.k. i 157 k.k.). Przestępstwo znęcania się jest przestępstwem indywidualnym w tej części, w której ofiarą jest osoba najbliższa lub osoba pozostająca ze sprawcą w stosunku zależności. Znęcanie się może przybrać formę znęcania się fizycznego lub psychicznego. W pierwszym przypadku zachowanie sprawcy będzie polegało na zadawaniu cierpień fizycznych, jak na przykład bicie, duszenie czy inne zadawanie bólu, a także przez głodzenie czy oziębienie ciała ofiary. Znęcanie psychiczne polegać będzie na dręczeniu psychicznym poprzez na przykład lżenie, wyszydzanie, straszenie lub zadawanie cierpień osobie, o której w tym przepisie mowa.

Od strony przedmiotowej pojęcie "znęcania" oznacza zazwyczaj systematycznie powtarzające się zachowanie złożone z jedno lub wielorodzajowych pojedynczych czynności naruszających różne dobra, na przykład nietykalność ciała, godność osobistą. O uznaniu za "znęcanie się" zachowania sprawiającego ból fizyczny lub cierpienia psychiczne ofiary powinna decydować ocena obiektywna, a nie subiektywne odczucie pokrzywdzonego. Za "znęcanie" się nie można jednak uznać zachowania się sprawcy, które nie powoduje u ofiary poważnego bólu fizycznego lub cierpienia moralnego, ani sytuacji, gdy między osobą oskarżoną a pokrzywdzoną dochodzi do wzajemnego "znęcania się".

W powyższej sprawie oskarżony J. J. (1) wypełnił wszystkie znamiona przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. gdyż od 31 marca 2018 r. do 3 maja 2018 r. w L. woj. (...) znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoja konkubiną D. G. z którą pozostawał we wspólnym pożyciu. Działanie oskarżonego J. J. (1) polegało na tym iż wszczynał awantury domowe w trakcie których wyzywał pokrzywdzoną D. G. słowami wulgarnymi, groził pokrzywdzonej D. G. - w tym w dniu 31 marca 2018 r. przy użyciu noża, pozbawieniem życia i zdrowia (k. 11). Ponadto oskarżony J. J. (1) stosował wobec pokrzywdzonej D. G. przemoc fizyczna w postaci szarpania, przyduszania poduszką i bicia po głowie.

Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 115 § 11 k.k. za osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Pokrzywdzona D. G. konkubina oskarżonego z którą w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia pozostawał we wspólnym pożyciu jest osobą najbliższą dla oskarżonego J. J. (1) w rozumieniu tego przepisu. Zachowanie oskarżonego J. J. (1) miało charakter systematycznie powtarzających się zachowań trwających od dnia 31 marca 2018 r. do dnia 3 maja 2018 r. Należy zauważyć, iż w wyniku znęcania się fizycznego i psychicznego nad pokrzywdzoną D. G., nie odniosła ona obrażeń ciała. Należy jednak zauważyć iż bytu przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. nie jest wymagane spowodowanie jakichkolwiek skutków. Pojęcie "znęcanie się" na gruncie art. 207 k.k. zawiera w sobie istnienie przewagi sprawcy nad osobą pokrzywdzoną, której nie może się ona przeciwstawić lub może to uczynić w niewielkim stopniu (tak wyrok Sądu Najwyższego z 9 czerwca 1990 r., V KRN 96/90, WPP 1993, nr 1-2, s. 56). W powyższej sprawie oskarżony J. J. (1) niewątpliwie dysponował przewagę fizyczną nad pokrzywdzoną D. G., której ta tylko w niewielkim stopniu mogła się przeciwstawić. Przestępstwo znęcania się zostało w kodeksie skonstruowane jako zachowanie z reguły wielodziałaniowe. Pojęcie znęcania się w podstawowej postaci, ze swej istoty zakłada powtarzanie przez sprawcę w pewnym przedziale czasu zachowań skierowanych wobec pokrzywdzonego. Zatem, poza szczególnymi przypadkami, dopiero pewna suma tych zachowań decyduje o wyczerpaniu znamion przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2003 r., IV KK 49/03 LEX nr 108048). Niewątpliwie więc zachowanie oskarżonego J. J. (1) spełnia opisane wyżej przesłanki. Znęcanie się jest zachowaniem intencjonalnym, co wymaga umyślności w formie zamiaru bezpośredniego (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 1999 r., V KKN 580/97, Orz. Prok. i Pr. 2000, nr 2). Działanie oskarżonego J. J. (1) było niewątpliwie działaniem umyślnym skierowanym na wywołane u pokrzywdzonej D. G. cierpień fizycznych jak i psychicznych, a działanie oskarżonego miało charakter powtarzających się w pewnych przedziałach czasu zachowań skierowanych wobec jego konkubiny D. G. z którą pozostawał we wspólnym pożyciu. Fakt ten wynika wprost z zeznań świadków: D. G. (k. 2 i k. 62-63) i A. K. (k. 13 i k. 63) oraz dokumentów w postaci: protokołu otworzenia utrwalonego zapisu (k. 11) i notatki urzędowej (k. 16, k. 17, k. 18). Należy wskazać iż z wyjaśnień oskarżonego J. J. (1) wynika iż podczas tych awantur wyzywał pokrzywdzoną D. G. słowami wulgarnymi i ją odpychał (k. 60-61).

Z tych względów zarówno okoliczności sprawy, jak i wina oskarżonego J. J. (1) co do popełnienia przez niego czynu z art. 207 § 1 k.k. opisanego w pkt 1 wyroku nie budzą wątpliwości.

Wymierzając oskarżonemu J. J. (1) karę Sąd wziął pod uwagę zarówno okoliczności obciążające jaki i łagodzące.

Niewątpliwą okolicznością obciążającą jest duży stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przejawiający się w charakterze naruszonego przez oskarżonego dobra jakim jest rodzina i opieka nad nią oraz okoliczności działania oskarżonego J. J. (1).

Do okoliczności łagodzących Sąd zaliczył fakt iż oskarżony J. J. (1) nie był dotychczas karany (k. 56).

Orzekając o karze Sąd wymierzył oskarżonemu K. J. T. J. za czyn z art. 207 § 1 k.k. na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. karę ograniczenia wolności w wymiarze 8 (ośmiu) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie. Orzeczona wobec oskarżonego J. J. (1) kara ograniczenia wolności w wymiarze 8 (ośmiu) miesięcy, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydzieści) godzin miesięcznie spełnia wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej, a także odpowiada stopniowi zawinienia i społecznej szkodliwości czynów. Winna spełnić wobec oskarżonego J. J. (1) funkcję wychowawczą i powstrzymać go w przyszłości od popełnienia podobnych czynów. Na wymiar kary miał wpływ sposób działania sprawcy.

Na podstawie art. 41a § 1 k.k. wobec skazania za czyn opisany w pkt 1 wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego J. J. (1) zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej D. G. na odległość 100 m przez okres 4 (czterech) lat. Orzeczenie tego obowiązku spełnia wobec oskarżonego J. J. (1) cele zarówno wychowawcze jak i zapobiegnie popełnieniu przez niego podobnych przestępstw w przyszłości.

Na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd zasądził od Skarbu Państwa- Kasa Sądu Rejonowego w Legionowie na rzecz adwokata A. F. kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem nie opłaconej przez oskarżonego J. J. (1) pomocy prawnej za obronę udzieloną z urzędu.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego J. J. (1) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę dochody oskarżonego.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.