II K 622/32 - Wyrok Sądu Najwyższego - OpenLEX

II K 622/32 - Wyrok Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1932/11/200

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 1932 r. II K 622/32

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia Wł. Kaczyński (sprawozdawca). Sędziowie: K. Syromiatnikow, J. Songajłło. Prokurator: Fr. Niedabylski.

Sentencja

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji Stanisława G. i Felicji G., osk. z art. 607 k. k., założonej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 8 marca 1932,

na mocy art. 512 i 515 k. p. k., zaskarżony wyrok z powodu obrazy art. 49, § 2 art. 463 i art. 237 k. p. k., uchylił.

Uzasadnienie faktyczne

Zarzut kasacji pod "a" jest niezasadny w części, odnoszącej się do rozpoznania apelacji oskarżyciela posiłkowego od wyroku sądu grodzkiego, skazującego Felicję G., została ona bowiem skazana przez sąd I-ej instancji z art. 139 k. k., wówczas, gdy akt oskarżenia zarzucał jej dokonanie przestępstwa(przewidzianego w art. 607 k. k.; i skazania z tego właśnie artykułu domagała się wniesiona przez oskarżyciela posiłkowego apelacja, czemu nie stał na przeszkodzie przepis § 2 art. 463 k. p. k., zakazujący jedynie zakładanie apelacji co do wymiaru kary, lecz nie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, jeśli kwalifikacja ta jest surowsza od zastosowanej przez I-szą instancję.

Zasadny jest zarzut kasacji, pod "g". Protokuł rozprawy sądowej w myśl § 1 art. 237 k. p. k. winien być podpisany przez przewodniczącego i protokolanta, protokuł przeto niepodpisany przez jedną z wyżej wymienionych osób nie posiada mocy i znaczenia protokułu rozprawy (Orz. S. N. z dnia 3/XII. 1930 r. Nr. 1 K. 1042/30). Z uwagi zatem na to, że protokuł rozprawy sądu grodzkiego z dnia 10 września 1931 r. został podpisany jedynie przez protokulanta, brak natomiast podpisu sędziego prowadzącego rozprawę, uznać należy, że protokuł ten nie posiada mocy i znaczenia protokułu rozprawy, powołanie się więc sądu okręgowego w uzasadnieniu wyroku na zeznania świadków w nim zaprotokułowane obraża § 1 art. 237 k. p. k., z uwagi zaś na to, że na powyższych zeznaniach (świadków S. i Ś.) oparty został wniosek o winie oskarżonych, uchybienie powyższe, jako mogące mieć wpływ na treść wyroku, winno powodować jego uchylenie, czyniąc zbędnem rozpoznawanie pozostałych zarzutów kasacji.