II K 360/18 - Wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2682569

Wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 23 stycznia 2019 r. II K 360/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Marek Raszkiewicz.

w obecności prokuratora Prok. Rej. Ewy Nowickiej.

Sentencja

Sąd Rejonowy w Mrągowie, II Wydział Karny po rozpoznaniu dnia 23/01/2019 r. sprawy

A. P. syna R. i J. z domu B.,

ur. (...) w M., oskarżonego o to, że:

W dniu 16 kwietnia 2018 r. na drodze krajowej (...) w miejscowości K. gm. M. będącej drogą publiczną kierował samochodem V. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do decyzji Starosty (...) nr KT-I- (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami,

tj. o przestępstwo z art. 180a k.k.

ORZEKA:

I. Oskarżonego A. P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 180a k.k. skazuje go na karę grzywny w rozmiarze 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość stawki na 10 (dziesięć) złotych;

II. Na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k. orzeka w stosunku do oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku;

III. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 16 kwietnia 2018 r. A. P. poruszał się samochodem marki V. (...) o nr rej. (...). Oskarżony jechał drogą (...), w miejscowości K., gmina M. (d. zeznania R. S. k. 14v; M. K. k. 31v).

W tym też czasie służbę patrolową na terenie powiatu (...) pełnili funkcjonariusze policji R. S. i M. K. Do kontroli drogowej zatrzymali oni pojazd prowadzony przez A. P. (d. zeznania R. S. k. 14v; M. K. k. 31v).

Po sprawdzeniu jego danych w systemie okazało się, że A. P. ma cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami (d. zeznania R. S. k. 14v; M. K. k. 31v).

Decyzją Starostwa Powiatowego w O. z dnia 19 lipca 2002 r. znak KT-I- (...) cofnięto oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy nr (...), z uwagi na przekroczeniem przez niego 24 punktów karnych, za wykroczenia w ruchu drogowym.

Kategoria B obejmuje możliwość kierowania pojazdami:

- pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z wyjątkiem autobusu i motocykla, czyli m. innymi:- pojazdem osobowym < 9 osób łącznie z kierowcą;

- pojazdem ciężarowym do 3,5 tony;

- zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a przepisu, oraz z przyczepy lekkiej, czyli z przyczepą do 750 kg dopuszczalnej masy całkowitej;

- zespołem pojazdów złożonym z pojazdu, o którym mowa w lit. a, oraz z przyczepy innej niż lekka, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 4.250 kg, z zastrzeżeniem ust. 2, czyli może kierować osoba, która zdała część praktyczną egzaminu państwowego, potwierdzoną wpisem do prawa jazdy;

- pojazdami określonymi dla prawa jazdy kategorii AM, czyli motorowerem, tj. pojazdem dwu-lub trójkołowy zaopatrzonym w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 50 cm3 lub w silnik elektryczny o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 45km/h;

- czterokołowcem lekkim;

Oskarżony A. P. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że od ponad 10 lat mieszka w Wielkiej Brytanii i tam jest zameldowany, nie ma żadnego meldunku w Polsce. Miał zatrzymane prawo jazdy w Polsce za przekroczenie liczby punktów karnych, jednakże zdał egzamin na prawo jazdy w Wielkiej Brytanii. Dodał, że uważa, że skoro zdał egzamin na prawo jazdy w Wielkiej Brytanii, to powinno być ono honorowane w całej Unii Europejskiej (d. wyjaśnienia oskarżonego k. 16-17).

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części, w której nie przyznaje się do zawinienia, gdyż wyjaśnienia w tym zakresie sprzeczne są z ustalonym stanem faktycznym i dowodami zgromadzonymi w sprawie.

Na wstępie analizy dowodów Sąd wskazuje, że tak jego ustalenia faktyczne jak i analiza materiału dowodowego limitowana jest przedmiotem sprawy wynikającymi z dyspozycji przepisu karnego. Tym samym w polu widzenia pozostają okoliczności miejsca, w którym kierowano pojazd mechaniczny, czy był stosowny akt prawny o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami i okoliczności związane ze znamionami czynu. Są to ustalenia istotne dla rozstrzygnięcia.

Wyjaśnienia oskarżonego w części, w której nie przyznaje się do zawinienia sprzeczna jest z dowodem z dokumentu w postaci decyzji Starostwa Powiatowego w O. z dnia 19 lipca 2002 r. znak K znak KT-I- (...), którą cofnięto oskarżonemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B prawa jazdy nr (...). Sąd dał wiarę temu dokumentowi, który oskarżyciel zawnioskował i dowód ten został dopuszczony na rozprawie, w trybie art. 394 § 2 k.p.k. Nie ma przeciwdowodu wskazującego na nieprawdziwość ww. dowodu. Natomiast dowody z zeznań świadków są wiarygodne, wzajemnie spójne i nie są one podważone innymi dowodami. Sąd dał im wiarę.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje:

Oskarżony A. P. w dniu 21 kwietnia 2018 r. na drodze krajowej w miejscowości K., gmina M., będącej drogą publiczną kierował samochodem V. (...) o nr rej. (...) nie stosując się do decyzji Starosty (...) nr KT-I- (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Odnosząc się do zagadnienia stricte prawnego, wpływającego na przyjęcie zawinienia oskarżonego, podnieść należy, że w jego sprawie zapadła ostateczna decyzja w trybie postępowania administracyjnego. Wynika to z jej treści jaki też instancyjnego toku postępowania administracyjnego. Przepis art. 180a k.k. mówi wprost " o decyzji właściwego organu". W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, taką decyzją jest decyzja Starostwa Powiatowego w O. z dnia 19 lipca 2002 r. Sąd znajduje wsparcie swojej konkluzji o zawinieniu oskarżonego w stanowisku doktryny (zob. Ryszard Stefański, opublik. za Legalis, Komentarz do art. 180a k.k., teza 8."..... Konieczne jest, aby decyzja była ostateczna. Nie ma znaczenia przyczyna cofnięcia"). Konkluzja prawna takiego wnioskowania jest taka, że znamieniem czynu jest samo prowadzenie pojazdu mechanicznego, w sytuacji istnienia ostatecznej decyzji organu administracyjnego cofającego takowe uprawnienie. W konsekwencji nie prowadzi to, zważywszy stanowisko oskarżonego, do konieczności prawnej oceny konkurencyjności innego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi.

W tym stanie rzeczy wina oskarżonego nie budzi wątpliwości i została mu w pełni wykazana zebranymi w sprawie dowodami. Działaniem swym wyczerpał on dyspozycję art. 180a k.k.

Oskarżony A. P. nie był karany sądownie (d. dane o karalności k. 20-21).

W tym stanie rzeczy należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu mu zarzucanego. Spełni ona również zakładane cele kary.

O zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd orzekł na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 k.k.

Wymiar kary jest zgodny ze wskazanymi w art. 53 k.k. dyrektywami wymiaru kary, biorącymi pod uwagę cele kary w zakresie jej społecznego oddziaływania oraz cele wychowawcze i zapobiegawcze, które kara ma osiągnąć. W szczególności Sąd uwzględnił rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego, stopień społecznej szkodliwości czynu, pobudki i motywację oskarżonego oraz sposób i okoliczności jego popełnienia.

O kosztach procesu Sąd orzekł po myśli art. 624 § 1 k.p.k.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.