Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2704156

Wyrok
Sądu Rejonowego w Prudniku
z dnia 18 czerwca 2019 r.
II K 345/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Tomasz Ebel.

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej ------

Sentencja

Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy

Ł. B. (B.) s. A. i T. z domu S. ur. (...) w P. oskarżonego o to, że:

W dniu 8 kwietnia 2019 r. w P. poprzez niedomknięte okno piwniczne dostał się do wnętrza domu jednorodzinnego, z którego skradł wykrywacz do metalu marki G. oraz nawigację samochodową marki M. o łącznej wartości 2300 zł na szkodę swojej matki T. B. tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k.

I. uznaje oskarżonego Ł. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu przy zast. art. 37a k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności;

II. na podstawie art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. nakłada na oskarżonego Ł. B. obowiązek wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie;

III. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku kary ograniczenia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania w dniu 8 kwietnia 2019 r., przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm dniom kary ograniczenia wolności;

IV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Oskarżony Ł. B. został uznany winnym tego, że w dniu 8 kwietnia 2019 r. w P. poprzez niedomknięte okno piwniczne dostał się do wnętrza domu jednorodzinnego, z którego skradł wykrywacz do metalu marki G. oraz nawigację samochodową marki M. o łącznej wartości 2300 zł na szkodę swojej matki T. B. Za przypisany oskarżonemu czyn Sąd wymierzył mu na podstawie art. 278 § 1 k.k. przy zast. art. 37a k.k. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie.

Oskarżony Ł. B. jest kawalerem, nie ma dzieci, ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest drukarzem, nie pracuje, nie ma majątku większej wartości, był uprzednio sądownie karany.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył co następuje:

Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu wyrokiem przestępstwa nie budzą wątpliwości, oskarżony przyznał się częściowo do jego popełnienia wyjaśniając, że dokonał kradzieży wykrywacza metalu, zaprzeczając kradzieży nawigacji.

Z zeznań pokrzywdzonej, matki oskarżonego oraz protokołu zatrzymania rzeczy niezbicie jednak wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, a skradzione przez niego przedmioty zostały w całości, bez uszkodzeń odzyskane.

Art. 278 § 1 k.k. stanowi, że kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt.I wyroku.

Zgodnie z przepisami art. 53 k.k. sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1); § 2 stanowi zaś, że sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Art. 58 § 1 k.k. ustanawia z kolei priorytet dla kar wolnościowych. Sąd jest zobowiązany zatem do rozważenia w pierwszej kolejności, czy w danym przypadku nie będzie wystarczające orzeczenie grzywny lub kary ograniczenia wolności. Dopiero, gdy sąd po rozważeniu tych wolnościowych możliwości reakcji na czyn przestępny sprawcy dojdzie do wniosku, że żadna z wymienionych kar ani środek karny nie jest w stanie spełnić założonych celów kary, może sięgnąć po ostatnią z możliwych alternatyw w postaci kary pozbawienia wolności stanowiący środek ostateczny (ultima ratio). Z kolei stosownie do treści art. 37a k.k., gdy ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę albo karę ograniczenia wolności.

Mając na uwadze ww. dyrektywy, Sąd uznając oskarżonego za winnego, wymierzył mu za czyn z art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 37a k.k. karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na z cel społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Sąd przyjął, że tak wymierzona kara wdroży oskarżonego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, zwłaszcza w zakresie poszanowania własności cudzych rzeczy. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu znacznego stopnia zawinienia jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Oceniając stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących. Ocenę w tym zakresie zdeterminował rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego (cudza własność - matki oskarżonego) oraz relewantnie niewielka wartość szkody, która de facto nie została wyrządzona. Sąd zważył nadto na uprzednią karalność oskarżonego. Z danych o karalności wynika, że ostatni z wyroków zapadł względem oskarżonego w maju 2017 r., kiedy to za czyn przeciwko mieniu został skazany na karę grzywny, którą wykonał. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że sięganie w przypadku oskarżonego Ł. B. po bezwzględną karę pozbawienia wolności w stosunku do ciężaru gatunkowego przypisanego mu przestępstwa byłoby zbyt surową reakcją na jego przestępcze działanie. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest także słuszna i sprawiedliwa w odczuciu społecznym, jak również będzie stanowić skuteczny środek do zwalczania tego typu deliktów, spełniając tym samym wymogi prewencji generalnej.

W związku z pozbawieniem oskarżonego wolności w sprawie Sąd orzekł jak pkt.III wyroku, zaliczając ten okres na poczet wymierzonej kary.

Stosownie do treści art. 423 § 1a k.p.k. oraz art. 424 § 3 k.p.k., w związku ze złożeniem wniosku o uzasadnienie wyroku jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których wniosek dotyczy.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.