Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2164263

Wyrok
Sądu Rejonowego w Krośnie
z dnia 10 lutego 2015 r.
II K 343/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SR Ewelina Lis.

Protokolant: sekr. sądowy Marzena Szarafin-Mercik.

Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Krośnie

Sentencja

Sąd Rejonowy w Krośnie, Wydział II Karny - po rozpoznaniu dnia 10 lutego 2015 r. sprawy karnej D. K. (1) ur. (...) w P. syna E. i K. z d. D. zam. P. ul. (...) oskarżonemu o to, że:

w dniu 2 grudnia 2012 r. w K., woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z P. T. (1) dokonał pobicia B. Z. (1) w ten sposób, że przytrzymywał go z tyłu za jego ręce w czasie gdy P. T. (1) uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k.

I.

uznaje oskarżonego D. K. (1) za winnego zarzucanego mu czynu, a stanowiącego przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. i za to na mocy art. 158 § 1 k.k. skazuje go na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II.

na mocy art. 46 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego D. K. (1) obowiązek zapłaty kwoty 4 000 zł (czterech tysięcy złotych) na rzecz pokrzywdzonego B. Z. (1) tytułem nawiązki;

III.

na mocy art. 230 § 2 k.p.k. zarządza zwrot dowodu rzeczowego w postaci płyty CD karta 51 akt kierownictwu lokalu Akwarium przy ul. (...) w K., albowiem rzecz ta stała się zbędna dla postępowania karnego;

IV.

na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 ustawy z dn. 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego D. K. (1) koszty sądowe w łącznej kwocie 420,35 zł (czterysta dwadzieścia złotych trzydzieści pięć groszy),

a w tym opłatę w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) na rzecz

Uzasadnienie faktyczne

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

Oskarżony D. K. (1) ma 30 lat, mieszka w P., prowadzi działalność gospodarczą, jest kawalerem, posiada na utrzymaniu dwoje dzieci. W przeszłości był wielokrotnie karany. Sąd Rejonowy w Przemyślu wyrokiem z dnia 24 stycznia 2003 r. w sprawie II K 782/02 skazał D. K. (1) za przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 5 lat. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2008 r. Sąd zarządził wykonanie ww. kary. Następnie, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt VI K 22/03, D. K. (1) został skazany przez Ośrodek (...) w P.

Sądu Okręgowego w Krośnie za przestępstwo z art. 157 § 1 k.k., na karę 3 lat pozbawienia wolności. W dniu 30 stycznia 2006 r.

Sąd Rejonowy w Jarosławiu skazał D. K. (1), w sprawie VI K 1185/05, za przestępstwo z art. 222 § 1 k.k., na karę grzywny w liczbie 60 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki za równoważną 20 złotym.

W dniu 2 grudnia 2012 r. oskarżony D. K. (1) wraz z P. T. (1) i kilkoma innymi kolegami przyjechali do K. i udali się na dyskotekę do lokalu Akwarium przy ul. (...). Pod koniec imprezy uczestnicy, w tym oskarżeni D. K. (1) i P. T. (1), zaczęli się głośno zachowywać. Rozebrali się do połowy i śpiewali. Nie chcieli opuścić lokalu. Domagali się żeby jeszcze grać. Nie docierały do nich argumenty pracowników ochrony lokalu, że jest już koniec imprezy i żeby opuścili lokal. Awanturnicy zaczęli iść w stronę didżejki, obrażając pracowników ochrony. Jeden z pracowników ochrony B. Z. (1) próbował powstrzymać P. T. (1), ale oskarżony D. K. (1) chwycił pokrzywdzonego B. Z. (1) z tyłu za ręce, a P. T. (1) owinął pas wokół dłoni i uderzył B. Z. (1) pięścią w twarz. W wyniku uderzenia zadanego przez P. T. (1) B. Z. (1) doznał obrażeń ciała w postaci złamania zatoki szczękowej prawej, złamania kości nosa, wstrząśnienia mózgu i krwiaka powieki dolnej oka prawego przy czym obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni trwający w rozumieniu art. 157 § 1 k.k. Biegły sądowy lek.med. W. F. stwierdził w opinii, że obrażenia ciała których doznał B. Z. (1) narażały poszkodowanego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k.

Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie: zeznań świadków: S. K. (k.213,8), M. K. (1) (k.213,214,12), B. Z. (1) (k.241,28), M. B. (k.290), D. P. (1) (k.290-291), D. P. (2) (k.291), I. K. (k.306), A. D. (k.24,133,134), opinii sądowo-lekarskiej (k.95), karty karnej (k.148).

Oskarżony D. K. (1) nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień (k.212).

Udział oskarżonego D. K. (1) w pobiciu B. Z. (1) potwierdzają jednoznacznie zeznania świadków S. K. (k.213,8), M. K. (1) (k.214,12), A. D. (k.319,24,133,134) i B. Z. (1) (k.241,28). Wyżej wymienieni świadkowie widzieli, że oskarżony D. K. (1) trzymał pokrzywdzonego w chwili zadawania uderzenia przez P. T. (1).

Pozostali świadkowie tj. M. B. (k.290), D. P. (1) (k.290-291), D. P. (2) (k.291) i I. K. (k.306) potwierdzili, że doszło do bójki w lokalu Akwarium i w wyniku tego został pobity B. Z. (1).

Zeznania świadków S. F. (k.214,45), G. P. (k.240-241,16), R. P. (k.242,20), K. B. (k.242,243,56,57), G. L. (k.249,250,71), I. G. (k.261,64), J. S. (k.274), M. K. (2) (k.274) nie wniosły do sprawy niczego istotnego.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadków: S. K., M. K. (1), A. D. i B. Z. (1). Zeznania te są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Jedynie zeznania świadka S. K. różnią się od pozostałych zeznań tym, iż świadek podał, że oskarżony D. K. (1) trzymał pokrzywdzonego B. Z. (1) za jedną rękę wykręcając ją do tyłu, a drugą ręką uderzył Z. z pięści w twarz.

Pozostali świadkowie widzieli, że D. K. (2) trzymał pokrzywdzonego w czasie gdy P. T. zadawał mu uderzenia, ale nie widzieli aby D. K. zadawał cios B. Z. Wątpliwość tę wyjaśnił jednoznacznie sam pokrzywdzony, który zeznał, że nie otrzymał uderzenia od D. K. (1). Udział tego oskarżonego w pobiciu był taki, że przytrzymywał B. Z. (1) w czasie gdy P. T. zadawał mu cios pięścią w twarz.

Powyższa rozbieżność w zeznaniach świadka S. K., w ocenie Sądu nie dyskwalifikuje jego zeznań. Prawdopodobnie świadek zapamiętał to zdarzenie inaczej. Zauważyć należy, że w tym czasie na sali panowało zamieszanie, akcja była dynamiczna i trudno było wszystko dostrzec. Zakres oskarżenia jest węższy niż zeznania świadka S. K.

Świadkowie R. T. (k.250,165,166), D. P. (3) (k.141) i P. T. (1) (obecnie Ż., przyjął nazwisko żony) - k.318 zeznali, że nie widzieli, aby D. K. (1) brał udział w pobiciu kogokolwiek. Sąd nie dał wiary ww. świadkom. Zarówno R. T. jak i D. P. (3) i P. T. (1) wspólnie przyszli do przedmiotowego lokalu i z całą pewnością widzieli przebieg bójki. Ich zeznania, są w ocenie Sądu, próbą ratowania swojego kolegi D. K. (1) przed odpowiedzialnością karną za popełniony czyn.

Opinia S.-lekarska wydana przez lek.med. W. F., jest pełna, jasna i nie zawiera sprzeczności. Strony nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń do treści opinii.

Czyn, który popełnił oskarżony D. K. (1), wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. Oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z P. T. (1) dokonał pobicia B. Z. (1) w ten sposób, że przytrzymywał go z tyłu za jego ręce, w czasie gdy P. T. (1) uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. W ocenie biegłego obrażenia ciała, których doznał pokrzywdzony narażały go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 158 § 1 k.k. kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1 podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Z punktu widzenia konstrukcji materialno-prawnej przestępstwa określonego w art. 158 § 1 k.k. nie jest konieczne stwierdzenie u pobitego wymienionych w tym przepisie obrażeń ciała. Skutkiem relewantnym dla tego typu przestępstwa jest bowiem już samo tylko narażenie pokrzywdzonego na uszczerbek na zdrowiu w znaczeniu, w którym mowa w art. 157 § 1 k.k., narażenie go na dalej idące niebezpieczeństwo, tj. uszczerbku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub nawet utraty życia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2001 r. V KKN 336/00). O tym, czy owo narażenie w rzeczywistości miało miejsce decyduje całokształt okoliczności zdarzeń będących wynikiem analizy czynności wykonawczych i pozostających z nimi w ścisłym związku z ewentualnymi skutkami, pozwalającymi na uznanie, że charakter zdarzenia stwarzał realne narażenie na zaistnienie jednego ze skutków wskazanych w art. 158 § 1 k.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 4 lutego 2003 r. II Aka 178/02, OSA 2004)5/34).

W rozpoznawanej sprawie oskarżony miał pełną świadomość niebezpiecznego charakteru tego czynu. Trzymał pokrzywdzonego B. Z. (1) w chwili, gdy P. T. (1) zadawał mu uderzenie pięścią, na której był owinięty skórzany pas.

Stanowi to wystarczający dowód działania w zamiarze wynikowym spowodowania jednego ze skutków wskazanych w art. 158 § 1 k.k. Powszechnie bowiem wiadomo (z doświadczenia życiowego), że nawet jedno mocne uderzenie w głowę może spowodować poważne obrażenia ciała. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że do bytu przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. nie jest niezbędne, aby każdy z uczestników bójki zadał pokrzywdzonemu choćby jeden cios w postaci uderzenia. Do wypełnienia bytu tego przestępstwa wystarczy inna postać udziału w bójce, tj. świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lipca 1972 r. Rw 692)72, OSNKW 1972/11/181).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonego D. K. (1) za winnego popełnienia wyżej opisanego czynu i za to skazał go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 46 § 2 k.k. Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 4 000 zł.

Przy wymiarze kary Sąd brał pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i winy oskarżonego. Stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego jest wysoki. Oskarżony miał pełną świadomość, że postępuje w sposób sprzeczny z prawem. Nie działał sam. W sprawie nie zachodzą żadne okoliczności zmniejszające lub wyłączające jego winę.

W celu powstrzymania dalszego procesu demoralizacji oskarżonego, konieczne jest orzeczenie względem niego takiej kary, która będzie stanowić ostrzeżenie przed ponownym popełnieniem przestępstwa. Ten cel wypełni kara 8 miesięcy pozbawienia wolności. Zauważyć należy, że pomimo wielokrotnej już karalności oskarżony po raz kolejny naruszył prawo.

Orzekając wobec oskarżonego wymienioną karę, Sąd wziął też pod uwagę potrzeby w zakresie kształcenia świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzona kara ma na celu uświadomić społeczeństwo, że sprawcy tego typu przestępstw muszą liczyć się z odpowiednio surową reakcją wymiaru sprawiedliwości.

Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie 4 000 zł. Przy wymierzaniu tego obowiązku Sąd miał n uwadze przede wszystkim zadośćuczynienie zadanej w wyniku przestępstwa krzywdzie, w szczególności ból fizyczny, krzywdę moralną.

Sąd zasądził od oskarżonego koszty postępowania na mocy przepisów powołanych w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.